Δεν πειράζει Ελληνάκο… «Μένεις Ευρώπη…»

 

Αγαπημένη Δευτέρα... Ξυπνάς και πάλι όλα στη θεσούλα τους… Ζωούλα… Δουλίτσα… Σπιτάκι…

.Το σπίτι κρύο, τα καύσιμα πανάκριβα, δουλειά δυο ώρες την ημέρα, αλλά δεν πειράζει… Μένεις Ευρώπη.

...Φοράς ανάποδα το τρύπιο σώβρακο, το μπαλωμένο σου παντελόνι, το περσινό πουκάμισο, αλλά δεν πειράζει… Μένεις Ευρώπη…...Κατεβαίνεις τις σκάλες, απλήρωτα τα κοινόχρηστα, κομμένο το ρεύμα, αλλά δεν πειράζει, μένεις Ευρώπη.

…Σκέφτεσαι για μια στιγμή το πατρικό σου που στο πήρε ο 'Ενφιας και τους παππούδες γονείς σου που τη βγάζουν ζόρικα στο χωριό, αλλά δεν πειράζει, μένεις Ευρώπη…

...Θα μπεις στον κουβά σου, θα πας για καύσιμα, θα βάλεις ένα δεκάρικο για να σου βγάλει την απόσταση μέχρι τη δουλειά… Εχεις ακόμα εσύ κι άλλοι κάποιοι, όσοι δεν έχουν, κρίμα… Δεν πειράζει, μένεις Ευρώπη.

…Βλέπεις τα κάγκελα πάλι μπροστά στον Άγνωστο… φυλακισμένος μοιάζει, η Βουλή των Ελληνάκων φρούριο… Αλλά δεν πειράζει, μένεις Ευρώπη.

…Τα ματ γύρω με τα ψεκαστικά για τη διαφύλαξιν της κανονικότητος, πάνοπλοι φρουροί της Δημοκρατίας σου, δεν πειράζει, μένεις Ευρώπη.

…Λίγο πιο πέρα μία (πρώην) διαδήλωση, ανοιγμένα κεφάλια, παππούδια πεσμένα, κοπέλες με τη νιότη τους και τα όνειρα πεσμένα με το αίμα τους στην άσφαλτο, αλλά δεν πειράζει… Μένεις Ευρώπη.

…Βλέπεις να περνάει το κόκκινο η τρισ-θωρακισμένη μπέμπα του Μπένι, αυτή που το σέρβις της μόνο κάνει όσο όλη σου η ζωή, ζηλεύεις, κοιτάς την τσέπη σου, δεν πειράζει, μένεις Ευρώπη..

…Δουλειά δωδεκάωρη, μισά ένσημα, 420 μαύρα, τα λοιπά στο χέρι, το μαγαζί πάει κατά διαόλου, δεν πειράζει, μένεις Ευρώπη.

…Στρίβεις τσιγάρο στα κλεφτά, βλέπεις κόσμο σκυφτό και τις αφίσες για ξεσηκωμό της εργατιάς στα τζάμια των απέναντι και δίπλα κουφαριών πρώην επιχειρήσεων… Δεν πειράζει, μένεις Ευρώπη.

...Επιστρέφοντας, θα δεις το κηδειόχαρτο του γείτονά σου, που σάλταρε απ’ τον τρίτο, θα ρίξεις ένα βλέμμα στον άστεγο, μισό μέσα στον κάδο, δεν πειράζει, μένεις Ευρώπη.

…Το ΑΤΜ σού έδωσε επιτέλους τα πολυπόθητα 300 ευρουδάκια σου, τα πρώτα και τα τελευταία του μηνού σου. Θα πας στα Λιντλ τώρα για τα σαπάκια σου… Φθηνά… Οριακά, δεν πειράζει, μένεις Ευρώπη.

…Θα κοιτάξεις την τιμή στο μαϊντανό που κόστιζε 50 δραχμές, θα τον πληρώσεις σήμερα 50 λεπτά, θα θυμηθείς τον Παπαδήμο και τον Σημίτη που σε κάναν ευρωπαίο μπροστά στο ΑΤΜ και θα πεις, “δεν πειράζει, μένεις Ευρώπη”.

…Στο σπίτι σε περιμένει το λαδερό ή τα μακαρόνια σου, το ψωμάκι σου απ’ τις προσφορές των ημι-ληγμένων, θα φας, θα καταπιείς και το γενόσημο για το άγχος, αλλά δεν πειράζει, μένεις Ευρώπη.

…Κάνεις σκάιπ με τον αδελφό σου που έχει τώρα τρία χρόνια στη Γερμανία, οδηγός σε κάβα Τούρκου, μαθαίνεις για τα βρισίδια της Μπιλντ που σε λένε τεμπελχανά κι άχρηστο, αλλά δεν πειράζει, μένεις Ευρώπη.

…Θα ανοίξεις την εφημερίδα, την τιβί, θα ενημερωθείς για τους φίλους σου έξω που σε θέλουν Ευρωπαίο, θα χαρείς που στο Σίτι ανέβηκαν οι μετοχές και ο Νταξ πήρε μισή μονάδα απ’ τις δηλώσεις του Μπλουμ και του Γιουνκέρ… Και θα χαρείς διπλά που είσαι Ευρωπαίος και που μένεις Ευρώπη..

…Ο Μπάμπης του Σκαϊ στη θέση του, μαζί με τ’ άλλα παιδιά για την ενημέρωσή σου, με τ’ αφεντικά τους να χρωστούν ο καθένας δύο ΑΕΠ, αλλά δεν πειράζει, μένεις Ευρώπη.

…Ο Τραγάκης, ο Άδωνις, ο Βορίδης, ο Ντινό, η Βούλτ… Ολοι οι σωτήρες σου και πάλι στο εικόνισμά σου για να τους φιλάς τα πόδια, δεν πειράζει, μένεις Ευρώπη.

…Στην οθόνη και η πλούσια κυράτσα που αγαπάει τα παιδιά και βάζει το χορευταρά με τα μακαρόνια να διαφημίζει τη νέα υπηρεσία συσσιτίων του ιδρύματός της, αλλά δεν πειράζει, μένεις Ευρώπη…

…Στο άλλο κανάλι, ο Σάμι κι ο Βαγγέλης ο τετρα.. πέρατος, γεωγραφικά μιλώντας και νοητικώς φυσικά… Εδώ κι αυτοί... Σαν να μην πέρασε μια μέρα, με το δάχτυλο στη μούρη σου κουνιστό κι εθνοσωτήριον, αλλά δεν πειράζει, μένεις Ευρώπη.

…Θα δεις και τα διαφημιστικά με τα καλούδια που δεν σου φτάνουν μια ζωή ν’ αγοράζεις, θα δεις τον τζάμπα να χτυπιέται για πάρτη σου, και τη ΔΕΗ σου πουλημένη σε μικρή και μεγάλη που σου έστειλε λογαριασμό τρία μηνιάτικα, αλλά δεν πειράζει, μένεις Eυρώπη.

...Κι αφού ενημερωθείς κι αναλογιστείς πως έκανες το χρέος σου ως ανθρωπάκος κι ελληνάκος, θα χαϊδέψεις το βιβλιάριο καταθέσεων με το διψήφιο ποσό πριν το βάλεις κάτω απ’ το μαξιλάρι… Aλλά δεν πειράζει, μένεις Eυρώπη.

Αυτά διαλέγεις Eλληνάκο… Aνθρωπάκο.

Όλα υποκοριστικά… ζωούλα, δουλίτσα, σπιτάκι, παιδάκια.

Όλα υποκοριστικά, μην τυχόν και τα δουν και του τα πάρουν.

ΝΑΙ ΣΕ ΟΛΑ λοιπόν. Αλλά μην λες πως δεν σ’ αρέσει στα τέσσερα κι επαναληπτικώς εις αεί.

Κι όταν γεράσεις και τα παιδιά σου σε ρωτήσουν, τι σημαντικό έκανες στη ζωή σου, απάντα με παρρησία:

«Ε… ναι… Έζησα τη ζωούλα μου ησύχως κι επιτυχώς»

πηγή: http://www.oparlapipas.com/2015/07/blog-post_80.html#ixzz3ego2eqp0

Προειδοποίηση Κρούγκμαν: Κι αν πετύχει το Grexit;

 

          

Για εκλογικό σεισμό στην Ευρωζώνη κάνει λόγο ο κορυφαίος οικονομολόγος και προειδοποιεί τους θεσμούς για ενδεχόμενη επιτυχία της... δραχμής.

Το άρθρο αναφέρει τα εξής:
«Η ουσία της ελληνικής κατάστασης είναι ότι οι πραγματικές παράμετροι μίας βραχυχρόνιας συμφωνίας είναι σαφείς και αναπόφευκτες: Η Ελλάδα δεν μπορεί να έχει πρωτογενές έλλειμμα του προϋπολογισμού, γιατί κανείς δεν θα της δανείζει χρήματα. Και δεν μπορεί να έχει μεγάλο πρωτογενές πλεόνασμα, επειδή δεν είναι δυνατό να την ξεζουμίσει κανείς άλλο. Έτσι, θα έλεγε κανείς ότι μια συμφωνία ώστε η Ελλάδα να έχει ένα μικρό πρωτογενές πλεόνασμα κατά τα επόμενα χρόνια θα είναι εύκολο να επιτευχθεί. Αυτό θα συμβεί, οπότε γιατί να μην το επισημοποιήσουμε;
Αλλά τώρα το ΔΝΤ παίζει τον κακό μπάτσο, δηλώνοντας ότι δεν μπορεί να απελευθερώσει κεφάλαια μέχρι ο ΣΥΡΙΖΑ να πατήσει τις γραμμές του για τις συντάξεις και τη μεταρρύθμιση της αγοράς εργασίας. Το τελευταίο είναι αμφίβολο οικονομικά -η ίδια η έρευνα του ΔΝΤ δεν μπορεί να στηρίξει τον ενθουσιασμό για τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, κυρίως στην αγορά εργασίας. Τα παραπάνω επισημαίνουν πιθανώς ένα πραγματικό πρόβλημα -η Ελλάδα κατά πάσα πιθανότητα δεν μπορεί να προσφέρει ό,τι έχει υποσχεθεί στους συνταξιούχους- αλλά αυτό γιατί θα πρέπει να είναι ένα θέμα πέρα και πάνω από το γενικό ζήτημα του πρωτογενούς πλεονάσματος.
Θα ήθελα να παροτρύνω όλους να αναρωτηθούν τι θα συμβεί εάν πράγματι η Ελλάδα εξωθηθεί εκτός ευρώ. (Ναι, Grexit -άσχημη λέξη, αλλά τη συνηθίσαμε.)
Σίγουρα θα ήταν άσχημα στην Ελλάδα, τουλάχιστον σε πρώτη φάση. Αυτή τη στιγμή οι χώρες του πυρήνα του ευρώ πιστεύουν ότι το υπόλοιπο της ευρωζώνης μπορεί να το χειριστεί, το οποίο θα μπορούσε να είναι αλήθεια. Σημειώστε, ωστόσο, ότι το υποτιθέμενο τείχος προστασίας της ΕΚΤ δεν έχει δοκιμαστεί ποτέ στην πραγματικότητα. Εάν οι αγορές χάσουν την πίστη τους και ο έρθει ο χρόνος για αγορές ισπανικών ή ιταλικών ομολόγων από την ΕΚΤ, αυτό θα γίνει πραγματικότητα;
Αλλά το μεγαλύτερο ερώτημα είναι τι θα συμβεί ένα ή δύο χρόνια μετά το Grexit, όπου ο πραγματικός κίνδυνος για το ευρώ δεν είναι ότι η Ελλάδα θα αποτύχει, αλλά ότι θα πετύχει. Ας υποθέσουμε ότι μία σημαντικά υποτιμημένη νέα δραχμή φέρει μια πλημμύρα Βρετανών να πίνουν μπύρα στο Ιόνιο Πέλαγος, και η Ελλάδα αρχίσει να ανακάμπτει. Αυτό θα ενθαρρύνει σε μεγάλο βαθμό τους αμφισβητίες της λιτότητας και της εσωτερικής υποτίμησης αλλού.
Σκεφτείτε το. Μόλις προχθές οι Πολύ Σοβαροί Ευρωπαίοι χαιρετούσαν την Ισπανία ως μια μεγάλη επιτυχία, μια δικαίωση του όλου προγράμματος. Προφανώς ο ισπανικός λαός δεν συμφωνεί. Κι αν οι δυνάμεις που είναι ενάντια στο κατεστημένο έχουν να δείξουν προς μια Ελλάδα που ανακάμπτει, η απαξίωση του κατεστημένου θα επιταχυνθεί.
Ένα συμπέρασμα, υποθέτω, είναι ότι η Γερμανία θα πρέπει να προσπαθήσει να σαμποτάρει την Ελλάδα μετά την έξοδο. Ελπίζω όμως αυτό θα θεωρείται απαράδεκτο.
Έτσι σκεφτείτε το, IFKATs: Είστε πραγματικά βέβαιοι ότι θέλετε να ξεκινήσετε να διαβαίνετε αυτό το δρόμο;»

Read more: http://www.newsbomb.gr/oikonomia/news/story/590179/proeidopoiisi-kroygkman-ki-an-petyxei-to-grexit#ixzz3egcz3Zdl

Οι Δίδυμοι Πύργοι της Λεμεσού

Θαυμάστε από ψηλά τους Δίδυμους Πύργους της Λεμεσού, που εδώ και λίγα χρόνια αποτελούν σήμα κατατεθέν για την πόλη και έναν από τους λόγους που κάνουν τους Λεμεσιανούς περήφανους.

Ένα κτίσμα μοντέρνας αισθητικής, με διεθνείς προδιαγραφές, θεωρείται από πολλούς ένα κομψοτέχνημα μοντέρνας αρχιτεκτονικής και όχι αδίκως. 

 

Ανακαλύφθηκε στην Αίγυπτο ναός αγνώστου θεού

Ένας αρχαίος ναός 3.500 ετών ανακαλύφθηκε στην Αίγυπτο, αλλά κανείς δεν γνωρίζει σε ποιον θεό ήταν αφιερωμένος.


Η ΑΙΓΥΠΤΟΣ, αν και ανασκάπτεται εδώ και δύο αιώνες, δεν παύει να μας εκπλήσσει. Το τελευταίο εύρημα των αρχαιολόγων είναι ένας εξαφανισμένος ναός στην περιοχή του Νείλου, κοντά στο Ασουάν, που οι αρχαίοι Αιγύπτιοι αποκαλούσαν Χένου και οι σύγχρονοι Τζεμπέλ ελ-Σιλσίλα. Η λέξη Χένου, που σημαίνει «τόπος κωπηλασίας», ήταν σημειωμένη σ’ έναν παλιό χάρτη, δείχνοντας τη θέση του ναού. Όμως οι αρχαιολόγοι δεν είχαν καταφέρει μέχρι τώρα να τον εντοπίσουν. Πρόσφατα τα ερείπια του χαμένου ναού εντοπίστηκαν στον πυθμένα ενός λατομείου στην περιοχή Τζεμπέλ ελ-Σιλσίλα, 65 χλμ. βόρεια του Ασουάν. Το λατομείο, που βρίσκεται στην ανατολική όχθη του Νείλου, ήταν σε χρήση από τη 18η Δυναστεία (1550-1305 π.Χ.) έως την ελληνορωμαϊκή εποχή (30 π.Χ. και ύστερα).

Αυτό το φυλαχτό με τη μορφή σκαραβαίου, που κάποτε ήταν μπλε, χρονολογείται μεταξύ 1650 και 1550 π.Χ. (15η δυναστεία, εποχή των Υξώς). Photo: Gebel El Silsila Survey Project. Πηγή: Supplied

Την ανακοίνωση για την ανακάλυψη του ναού έκανε ο Αιγύπτιος Υπουργός Αρχαιοτήτων, λέγοντας ότι ο ναός βρέθηκε ανάμεσα στα ψηλά κάθετα βράχια του λατομείου που δημιουργούν ένα είδος φαραγγιού σε εκείνο το σημείο του Νείλου.
   

Η περίφημη λευκή επιτύμβια στήλη σε τοίχωμα του λατομείου που κάποτε ήταν μέρος του χαμένου ναού. Οι κατασκευές των Αιγυπτίων εντυπωσιάζουν με τις υπερμεγέθεις διαστάσεις τους. Photo: Gebel El Silsila Survey Project. Πηγή: Supplied

Ο τόπος του λατομείου, στο οποίο υπάρχουν πολλοί ακόμα άκοποι ογκόλιθοι, είναι από μόνος του ένας αρχαιολογικός χώρος, καθώς χρησιμοποιήθηκε από την έναρξη του Νέου Βασιλείου το 1550 π.Χ. έως το 330 μ.Χ. Ο ναός επομένως είναι αρχαιότερος και οικοδομήθηκε πιθανώς κατά την 15η δυναστεία, την εποχή που στην Αίγυπτο εισέβαλαν οι Υξώς. Στη συνέχεια πέρασε από διάφορες φάσεις, πριν εξαφανιστεί εξαιτίας της εντατικής χρήσης του λατομείου που άρχισε με το Νέο Βασίλειο. Σήμερα ξέρουμε ότι ο υψηλής ποιότητας ψαμμίτης του λατομείου χρησιμοποιήθηκε για κατασκευές σε όλη την Αίγυπτο, συμπεριλαμβανομένων των μεγαλοπρεπών μνημείων του Καρνάκ και του Λούξορ.

Σύμφωνα με την αρχαιολόγο Μαρία Νίλσον του Πανεπιστημίου Λουντ της Σουηδίας, που προΐσταται των ερευνών, «η εύρεση του ναού αλλάζει την ιστορία του τόπου, καθώς σε παλαιότερες εποχές ο τόπος αυτός ήταν ιερός».

Η αρχαιολόγος Μαρία Νίλσον με τον συνεργάτη της Τζον Γουόρντ στο αρχαίο λατομείο. Photo: Gebel El Silsila Survey Project. Πηγή: Supplied

Άκοποι ογκόλιθοι από ψαμμίτη στο αρχαίο λατομείο Χενού (σημ. Τζεμπέλ ελ-Σιλσίλα). Photo: Gebel El Silsila Survey Project. Πηγή: Supplied

Η Μαρία Νίλσον με τον συνεργάτη της Τζον Γουόρντ και ομάδα αρχαιολόγων του Gebel El Silsila Survey Project, άρχισαν να ερευνούν την περιοχή από το 2012, με μόνο οδηγό έναν πρόχειρο χάρτη, ο οποίος είχε σχεδιαστεί στις αρχές του 20ου αιώνα. Ο χάρτης εκδόθηκε από τον Γερμανό αρχαιολόγο Ludwig Borchardt το 1934, στη συνέχεια όμως ξεχάστηκε. Στον χάρτη σημειωνόταν η θέση του ναού με την ένδειξη ότι ανήκε στην Ραμσιδική περίοδο.

Με αυτόν τον υποτυπώδη χάρτη ανά χείρας και ένα αδημοσίευτο τοπογραφικό σκαρίφημα του αιγυπτιολόγου Peter Lacovara, επιμελητή στο MC Carlos Museum του Πανεπιστημίου Έμορυ στις ΗΠΑ, η Νίλσον και η ομάδα της άρχισαν να ερευνούν την ανατολική όχθη του Νείλου. Τελικά οι κόποι τους απέδωσαν καρπούς.

Ερευνώντας εντατικά όλα αυτά τα χρόνια την περιοχή, κατάφεραν εφέτος να εντοπίσουν τη βάση του χαμένου ναού. Η βάση έχει μήκος 35 μέτρα και πλάτος 18 μέτρα. Οι αρχαιολόγοι εντόπισαν τέσσερις διαφορετικές στρώσεις δαπέδου, τις βάσεις των κιόνων που στήριζαν την οροφή, διάφορα θραύσματα από αυτή, καθώς και μέρος της εξωτερικής και εσωτερικής τοιχοποιίας.

Η ύπαρξη τεσσάρων διαφορετικών στρώσεων στο δάπεδο δείχνει ότι ο ναός αυτός φτιάχτηκε, καταστράφηκε και ξαναφτιάχτηκε τέσσερις φορές.
  

Ένας μισοτελειωμένος οβελίσκος στον πυθμένα του λατομείου, οι τοίχοι του οποίου σχηματίζουν ένα τεράστιο φαράγγι. Photo: Gebel El Silsila Survey Project. Πηγή: Supplied

Το δάπεδο του χαμένου ναού με τις τέσσερις διαφορετικές στρώσεις. Κανείς δεν γνωρίζει σε ποιον θεό ήταν αφιερωμένος. Photo: Gebel El Silsila Survey Project. Πηγή: Supplied

Τα προηγούμενα χρόνια, η Νίλσον και η ομάδα της ερεύνησαν 3.000 σημεία της τοποθεσίας και ανακάλυψαν 500 ανάγλυφες επιγραφές με κείμενα που ποικίλουν από τα ιερογλυφικά και την ιερατική γραφή, έως τη δημώδη αιγυπτιακή γλώσσα, τα ελληνικά και τα λατινικά.

Οι επιγραφές, κρυμμένες ανάμεσα στους βράχους, δεν διακρίνονται εύκολα στην επιφάνεια του ψαμμίτη. «Πρέπει ο ήλιος να έρθει σε μια ορισμένη γωνία για να γίνουν ορατές οι επιγραφές, και αυτό διαρκεί μια σύντομη στιγμή», λέει η Νίλσον.
  

Κρυμμένα ανάμεσα στα βράχια, τα εγχάρακτα σύμβολα γίνονται ορατά για σύντομο χρονικό διάστημα. Photo: Gebel El Silsila Survey Project. Πηγή: Supplied

Σε αυτή λοιπόν την κατάβαση στα βάθη του χρόνου και της ιστορίας, οι αρχαιολόγοι εντόπισαν τα ερείπια του χαμένου ναού. Φαίνεται ότι οι αρχαίοι αρχιτέκτονες είχαν κατασκευάσει το ναό μέσα στους βράχους, που αργότερα, όταν η περιοχή έγινε λατομείο, αφαιρέθηκαν και ο ναός γκρεμίστηκε.

Τω αγνώστω θεώ

Σε ποιον θεό ήταν όμως αφιερωμένος ο ναός; Και γιατί εγκαταλείφθηκε; Ύστερα από 3.500 χρόνια είναι εξαιρετικά δύσκολο να βρει κανείς τις απαντήσεις.

«Προς το παρόν δεν γνωρίζουμε τίποτε σχετικά με το ναό», λέει η Νίλσον. «Ελπίζουμε όμως ότι οι εργασίες στο μέλλον θα μας δώσουν περισσότερα στοιχεία».

Το μόνο που είναι γνωστό είναι ότι στην περιοχή λατρευόταν ως θεός τόσο ο Νείλος, για τις γόνιμες πλημμύρες του, όσο και ο κροκόδειλος Σόμπεκ.

Δύο από τις εγχάρακτες επιγραφές που εντόπισαν οι αρχαιολόγοι αναφέρουν τα ονόματα δύο μεταγενέστερων φαραώ, του Αμενχοτέπ Γ΄ (ένατος φαραώ της 18ης δυναστείας, που κυβέρνησε μεταξύ 1386 και 1350) και του Ραμσή Β΄ (τρίτος φαραώ της 19ης δυναστείας, περ. 1303-1213). Ο ναός του Ραμσή Β΄ βρίσκεται στη δυτική όχθη του Νείλου, ακριβώς απέναντι από το λατομείο.
    

Ναός αφιερωμένος στον φαραώ Ραμσή Β΄ στη δυτική όχθη του Νείλου κοντά στο Ασουάν. Photo: Gebel El Silsila Survey Project. Πηγή: Supplied

Αυτά τα θραύσματα, που σχηματίζουν το άνω τμήμα της κεφαλής του φαραώ Τούθμωση, αποκαλύπτουν ότι μια από τις φάσεις οικοδόμησης του ναού έγινε την περίοδο της 18ης δυναστείας (1480-1425 π.Χ.). Photo: Gebel El Silsila Survey Project. Πηγή: Supplied
     

Σε αυτό το θραύσμα διακρίνονται τα δύο σκήπτρα του Αμενχοτέπ Γ΄, του ένατου φαραώ της 18ης δυναστείας που κυβέρνησε μεταξύ 1386 και 1350 π.Χ.. Photo: Gebel El Silsila Survey Project. Πηγή: Supplied

Στη δυτική πλευρά του κτιρίου, όπου υπάρχουν οι βάσεις από πέντε στήλες, ανακάλυψαν δύο θραύσματα από ψαμμίτη, πάνω στα οποία είναι ζωγραφισμένος με μπλε χρώμα ο ουρανός και ένα κίτρινο άστρο με ακτίνες. Αυτό σημαίνει ότι η οροφή στο εσωτερικό του ναού αναπαριστούσε τον ουρανό πιθανώς με τον ζωδιακό και τις μυριάδες των άστρων.
    

Τμήμα της οροφής του ναού με ίχνη της αρχαίας βαφής που αναπαριστούσε τον ουρανό με τα άστρα του. Photo: Gebel El Silsila Survey Project. Πηγή: Supplied

Οι μελλοντικές ανασκαφές ίσως αποκαλύψουν το ρόλο που έπαιζε ο ναός αυτός στα μακρινά εκείνα χρόνια, καθώς και τις τελετές που πραγματοποιούνταν εκεί.

Στο λατομείο βρέθηκαν ακόμη στάβλοι, καταφύγια λαξευμένα στο βράχο και μια σφίγγα παρόμοιας τεχνοτροπίας με τη Λεωφόρο των Σφιγγών που συνδέει το Λούξορ με το Καρνάκ.

Σε άλλο σημείο του λατομείου βρέθηκε παράσταση που απεικονίζει τη μεταφορά δύο οβελίσκων. Την παράσταση συνοδεύει επιγραφή με τις τεχνικές λεπτομέρειες της απόσπασής τους από το λατομείο και το πώς αυτοί οι τεράστιοι όγκοι πέτρας φορτώθηκαν σε ιστιοφόρα.
    

Το τεράστιο λατομείο στην ανατολική όχθη του Νείλου. Μπροστά από αυτό διακρίνονται τα λαξευμένα στο βράχο καταφύγια. Photo: Gebel El Silsila Survey 

 Photo: Gebel El Silsila Survey Project. 
 Πηγή: Supplied
Το διάβασα στο: wwwOParlapipas.com

Η οδύσσεια ενός Σύρου πρόσφυγα

Δημοσίευση 15:40 | 24 Απριλίου 2015 ΠΗΓΗ: tvxs
Ο Γκόντε είναι ένας από τους εκατοντάδες πρόσφυγες που αφήνουν την χώρα τους και γεμάτη ελπίδα ξεκινούν το ταξίδι τους για μια καλύτερη ζωή σε κάποια χώρα της Ευρώπης. Ένα ταξίδι που μετατρέπεται σε εφιάλτη και κάνει τον Γκόντε να τρέμει κάθε φορά που ανακαλεί στη μνήμη του το φρικτό του ταξίδι με ένα δουλεμπορικό που απέπλευσε από λιμάνι της Λιβύης και διέπλευσε τη Μεσόγειο για να φτάσει στην Ευρώπη.

 Ο Σύρος πρόσφυγας Γκόντε, όπως μεταδίδει το ΑΠΕ-ΜΠΕ, ήταν ένας τεχνικός φωτογραφίας που ζούσε στην Δαμασκό και είναι ευτυχής που επέζησε από αυτό το ταξίδι. Σήμερα όμως ορκίζεται ότι δεν θα έκανε ποτέ ξανά το ίδιο υπό οποιεσδήποτε συνθήκες.

«Είμαι χαρούμενος που έφθασα εδώ. Μοιάζει σαν ψέμα, αλλά αισθάνομαι ασφαλής. Σίγουρα δεν θα ξαναέκανα αυτό το ταξίδι. Δεν μπορώ να ξεχάσω αυτά που είδα» λέει τώρα ο Γκόντε, ο οποίος μοιράζεται ένα ενοικιαζόμενο διαμέρισμα στη Στοκχόλμη μαζί με τον αδελφό του με τον οποίο πραγματοποίησε το μεγάλο του ταξίδι από το λιμάνι Ζουαράχ.

Και συνεχίζει «Είπα στους φίλους μου στη Συρία: μη ταξιδεύετε με αυτά τα πλοιάρια». Η ανάμνηση του κατεστραμμένου αλιευτικού στη Λιβύη πριν από έξι μήνες τον καταδιώκει, όσο και ο κίνδυνος που βίωνε καθημερινά στην πατρίδα του Συρία, η οποία μαστίζεται από τον εμφύλιο, κι ήταν άλλωστε κι ο λόγος που αποφάσισε να την εγκαταλείψει.
Το ταξίδι της φυγής
«Στο αλιευτικό επέβαιναν περίπου 700 άνθρωποι, αλλά στην πραγματικότητα υπήρχε χώρος μόνο για τους μισούς. Οι δουλέμποροι ήταν κτήνη. Φώναζαν στον κόσμο, τους έκλεβαν και τους χτυπούσαν την ώρα που αποβιβάζονταν από το πλοιάριο. Ήταν ένα είδος ψυχολογικού βασανιστηρίου που ξεκίνησε πριν ακόμη επιβιβαστούμε» λέει ο Γκόντε, που υιοθέτησε το πλαστό αυτό όνομα για να αποφύγει όπως λέει- τυχόν προβλήματα με τις σουηδικές αρχές.
Ένα μήνα προτού επιβιβαστεί σε αυτό που σύμφωνα με τον ΟΗΕ είναι η πιο επικίνδυνη διαδρομή δουλεμπορικών στον κόσμο, είχε πληρώσει στους Λιβύους διακινητές 5.500 ευρώ για να μεταφέρουν τον ίδιο και τον αδελφό του.
Αλλά χρειάστηκε να περιμένουν ένα μήνα σε έναν καταυλισμό στη δυτική Λιβύη, όπου οι διακινητές συγκέντρωναν τους πρόσφυγες που έφθαναν στη χώρα από τα αφύλακτα σύνορα με την Αλγερία.
Το αλιευτικό είχε τρία καταστρώματα, περιλαμβανομένου του χώρου όπου είχαν στριμωχτεί κυρίως Αφρικανοί, στο αμπάρι. Οι Σύροι είχαν καταλάβει τα άλλα δύο καταστρώματα. «Δύο Αφρικανοί πέθαναν μέσα στο αμπάρι. Έπαθαν ασφυξία, δεν μπορούσαν να αναπνεύσουν εξαιτίας των αναθυμιάσεων από τη μηχανή. Κανένας δεν μπορούσε να σταθεί όρθιος ή να κινηθεί. Μόλις κουνιόταν κάποιος, έπαιρνε κλίση από τη μία πλευρά» λέει ο Γκόντε.

Λίγο αφότου απέπλευσε από τις ακτές της Λιβύης, το αλιευτικό υπέστη βλάβη στη μηχανή και έπλεε ακυβέρνητο για δύο ώρες, γεγονός που προκάλεσε πανικό μεταξύ των επιβατών του. Κατά τύχη, δύο από τους σύρους πρόσφυγες στο αλιευτικό ήταν μηχανικοί και κατάφεραν να επιδιορθώσουν τη μηχανή ώστε το πλοίο να μπορέσει να ταξιδέψει για 10 ακόμη ώρες μέχρι που ένα ιταλικό σκάφος του Πολεμικού Ναυτικού έσπευσε προς διάσωσή του νοτίως της Μάλτας.
Σουηδία: η νέα γη της επαγγελίας;
Από την Ιταλία ο Γκόντε κι ο αδελφός του πέταξαν με πλαστά προσωπικά έγγραφα για τη Σουηδία με στόχο να ζητήσουν άσυλο. Σήμερα ο Γκόντε ελπίζει να βρει μία δουλειά για να κάνει ένα νέο ξεκίνημα στη ζωή του, κατά προτίμηση στο χώρο της φωτογραφίας.
Από τότε που η Σουηδία ξεκίνησε να χορηγεί αυτομάτως άδειες μόνιμης παραμονής, στο τέλος του 2013, σε όσους Σύρους εγκαταλείπουν τη χώρα τους για να γλιτώσουν από τον πόλεμο, περίπου 50.000 πρόσφυγες έχουν καταφύγει στη χώρα αυτή της Σκανδιναβίας.
Υπάρχουν λιγοστές νόμιμες διαδρομές που μπορούν να ακολουθήσουν οι αιτούντες άσυλο προκειμένου να φθάσουν με ασφάλεια στην Ευρώπη και χιλιάδες άτομα θέτουν τη ζωή τους σε κίνδυνο ακολουθώντας θαλάσσιες διαδρομές από τη Λιβύη. Περίπου 1.750 άνθρωποι έχασαν φέτος τη ζωή τους με αυτό τον τρόπο. Το ναυάγιο που σημειώθηκε την περασμένη Κυριακή ενδέχεται να έχει στοιχίσει τη ζωή σε περισσότερους από 800 πρόσφυγες.
Οι ιταλικές αρχές υποστηρίζουν ότι μπορεί ήδη να βρίσκονται έως και ένα εκατομμύριο πρόσφυγες από τη Συρία, την Ερυθραία και την υποσαχάρια Αφρική στη Λιβύη με την ελπίδα να επιβιβαστούν σε πλοιάρια.
Ο Γκόντε δεν πιστεύει ότι θα επιτύχουν οι προτάσεις της ΕΕ για κατάληψη και καταστροφή των δουλεμπορικών, όσο υπάρχουν άνθρωποι που επιχειρούν να ξεφύγουν από την φτώχεια και τον πόλεμο.
«Οι άνθρωποι θέλουν απλώς να ζήσουν, γι' αυτό ταξιδεύουν με αυτά τα αλιευτικά» λέει ο Γκόντε.
πηγή: tvxs ετικέτα κόσμος.

Παραισθήσεις… για τα μάτια σας μόνο!

 

Παραισθήσεις… για τα μάτια σας μόνο
O Νταλί αγαπούσε το σουρεαλισμό και ζωγράφιζε τοπία στα οποία η λογική περνούσε δύσκολες στιγμές.
Ο Καναδός καλλιτέχνης Rob Gonsalves κάνει κάτι άλλο.
Δημιουργεί  οπτικές παραισθήσεις δημιουργώντας έργα που σε πρώτη θέαση είναι κάτι συγκεκριμένο αλλά αν κοιτάξεις λίγο καλύτερα, διαπιστώνεις ότι λάθεψες.
Δείτε τις εικόνες:
<img class=" size-full wp-image-70457 aligncenter" src="http://apocalypsejohn.com/wp-content/uploads/ill1.jpg" alt="ill1" width="700" height="901" />
<img class=" size-full wp-image-70458 aligncenter" src="http://apocalypsejohn.com/wp-content/uploads/ill2.jpg" alt="ill2" width="620" height="768" />
<img class=" size-full wp-image-70459 aligncenter" src="http://apocalypsejohn.com/wp-content/uploads/ill3.jpg" alt="ill3" width="620" height="768" />
<img class=" size-full wp-image-70460 aligncenter" src="http://apocalypsejohn.com/wp-content/uploads/ill4.jpg" alt="ill4" width="620" height="768" />
<img class=" size-full wp-image-70461 aligncenter" src="http://apocalypsejohn.com/wp-content/uploads/illusion.jpg" alt="illusion" width="620" height="768" />

 πηγή:newsbomb

Βρέθηκε η Ατλαντίδα, Γιγαντιαίες Σφίγγες και Πυραμίδες στο Τρίγωνο των Βερμούδων!

Ίσως και να επισκιάζει την ανακάλυψη της Τροίας η ανακάλυψη της Ατλαντίδος.

Δύο τολμηροί επιστήμονες ο Paul Weinzweig και η Pauline Zalitzki, ισχυρίζονται ότι την βρήκαν.Ανακάλυψαν τα βυθισμένα ερείπια μιας αρχαίας πόλεως στις ακτές της Κούβας.

Στο μακρινό παρελθόν η περιοχή ήταν στεριά, αλλά τώρα μόνο το νησί της Κούβας στέκεται έξω από το νερό. Η αρχαία πόλη βρίσκεται 183 μέτρα κάτω από τον ωκεανό και η ομάδα των ερευνητών με επικεφαλής τους Weinzweig και Zalitzki είναι πεπεισμένοι ότι είναι η Ατλαντίδα – η χαμένη πόλη για πάνω από 10.000 χρόνια.
Το σημείο που βρέθηκε περιλαμβάνει αρκετές σφίγγες και τουλάχιστον τέσσερις γιγάντιες πυραμίδες μαζί με άλλες κατασκευές. Βρίσκεται δε στα όρια του Τριγώνου των Βερμούδων.
Σφίγγες και Πυραμίδες ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΕΣ της Αιγύπτου: Οι πυραμίδες είναι μεγαλύτερες από την πυραμίδα του Χέοπος της Αιγύπτου!!! Ο arclein από το Vancouver του Καναδά, του TERRAFORMING TERRA
αναφέρει: «Γιατί δεν ανακαλύφθηκαν πρωτύτερα; Μα τι νομίζεται; Φυσικά, οι ΗΠΑ τις ανακάλυψαν κατά την διάρκεια της κρίσεως της Κούβας στην δεκαετία του 60.
Τα πυρηνικά υποβρύχια που περιπολούσαν στα βαθειά νερά του κόλπου τις συνάντησαν. Αμέσως απέκλεισαν το μέρος και άρχισαν να ψάχνουν για αντικείμενα, ώστε να μην πέσουν στα χέρια των Ρώσων.
Ένα πληροφοριοδότης από τον στρατό που υπηρετούσε στο Montego Bay μου είπε ότι ακόμη δουλεύουν στην περιοχή και παίρνουν αντικείμενα και όργανα περιλαμβάνοντας και αυτά που ακόμη δουλεύουν από την δεκαετία του 60»! Τα ίδια υποστηρίζει ο δημοσιογράφος Luis Mariano Fernandez, ότι όντως είχε ανακαλυφθεί δεκαετίες πριν.
Δώσε μια ματιά στιςΕλληνικές Πυραμίδες που τις έχουν παραπεταμένες !!

Αρχαία Σύμβολα και Πικτογράμματα:

Επίσης εκπληκτικό είναι ότι οι πάνω στις κατασκευές υπάρχουν αρχαία σύμβολα και πικτογράμματα! Φανταστείτε τι θα είχαμε μάθει. Ας είναι καλά ο Πλάτωνας για αυτά που ξέρουμε σήμερα. Ίσως αν έγραφε περισσότερα να διακινδύνευε μια ακόμη δίκη κεφαλών Ερμού, μοιραία αυτήν την φορά. Γιατί τότε θα μαθαίναμε για την Ελλάδα της Αιγηίδος και την τεχνολογία που διέθετε, (μαγνητικές καλύπτρες,τεχνολογία αντιύλης, ανώτερη από τα “Όπλα Κβαντικού Δυναμικού” κλπ) και ακόμη για πολλά άλλα. Μα είναι πέρα από οφθαλμοφανές πως ξαφνικά ¨ανακαλύπτουν” πυραμίδες δες

Ανακαλύφθηκαν οι πρώτες Ετρουσκικές Πυραμίδες και Αρχαίες Πυραμίδες Βρέθηκαν στην Ανταρκτική

όπως αξίζει να δεις και Τι συμβαίνει στον Άρη; Οι Αληθινές Ιστορίες «Όταν άκουσε αυτά ο Σόλων, θαύμασε και παρακάλεσε τους ιερείς να του διηγηθούν ακριβώς και κατά σειρά για τους παλιούς του συμπολίτες.
Και ο ιερέας αποκρίθηκε: »Δεν έχω λόγο να αρνηθώ, ώ Σόλων, αλλά για χάρη σου και για χάρη της πόλης σου, θα μιλήσω και προ πάντων για χάρη της θεάς Αθηνάς, που έθρεψε και εκπαίδευσε και τη πόλη σας και τη δική μας, πρωτύτερα όμως τη δική σας, κατά χίλια έτη και αργότερα τη δική μας. Για την ίδρυση της πόλης μας, στα ιερά μας βιβλία,
είναι γραμμένος ο αριθμός οκτώ χιλιάδες χρόνια. Αλλά για τους συμπολίτες σου, που υπήρξαν πριν από εννέα χιλιάδες χρόνια, θα σου φανερώσω με λίγα λόγια και τους νόμους τους και από τα έργα τους το μεγαλύτερο απ’ όλα.

Λένε οι γραφές μας ότι κάποτε η πόλη σας κατέστρεψε μια πολύ μεγάλη δύναμη,

που είχε προσβάλει συγχρόνως ολόκληρη την Ευρώπη και την Ασία, ξεκινώντας απ’ έξω, από το Ατλαντικό πέλαγος. Γιατί τότε από το πέλαγος εκείνο μπορούσε κανείς να περάσει, γιατί υπήρχε νήσος μπροστά στο στόμιο, που σεις ονομάζετε
»

στήλες του Ηρακλέους

». Και η νήσος αυτή ήταν μεγαλύτερη από τη Λιβύη μαζί και την Ασία και απ’ αυτή μπορούσε κανείς τότε να πάει στις άλλες νήσους και απ’ εκεί σε όλη την απέναντι ήπειρο, που είναι γύρω από κείνη τη θάλασσα, που είναι πραγματική θάλασσα. Γιατί το μέρος αυτό, που είναι μέσα από το στόμιο του πορθμού, φαίνεται μάλλον σαν λιμάνι με στενή είσοδο, ενώ εκείνη είναι πραγματικός ωκεανός. Και η στεριά που την περιβάλλει μπορεί πολύ σωστά να λέγεται ήπειρος.

Σ’ αυτή, λοιπόν, τη νήσο Ατλαντίδα, σχηματίστηκε μεγάλη και θαυμαστή δύναμη από βασιλιάδες, που εξουσίαζε όλη τη νήσο και πολλές άλλες νήσους και μέρη της ηπείρου

Και ακόμη εξουσίαζε από το μέρος της εσωτερικής θάλασσας στην Αφρική μέχρι την Αίγυπτο και στην Ευρώπη μέχρι την Τυρρηνία.
Όλη αυτή η δύναμη ενώθηκε και επιχείρησε κάποτε ορμητικά να υποδουλώσει και τη δική σας χώρα και τη δική μας και όλες όσες είναι δώθε από το στενό. Και τότε, ώ Σόλων, η δύναμη της πόλης σας, φάνηκε καθαρά σε όλους τους ανθρώπους. Γιατί, υπερέχουσα απ’ όλους στο θάρρος και σε όλες τις πολεμικές τέχνες, στην αρχή έχοντας την αρχηγία των Ελλήνων, έπειτα αναγκαστικά μονάχη, όταν οι άλλοι την εγκατέλειψαν, αφού έφτασε στον χειρότερο κίνδυνο, νίκησε τους επιδρομείς και σήκωσε τρόπαια, όσους δεν υποδουλώθηκαν ακόμη τους εμπόδισε να υποδουλωθούν και τους άλλους όλους, που κατοικούσαν δώθε από τις Ηράκλειες στήλες,
γενναία, όλους τους ελευθέρωσε.» Ἕλληνες ἀεί παῖδες (Πλάτων, Τίμαιος) Βρέθηκε η Ατλαντίδα, Γιγαντιαίες Σφίγγες και Πυραμίδες στο Τρίγωνο των Βερμούδων Ίσως και να επισκιάζει την ανακάλυψη της Τροίας η ανακάλυψη της Ατλαντίδος. Δύο τολμηροί επιστήμονες ο Paul Weinzweig και η Pauline Zalitzki, ισχυρίζονται ότι την βρήκαν. Ανακάλυψαν τα βυθισμένα ερείπια μιας αρχαίας πόλεως στις ακτές της Κούβας.
Στο μακρινό παρελθόν η περιοχή ήταν στεριά, αλλά τώρα μόνο το νησί της Κούβας στέκεται έξω από το νερό. Η αρχαία πόλη βρίσκεται 183 μέτρα κάτω από τον ωκεανό και η ομάδα των ερευνητών με επικεφαλής τους Weinzweig και Zalitzki είναι πεπεισμένοι ότι είναι η Ατλαντίδα – η χαμένη πόλη για πάνω από 10.000 χρόνια.
Το σημείο που βρέθηκε περιλαμβάνει αρκετές σφίγγες και τουλάχιστον τέσσερις γιγάντιες πυραμίδες μαζί με άλλες κατασκευές. Βρίσκεται δε στα όρια του Τριγώνου των Βερμούδων.

Σφίγγες και Πυραμίδες ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΕΣ της Αιγύπτου

Οι πυραμίδες είναι μεγαλύτερες από την πυραμίδα του Χέοπος της Αιγύπτου!!! Ο arclein από το Vancouver του Καναδά, του TERRAFORMING TERRA αναφέρει: «Γιατί δεν ανακαλύφθηκαν πρωτύτερα; Μα τι νομίζεται; Φυσικά, οι ΗΠΑ τις ανακάλυψαν κατά την διάρκεια της κρίσεως της Κούβας στην δεκαετία του 60.Τα πυρηνικά υποβρύχια που περιπολούσαν στα βαθειά νερά του κόλπου τις συνάντησαν. Αμέσως απέκλεισαν το μέρος και άρχισαν να ψάχνουν για αντικείμενα, ώστε να μην πέσουν στα χέρια των Ρώσων. Ένα πληροφοριοδότης από τον στρατό που υπηρετούσε στο Montego Bay μου είπε ότι ακόμη δουλεύουν στην περιοχή και παίρνουν αντικείμενα και όργανα περιλαμβάνοντας και αυτά που ακόμη δουλεύουν από την δεκαετία του 60»! Τα ίδια υποστηρίζει ο δημοσιογράφος Luis Mariano Fernandez, ότι όντως είχε ανακαλυφθεί δεκαετίες πριν. Δώσε μια ματιά στιςΕλληνικές Πυραμίδες που τις έχουν παραπεταμένες !!!

Αρχαία Σύμβολα και Πικτογράμματα: Επίσης εκπληκτικό είναι ότι οι πάνω στις κατασκευές υπάρχουν αρχαία σύμβολα και πικτογράμματα!

Φανταστείτε τι θα είχαμε μάθει. Ας είναι καλά ο Πλάτωνας για αυτά που ξέρουμε σήμερα. Ίσως αν έγραφε περισσότερα να διακινδύνευε μια ακόμη δίκη κεφαλών Ερμού, μοιραία αυτήν την φορά. Γιατί τότε θα μαθαίναμε για την Ελλάδα της Αιγηίδος και την τεχνολογία που διέθετε, (μαγνητικές καλύπτρες, τεχνολογία αντιύλης, ανώτερη από τα “Όπλα Κβαντικού Δυναμικού” κλπ) και ακόμη για πολλά άλλα. Μα είναι πέρα από οφθαλμοφανές πως ξαφνικά ¨ανακαλύπτουν” πυραμίδες δες …Ανακαλύφθηκαν οι πρώτες Ετρουσκικές Πυραμίδες και Αρχαίες Πυραμίδες Βρέθηκαν στην Ανταρκτικήόπως αξίζει να δεις και Τι συμβαίνει στον Άρη; Οι Αληθινές Ιστορίες

«Όταν άκουσε αυτά ο Σόλων, θαύμασε και παρακάλεσε τους ιερείς να του διηγηθούν ακριβώς και κατά σειρά για τους παλιούς του συμπολίτες.

Και ο ιερέας αποκρίθηκε: »Δεν έχω λόγο να αρνηθώ, ώ Σόλων, αλλά για χάρη σου και για χάρη της πόλης σου, θα μιλήσω και προ πάντων για χάρη της θεάς Αθηνάς, που έθρεψε και εκπαίδευσε και τη πόλη σας και τη δική μας, πρωτύτερα όμως τη δική σας, κατά χίλια έτη και αργότερα τη δική μας. Για την ίδρυση της πόλης μας, στα ιερά μας βιβλία, είναι γραμμένος ο αριθμός οκτώ χιλιάδες χρόνια. Αλλά για τους συμπολίτες σου, που υπήρξαν πριν από εννέα χιλιάδες χρόνια, θα σου φανερώσω με λίγα λόγια και τους νόμους τους και από τα έργα τους το μεγαλύτερο απ’ όλα.
Λένε οι γραφές μας ότι κάποτε η πόλη σας κατέστρεψε μια πολύ μεγάλη δύναμη, που είχε προσβάλει συγχρόνως ολόκληρη την Ευρώπη και την Ασία, ξεκινώντας απ’ έξω, από το Ατλαντικό πέλαγος. Γιατί τότε από το πέλαγος εκείνο μπορούσε κανείς να περάσει,

γιατί υπήρχε νήσος μπροστά στο στόμιο, που σεις ονομάζετε »στήλες του Ηρακλέους». Και η νήσος αυτή ήταν μεγαλύτερη από τη Λιβύη μαζί και την Ασία και απ’ αυτή μπορούσε κανείς τότε να πάει στις άλλες νήσους και απ’ εκεί σε όλη την απέναντι ήπειρο, που είναι γύρω από κείνη τη θάλασσα, που είναι πραγματική θάλασσα. Γιατί το μέρος αυτό, που είναι μέσα από το στόμιο του πορθμού, φαίνεται μάλλον σαν λιμάνι με στενή είσοδο, ενώ εκείνη είναι πραγματικός ωκεανός. Και η στεριά που την περιβάλλει μπορεί πολύ σωστά να λέγεται ήπειρος

Σ’ αυτή, λοιπόν, τη νήσο Ατλαντίδα, σχηματίστηκε μεγάλη και θαυμαστή δύναμη από βασιλιάδες,

που εξουσίαζε όλη τη νήσο και πολλές άλλες νήσους και μέρη της ηπείρου. Και ακόμη εξουσίαζε από το μέρος της εσωτερικής θάλασσας στην Αφρική μέχρι την Αίγυπτο και στην Ευρώπη μέχρι την Τυρρηνία.
Όλη αυτή η δύναμη ενώθηκε και επιχείρησε κάποτε ορμητικά να υποδουλώσει και τη δική σας χώρα και τη δική μας και όλες όσες είναι δώθε από το στενό. Και τότε, ώ Σόλων, η δύναμη της πόλης σας, φάνηκε καθαρά σε όλους τους ανθρώπους. Γιατί, υπερέχουσα απ’ όλους στο θάρρος και σε όλες τις πολεμικές τέχνες, στην αρχή έχοντας την αρχηγία των Ελλήνων, έπειτα αναγκαστικά μονάχη, όταν οι άλλοι την εγκατέλειψαν, αφού έφτασε στον χειρότερο κίνδυνο, νίκησε τους επιδρομείς και σήκωσε τρόπαια, όσους δεν υποδουλώθηκαν ακόμη τους εμπόδισε να υποδουλωθούν και τους άλλους όλους, που κατοικούσαν δώθε από τις Ηράκλειες στήλες,γενναία, όλους τους ελευθέρωσε.» Ἕλληνες ἀεί παῖδες (Πλάτων, Τίμαιος)

πηγή:Jarida

Οι 12 Αόρατοι μοναχοί του Αγίου Όρους

Η παράδοση χάνεται στα βάθη των αιώνων. Παρ’ όλα αυτά, διατηρείται αμείωτα ζωντανή: δώδεκα αόρατοι καλόγεροι κατοικούν στην κορυφή του Άθω, μερικές φορές εμφανίζονται για λίγο και χάνονται ξανά στην «ανυπαρξία» τους. Δώδεκα παράξενοι άγιοι, που προκαλούν τη σκέψη και τη φαντασία μας. Πόσο μυθικοί και πόσο πραγματικοί άραγε είναι;

Στο Άγιον Όρος υπάρχει μια παλαιά και άγραφη παράδοση που λέει ότι κοντά στην κορφή του Αθωνα χειμώνα-καλοκαίρι ζουν, τρεφόμενοι από την ευχή, δώδεκα μοναχοί αόραται. Όταν ένας απ’ αυτούς κοιμηθεί, άλλος τον αντικαθιστά. Και η δωδεκάδα μένει πάντοτε… ακεραία, χωρίς να της λείπει κανείς. Λέγεται ότι κάποιοι τους είδαν και αμέσως τους έχασαν. Κάποιοι άλλοι τους είδαν και χάθηκαν μαζί τους. Ένας νέος υποτακτικός είδε έναν απ’ αυτούς. Διηγήθηκε στον γέροντά του το γεγονός και ο γέροντας του είπε «έπρεπε να τον ακολουθήσεις».
Αρχιμανδρίτης Βασίλειος Γοντικάκης Προηγούμενος της Μονής Ιβήρων Αγίου Όρους

Μαρτυρία επίσημη δεν υπάρχει για τους περιβόητους -κατά τα άλλα- δώδεκα αόρατους μοναχούς του Αγίου Όρους. Στο εύλογο και λογικό ερώτημα: θρύλος ή πραγματικότητα; δεν υπάρχει «λογική» απάντηση.

Η μόνη απάντηση έρχεται αβίαστα και φυσικά από τον π. Βασίλειο, στο παραπάνω παλαιότερο κείμενο του, λίγο πιο κάτω: «Το γεγονός είναι ότι η πραγματικότης στο Όρος είναι Θρύλος». Δεν είναι άλλωστε λίγοι οι επισκέπτες του Άθω που, ενώ ξεκίνησαν για βόλτα αναψυχής ή διερευνητική εκδρομή στο βουνό αυτό της Χαλκιδικής, στο τέλος έφτασαν να αναρωτιούνται αν ήταν πραγματικότητα όλο εκείνο που έζησαν κατά την παραμονή τους στο Άγιο Όρος.

Σε τέτοιον τόπο λοιπόν, που γεννά αισθήσεις και εμπειρίες απρόσμενες, ακόμη και στους πιο «υλιστές»επισκέπτες του, τίποτε δεν θα μπορούσε να είναι πραγματικά α-φύσικο, πολλά όμως μπορούν να είναι «ονειρικά φυσικά».

ΜΥΣΤΙΚΑ ΣΤΑ ΒΑΘΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ…

Είναι εξαιρετικά δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να ξετυλίξει κάποιος το νήμα αυτής της αγιορείτικης παράδοσης και να βρει την αρχή του. Πριν από λίγο καιρό, παρέα πολύ καλών φίλων μου επισκέφτηκε διάφορες μονές του Αγίου Όρους, όπου, μεταξύ πολλών άλλων ερωτημάτων, έθεταν στους μοναχούς -αλλά και σε τακτικούς χρόνιους επισκέπτες- το ερώτημα, τι γνωρίζουν για τους δώδεκα αόρατους.
Δεν ήταν λίγοι αυτοί, λαϊκοί και μοναχοί, που γέλασαν ή και σάρκασαν με την ερώτηση. «Μα είναι δυνατόν να ασχολείστε με τέτοια πράγματα;», «Μα πιστεύετε ακόμη σε τέτοια παραμύθια;», ήταν κάποιες από τις απαντήσεις που έλαβαν. Αυτό όμως που κυρίως εισέπραξαν από την πλειονότητα όσων ρώτησαν, ήταν καταρχήν η κρυψίνοια και η επιφυλακτικότητα. Κανείς δεν είχε διάθεση να μιλήσει, όσοι γνώριζαν κάτι δεν μπορούσαν να το πουν, επειδή «τους το είχαν μυστικά εμπιστευτεί», όπως έλεγαν.

Τα μόνα «στοιχεία» που συνέλεξαν ήταν ότι η «ομάδα» των δώδεκα αόρατων αποτελεί πραγματικότητα μακραίωνη, η οποία παρέμενε απόλυτα μυστική για πάρα πολλές δεκαετίες. Πριν από μερικά χρόνια όμως (κανένας δεν ξέρει πόσα χρόνια), η ύπαρξη αυτών διέρρευσε από τον πνευματικό πατέρα ενός από αυτούς τους δώδεκα, ο οποίος καλοπροαίρετα μίλησε κάπου για την ύπαρξη τους.
Είναι αξιοσημείωτο ότι κανένας δεν θέλησε να αναφέρει το όνομα του εν λόγω πνευματικού, ενώ όλοι όσοι είπαν τα παραπάνω, γνώριζαν το όνομα του. Τόνιζαν μάλιστα ότι από τότε που διέρρευσε αυτή η πληροφορία, πολλά έχουν λεχθεί, αλλά στην πραγματικότητα δεν υπάρχει καμία άλλη αξιόπιστη μαρτυρία από πρώτο χέρι.

Κατά γενική πεποίθηση, οι δώδεκα ζούνε κυρίως στην κορυφή του Άθω, πολλές φορές όμως μπορεί κάποιος να τους δει (αν έχει αντίστοιχο χάρισμα), σε οποιοδήποτε μέρος του Αγίου Όρους. Έχουν ξεπεράσει τις ανάγκες της φύσης, γι’ αυτό δεν χρειάζονται τροφή, αλλά τρέφονται επαρκώς με την ευχή του Ιησού (πρόκειται για το γνωστό Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με).
Είναι εύλογο βέβαια αυτή η αναφορά να γεννά υποψίες και δυσπιστίες, αφού έρχεται σε κατακόρυφη αντίθεση με την ανθρώπινη λογική μας. Πρόκειται ίσως για την πραγματικά δυσεύρετη στην εποχή μας εμπειρία των «χωμάτινων» ανθρώπων, ανθρώπων σαν εμάς, να ζουν μέσα στην άχρονη και άκτιστη αλήθεια του Αγίου Πνεύματος. Πρόκειται για βίωμα που δεν μπορεί να μεταδοθεί με λόγια, ούτε φυσικά να αποδειχθεί με μαθηματική -ή οποια- δήποτε άλλη- λογική.

Πολλοί επισκέπτες του Αθω, αλλά και πολλοί καλόγεροι αναφέρουν ότι σε περιπλανήσεις τους στο βουνό ή κατά τη διάρκεια της μοναχικής προσευχής τους, είχαν την έντονη, διαρκή και βέβαιη αίσθηση της παρουσίας κάποιου κοντά τους, ενώ δεν φαινόταν κανείς.
Ξαφνικά εμφανίστηκε κάποιος «από το πουθενά», άλλοι αναφέρουν ότι τούς μίλησε και άλλοι ότι ήταν αμίλητος, κι ότι όπως ξαφνικά εμφανίστηκε, το ίδιο απρόσμενα εξαφανίστηκε.

Πρωτάκουσα γι’ αυτούς πριν από λίγα χρόνια από έναν φίλο μου που ονομάζεται Τρύφωνας – όνομα όχι ιδιαίτερα συνηθισμένο, το αναφέρω επειδή έχει κάποια σημασία στην εμπειρία που μου μετέφερε.
Είχε επισκεφτεί τότε για πρώτη φορά το Αγιο Όρος (κατά τα επόμενα χρόνια έγινε τακτικός επισκέπτης του) με διάθεση καλοπροαίρετη, αλλά ιδιαίτερα δύσπιστη, θεωρώντας τον εαυτό του «άθεο σκεπτικιστή», όπως έλεγε. Φιλοξενήθηκε σε κάποιο παραλιακό μοναστήρι, συγκεκριμένα στη Μονή του Οσίου Γρηγορίου.

Νωρίς το απόγευμα, την πρώτη μέρα της άφιξης του, βγήκε για να περπατήσει στη μεγάλη παραλία. Απολάμβανε τη γαλήνη του τοπίου, χωρίς σκέψεις, όταν ξαφνικά βλέπει κάποιον να τρέχει με απίστευτη ταχύτητα, όπως μου είπε, προς το μέρος του και να κουνά τα χέρια του, σαν για να τραβήξει την προσοχή του. Δεν υπήρχαν άλλοι άνθρωποι εκείνη την ώρα σ’ εκείνο το σημείο.
Πλησιάζοντας, ακούει να του φωνάζει με λαχτάρα: «Τρύφωνα… Τρύφωνα… είδα τον Θεό, μίλησα μαζί Του! Μεγάλη μέρα σήμερα…». Όταν έφτασε κοντά του σταμάτησε, τον κοίταξε στα μάτια και με άπλετο χαμόγελο τού είπε λαχανιασμένος απ’ το πολύ τρέξιμο: «Είμαι πολύ χαρούμενος σήμερα, Τρύφωνα, γι’ αυτό τρέχω…».

Ήταν μισόγυμνος κι έμοιαζε με τρελό. Ξαφνιασμένος ο φίλος μου και πριν καν προλάβει να τον ρωτήσει, τουλάχιστον, πού ήξερε το όνομα του, ο «τρελός καλόγερος» εξαφανίστηκε. «Δεν θα ξεχάσω ποτέ την ένταση των ματιών του που έλαμπαν από ευτυχία», μου είπε αργότερα ο Τρύφωνας.
Όταν διηγήθηκε την εμπειρία του στους καλόγερους του μοναστηριού που τον φιλοξενούσε, ομόφωνα όλοι τού είπαν ότι πρόκειται σίγουρα για έναν από τους δώδεκα αόρατους… Από τότε μέχρι σήμερα δεν είδε ξανά κανέναν στα πολυάριθμα ταξίδια του σε διάφορες περιοχές του Αθω.

ΔΩΔΕΚΑ ΑΟΡΑΤΟΙ ΦΥΛΑΚΕΣ

Πολύ συχνά, οι μυστηριώδεις αυτοί «αόρατοι» ή «ανύπαρκτοι» (με την έννοια του ακραία ταπεινού) καλόγεροι χαρακτηρίζονται ως «φύλακες». Ο χαρακτηρισμός αυτός μάλιστα, παίρνει πολλές φορές σπουδαιότητα μεγαλύτερη από την ιδιότητα τους ως «αόρατοι».
Τι είναι αλήθεια αυτό που φυλάνε; Πάλι δεν θα βρούμε μία και μόνη απάντηση στο ερώτημα, αλλά διάφορες, όχι κατ’ ανάγκη ετερόκλητες μεταξύ τους, απαντήσεις. Ο π. Βασίλειος ο Ιβηρίτης αναφέρει ότι «φυλάνε»,«κρατούν» τη ζωή την ίδια στο Αγιο Όρος και αποτελούν ευλογία για όλον τον κόσμο.

Κάποιοι άλλοι τούς χαρακτηρίζουν ως φύλακες της ΟρΘοδοξίας και του Ελληνισμού. Υπάρχει μάλιστα διαδεδομένη -μεταξύ αυτών που πιστεύουν στην ύπαρξη τους- η άποψη ότι συγκεντρώνονται και οι δώδεκα σε κάποιο μέρος της κορυφής του Αθω (κάθε φορά σε διαφορετικό σημείο, αλλά πάντα στην κορυφή), όποτε προκύπτει στην κοινωνία κάποιο εθνικό ή πίστεως θέμα-πρόβλημα.
Πώς γίνεται η συνεννόηση μεταξύ τους για τον τόπο και χρόνο της συνάντησης; Όπως ίσως ήδη καταλάβατε, αυτή γίνεται με κάποιον τρόπο που εμείς μπορούμε να αντιληφθούμε ως «τηλεπαθητικό». Δώδεκα άνθρωποι που κατάφεραν να ξεπεράσουν τη φύση σε κάθε απαίτηση της και να πνευματοποιηθούν κατ’ ουσίαν, δεν είναι δυνατό παρά να επικοινωνούν μεταξύ τους επαρκώς, πνευματικά και μόνο.

Υπάρχει έντονη μεταξύ των μοναχών η πίστη ότι οι δώδεκα αόρατοι «συγκάτοικοι» τους προσπαθούν να περιφρουρούν από απειλές και να φυλάττουν ιδιαίτερα αυτό που ονομάζουμε «Ελληνισμό», ό,τι κι αν σημαίνει στις συνειδήσεις μας.
Για το λόγο αυτόν μάλιστα πιστεύεται ότι αποτελούν τη φυσική συνέχεια του αρχαιοελληνικού δωδεκάθεου, επιπλέον και για το λόγο της σύμπτωσης του αριθμού τους. Παρενθετικά δεν μπορώ να μην αναφέρω πως για άλλη μια φορά γίνεται αξιοσημείωτο το γεγονός ότι οι Αγιορείτες (και συνεπώς η ορθόδοξη παράδοση της οποίας είναι φορείς) δεν απορρίπτουν το αρχαίο ελληνικό πνεύμα, αλλά συνδέονται σε φυσική συνέχεια μαζί του και ιο αφομοιώνουν μετουσιώνοντας το σε νέα πραγματικότητα.

ΑΕΙΚΙΝΗΤΗ ΣΤΑΣΗ;

Άνθρωποι που έγιναν εν ζωή αύρες, άνθρωποι που πραγματοποιούν την ύψιστη δράση στην κατάσταση της ησυχίας, άνθρωποι που δεν προσεύχονται πια, αλλά έγιναν οι ίδιοι προσευχή, άνθρωποι που κατάφεραντέτοια ύψη ταπείνωσης, ώστε πέρασαν στην ανυπαρξία πριν να πεθάνουν.
Και μέσα από την «ανυπαρξία» τους μπορούν να παρέχουν σε όσους τους γνωρίσουν, όλα όσα δεν μπόρεσε κανένας σημαντικός ή ασήμαντος κοσμικός να τους παράσχει. Σημαντικότερο απ’ όλα: η πνοή της ελευθερίας. Δεν διδάσκουν με λόγια κανένα δόγμα ή αρχή πίστης, αλλά εμπνέουν με την ύπαρξη τους και μεταδίδουν την απίστευτη δύναμη τους απέναντι σε κάθε δουλική αναγκαιότητα.

Η ευλογία τους διαχέεται σε σημείο που να αποτελεί δύναμη συνεκτική της κτίσεως. Η ανωτερότητά τους απέναντι σε κάθε ανάγκη και η γενναιότητα της αγάπης τους που τίποτε δεν αποζητά, παραμένουν για μας καταστάσεις ύπαρξης ανερμήνευτες. Λένε πως κάθε σύναξη τους συνοδεύεται μοιραία από λαμπρότατο φως στο σημείο της συνάντησης. Δεν αποκλείεται αυτοί οι ίδιοι να είναι το φως, υπάρξεις σωματικές, φωτεινές και άσαρκες.
Παραμύθι; Υπερβολή; Ψέμα υποκινούμενο από σκοταδιστές για χειραγώγηση των αφελών; Ίσως… Ίσως κι όχι… Αυτές οι ερωτήσεις μοιάζουν με το μεγάλο ερώτημα: «Υπάρχει Θεός»; Πώς να απαντηθεί με ναι ή όχι και πώς να αποδειχθεί η όποια απάντηση;
Αξίζει νομίζω να σας πω αυτά που μου ανέφερε ο Θανάσης, φίλος αγιογράφος που επισκέπτεται κατά καιρούς το μοναστήρι της «Μικράς Αγίας Άννας», για λόγους κυρίως επαγγελματικούς.

Το μοναστήρι βρίσκεται σε μεγάλο ύψος και η θέα που μπορεί κάποιος να απολαύσει από εκεί είναι, όπως λένε, μοναδική. Πριν από έναν περίπου μήνα ο Θανάσης ξαναβρέθηκε εκεί και το βράδυ, όπως συνήθιζε, βγήκε με το φακό του για περίπατο. «Είχε κρύο και υπέροχη διαφάνεια», μου είπε. Δεν είχε ύπνο και αφέθηκε να περιπλανηθεί μέσα στη νύχτα, ώσπου έφτασε στα Κατουνάκια. Δεν ήταν άλλωστε η πρώτη φορά που έκανε ανάλογες νυχτερινές βόλτες στο Αγιο Όρος.
Ξαφνικά άκουσε, πολύ κοντά του, έντονο θόρυβο μέσα από τα δέντρα και τους ψηλούς θάμνους.Τρόμαξε, έστρεψε το φακό του προς το μέρος απ’ όπου ερχόταν ο θόρυβος κι ενστικτωδώς έσκυψε για να πιάσει κάποιο ξύλο ή πέτρα ή οποιοδήποτε «όργανο άμυνας» για τον κίνδυνο που τον απειλούσε.
Προς στιγμή νόμισε ότι ήταν κάποιο μεγάλο ζώο. Ακουσε για δεύτερη φορά, πιο δυνατό τον ήχο. Με το φακό του σταθερά στραμμένο προς τα εκεί και αρκετά τρομαγμένος, είδε ξαφνικά μπροστά του μια ψιλόλιγνη, φωτεινή σιλουέτα, έναν άντρα γυμνό και πολύ αδύνατο με γενειάδα που έφτανε μέχρι τα γόνατά του.

Η λαμπερή ύπαρξη τού χαμογέλασε ήρεμα, έκανε μπροστά του μετάνοια κι εξαφανίστηκε χωρίς να πει τίποτα, αφήνοντας θεϊκή γαλήνη στο χώρο και τον Θανάση να κοιτά ακίνητος και ξαφνιασμένος μέσα στο τσουχτερό κρύο.
«Απ’ το χαμόγελο του θαρρείς ξεχυνόταν όλου του κόσμου η αγάπη», μου είπε όταν επέστρεψε. «Δεν είπε τίποτα, μου έδωσε όμως τόση δύναμη όση δεν θα μου έδιναν όλες οι φιλολογίες μαζεμένες…», έλεγε συνεπαρμένος.

Οι μαρτυρίες ανθρώπων που τους συνάντησαν μιλούν για άρρητη γλυκύτητα και έκχυση αγάπης, δίχως προϋποθέσεις και σχόλια. Για δυναμισμό μέσα στη σιωπή και στη γαλήνη. Για ολική δύναμη που δεν μπορεί να εκφραστεί. Για αρμονία εσωτερική και ταυτόχρονα με το εξωτερικό περιβάλλον.
Για άλλης ποιότητας ελευθερία που κανένα κοινωνικό, πολιτικό ή θρησκευτικό πρότυπο δεν μπόρεσε να εμπνεύσει και να πραγματώσει.

ΣΤΟ ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ ΚΑΙ ΠΕΡΑ ΑΠ’ ΑΥΤΟ…

Στη θρησκεία, το «θαύμα» αποτελεί τομή στη φύση. Στην πίστη, το «θαύμα» είναι το φυσικό. Οι «άγιες» υπάρξεις είναι οι φυσιολογικές υπάρξεις. Γι’ αυτούς που έχουν δεχτεί τη χάρη του Αγίου Πνεύματος τίποτε δεν είναι αφύσικο.
Πρόκειται βέβαια για κατάσταση ύπαρξης που οι περισσότεροι από εμάς δεν γνωρίζουμε, το γεγονός όμως ότι εμείς είμαστε φτωχοί από αυτό το βίωμα δεν σημαίνει ότι η κατάσταση αυτή δεν υπάρχει.

Οι δώδεκα «αόρατοι» παραμένουν δώδεκα επί αιώνες, όχι επειδή ζουν σιην αιωνιότητα, αλλά επειδή αντικαθίστανται κάθε φορά που κάποιος αφήνει οριστικά αυτόν τον κόσμο. Η διατήρηση αυτού του αριθμού μάλιστα, σύμφωνα με την παράδοση, είναι απαραίτητη για τη σωτηρία της υλικής κτίσης ή μέρους αυτής.
Μοιάζει σαν οι δώδεκα αρχαίοι Έλληνες θεοί του Ολύμπου -οι δώδεκα απεικονίσεις των φυσικών δυνάμεων- να μεταποιήθηκαν σε δώδεκα τιέραν της φύσεως υπάρξεις, οι ανθρωπόμορφοι θεοί να εξελίχθηκαν αβίαστα σε «θεόμορφους» ανθρώπους και να μετακόμισαν στο άλλο βουνό, στον Άθω της Χαλκιδικής.

Στα αυτιά και στη διάνοια πολλών, φαντάζει παραμύθι. Γι’ αυτούς εκεί επάνω, στην κορυφή του Άθω, είναι αυτονόητη πραγματικότητα. Για εμένα προσωπικά αποτελεί μυστήριο, εξ ορισμού ανεξιχνίαστο, που δεν περιορίζεται βέβαια γεωγραφικά στο Άγιο Όρος, που δεν περιορίζεται γενικότερο σε κανέναν τόπο.
Το μυστήριο των δώδεκα αοράτων μοναχών στην κορυφή του Άθω, μέσα στη συνείδηση μου συγγενεύει με το μυστήριο της σιωπής του θεού, η οποία ξεπερνάει καθετί αισθητό, οι περισσότεροι όμως το έχουμε αισθανθεί με βεβαιότητα μοναδική.

Η πνοή, το πνεύμα, η ευλογία των αόρατων εκτείνεται σε οποιονδήποτε μπορεί να την αισθανθεί ως οικεία, οπουδήποτε κι αν βρίσκεται. «Το πνεύμα πνέει όπου θέλει», σύμφωνα με τη γνωστή ρήση και φυσικά αγγίζει οποιουσδήποτε βρει να έχουν στοιχεία συγγενικά μαζί του.
Είμαι από τους ανθρώπους που δεν πιστεύουν σε τίποτε μετα-φυσικό. Πιστεύω στη δυνατότητα ύπαρξης των υπερ-φυσικών πραγμάτων και καταστάσεων, στην υπέρβαση δηλαδή των δεδομένων της φύσης, αλλά όχι σε καταστάσεις «μετά τη φύση». Γι’ αυτό δεν μπόρεσα ποτέ να θεωρήσω την ιδιότητα του «μη ορατού» των δώδεκα μοναχών, ως κατάσταση μεταφυσική.

Θεωρώ ότι γίνονται αόρατοι, «ανύπαρκτοι», μέσα από την άκρα ταπείνωση, την εκούσια και ολοκληρωτική διαγραφή της ύπαρξης τους, την οδυνηρή συντριβή κάθε προσδιορισμού του «εγώ» (ακόμη και των θεωρούμενων «καλών» και θετικών), μέσα από την ελεύθερη και απόλυτη αγάπη που δεν γνωρίζει υστεροβουλίες, γιατί προέρχεται από υπάρξεις που εκμηδένισαν τις ανάγκες.
Μ’ αυτήν την έννοια, η αντηλιά των αόρατων εκτείνεται πέρα από τα όρια του Άθω, σε κάθε ασκητή της ταπείνωσης και της μηδένισης του «εγώ», σε κάθε «σαλό» που καταισχύνει τη σοφία των σοφών, σε κάθε άνθρωπο, μοναχό ή κοσμικό, που αγάπησε τόσο πολύ τον Θεό, ώστε «ηρπάγη» κοντά Του, ενώ συνέχιζε την ύπαρξη του σ’ αυτήν τη ζωή και σ’ αυτήν τη γη…

Φυσικά δεν μπορώ, προσωπικά εγώ, να γνωρίζω και να μιλήσω για τη βέβαιη ύπαρξη ή βέβαιη μυθολογία αυτών των μοναχών, μπορώ όμως με βεβαιότητα να πω ότι, εφόσον μπορούμε να γίνουμε μέτοχοι των καταστάσεων που οδηγούν σ’ αυτήν την ενεργητική και δημιουργική «ανυπαρξία», οι δώδεκα μοναχοί θα ζουν πάντα μέσα στους μετόχους αυτών.

ΑΝΤΑΥΓΕΙΑ ΚΑΛΟΣΥΝΗΣ…

Οι αόρατοι της κορφής του Άθωνα είναι οι ταπεινοί, οι απλοί και ασήμαντοι οι πλήρεις Πνεύματος Αγίου που κυκλοφορούν μεταξύ μας.
Κάνουν τη ζωή παράδεισο. Και ενώ σου χαρίζουν ό,τι πολύτιμο βρήκες στον κόσμο, δεν ζητούν καμμιά ανταμοιβή.

Δεν Θεωρούν τον εαυτό τους μεταξύ των ζώντων. Δεν έχει, κατ’ αυτούς, καμμιά αξία η ύπαρξή τους. Ό,τι έχουν το οφείλουν στον Θεό. Ετσι καταλήγουν να είναι μια ανταύγεια καλωσύνης προς όλους, φανερώνοντας την αγάπη του Θεού προς τον κόσμο ολόκληρο. Αυτοί αγιάζουν το Όρος.
Σε κάνουν να αγαπάς τη ζωή, και σου ανοίγουν ορίζοντες ελευθερίας. Σου δίδουν όλα όσα δεν μπόρεσαν να σου δώσουν οι «σοφοί και συνετοί».

Αυτοί δεν παρέρχονται και δεν χάνονται, έστω και αν περάσουν αιώνες. Βρίσκονται εδώ και παντού ως ευλογία και κουράγιο ανερμήνευτο.
Το παραπάνω είναι απόσπασμα από το κείμενο του π. Βασιλείου Γοντικάκη, με το οποίο άρχισα. Η πληρότητα της γραφής του πάνω στο δέμα αυτό είναι απόλυτη.

Συνήθως, όταν αυτο-αποκαλύπτονται, ταυτόχρονα αποκαλύπτουν. Κι αυτό που αποκαλύπτουν βρίσκεται μέσα στον άλλον που έχουν απέναντι τους και που ο ίδιος πιθανόν να μην το είχε ποτέ συνειδητοποιήσει. Η επαφή μαζί τους δεν συγκινεί, συγκλονίζει. Όπως η αστραπή με τη λάμψη της, οξύτατη και σύντομη. Όπως ο Θεός, τιανταχού παρών και ταυτόχρονα υπερφυσικός. Όπως οι άγιοι, αφύσικα δυνατοί μέσα στην άκρα ταπείνωση.
Δεν νομίζω ότι έχει σημασία τι πιστεύει η διάνοια μας. Ο καθένας μπορεί να πιστεύει, να απιστεί, να προσεύχεται ή να χλευάζει, να σέβεται ή να σαρκάζει… Ο καθένας μπορεί να σταθεί με την απόλυτη προσωπική του ελευθερία απέναντι σ’ αυτό το μυστήριο. Κανένας δεν είναι «καλύτερος» ή «χειρότερος», εφόσον η άκρα ταπείνωση των αόρατων μπορεί να τους εμπεριέξει όλους με την ίδια αγάπη.

ΠΗΓΉ: blablaworldnews.blogspot.com

Eingestellt von THEO SAVVAKIS

Ο λόγος που πετυχαίνετε το αντίθετο από αυτό που επιθυμείτε

 

Απόσπασμα από το βιβλίου του Dr Joseph Murphy «Η Δύναμη του Υποσυνείδητου», Εκδόσεις Διόπτρα

Ο Κουέ, ο διάσημος Γάλλος ψυχολόγος, όρισε το νόμο της αντίστροφης προσπάθειας ως εξής: «Όταν οι επιθυμίες και η φαντασία σας συγκρούονται, στο τέλος νικά πάντα η φαντασία».

Αν, για παράδειγμα, σας ζητούσαν να περπατήσετε πάνω σε μια σανίδα του πατώματος, θα το κάνατε χωρίς πρόβλημα. Αν, όμως, η ίδια σανίδα ήταν τοποθετημένη σε ύψος έξι μέτρων ανάμεσα σε δύο τοίχους, θα περπατούσατε κατά μήκος της; Η επιθυμία σας να περπατήσετε πάνω στη σανίδα θα προσέκρουε στη φαντασία ή το φόβο σας που θα σας υπαγόρευε ότι θα πέσετε. Η ιδέα που θα κυριαρχούσε μέσα σας, και που θα ήταν η εικόνα της πτώσης, θα κέρδιζε τη μάχη. Η επιθυμία, η θέληση ή η προσπάθεια σας να περπατήσετε στη σανίδα θα αντιστρεφόταν και η ιδέα της αποτυχίας θα υπερίσχυε.

Η εσωτερική προσπάθεια πάντα καταλήγει στην αποτυχία και επιφέρει τα αντίθετα από τα επιθυμητά αποτελέσματα. Η αυθυποβολή της ιδέας ότι δεν μπορούμε να ξεπεράσουμε ένα πρόβλημα κυριαρχεί στο νου. Και το υποσυνείδητο μας ελέγχεται πάντα από την κυρίαρχη ιδέα. Από τις δύο αντιφατικές προτάσεις το υποσυνείδητο μας θα δεχτεί την ισχυρότερη. Ο καλύτερος τρόπος είναι αυτός πού δεν περιλαμβάνει προσπάθεια.

Αν πείτε «Θέλω να θεραπευτώ, αλλά δεν μπορώ», «Προσπαθώ τόσο σκληρά», «Πιέζω τον εαυτό μου να προσευχηθώ», «Χρησιμοποιώ όλη τη δύναμη της θέλησης μου», πρέπει να ξέρετε ότι το λάθος βρίσκεται στην προσπάθεια. Ποτέ μην προσπαθείτε να πιέσετε το υποσυνείδητο σας να δεχτεί μια ιδέα χρησιμοποιώντας τη δύναμη της θέλησης σας. Τέτοιου είδους προσπάθειες είναι καταδικασμένες σε αποτυχία και οδηγούν στο αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που ζητάτε.

Το παρακάτω παράδειγμα είναι μάλλον κοινή εμπειρία. Ένας σπουδαστής που δίνει εξετάσεις, παίρνει τα θέματα και προσπαθεί να γράψει. Και τότε διαπιστώνει ότι όλες οι γνώσεις του τον έχουν εγκαταλείψει. Ξαφνικά νιώθει το κεφάλι του άδειο και δεν μπορεί να θυμηθεί τίποτα από όσα ήξερε σχετικά με το θέμα. Και όσο περισσότερο σφίγγει τα δόντια του και καταβάλλει προσπάθεια για να σκεφτεί, τόσο δυσκολότερο του είναι να θυμηθεί. Μόλις, όμως, βγει από την αίθουσα των εξετάσεων και απαλλαγεί από την ένταση, οι απαντήσεις στις ερωτήσεις έρχονται η μια μετά την άλλη. Η προσπάθεια να πιέσει τον εαυτό του να θυμηθεί ήταν η αιτία της αποτυχίας. Αυτό είναι ένα παράδειγμα του νόμου της αντίστροφης προσπάθειας, εξαιτίας του οποίου παίρνουμε το αντίθετο από αυτό που ζητάμε.

πηγή: Εναλλακτική δράση
Read more: http://enallaktikidrasi.com/2014/12/o-logos-poy-petyxainete-to-antitheto-apo-ayto-pou-epithymeite/#ixzz3PJHqFsJl

Οι καλλιεργημένοι άνθρωποι

 

Απόσπασμα από ένα γράμμα του Αντόν Τσέχωφ στον αδερφό του Νικολάι.

“Οι καλλιεργημένοι άνθρωποι σέβονται την ανθρώπινη ατομικότητα και γι’ αυτό είναι πάντοτε συγκαταβατικοί, γελαστοί, ευγενικοί, υποχρεωτικοί.

Δεν χαλούν τον κόσμο για το σφυρί ή για τη γομολάστιχα που χάθηκαν. Δεν αγανακτούν για τους θορύβους ή το κρύο. Δέχονται με καλοσύνη τα χωρατά και την παρουσία ξένων ανθρώπων στο σπιτικό τους. Δεν συμπονούν μονάχα τους κατώτερους, τους αδύναμους και τις γάτες. Πονάει η ψυχή τους και για κείνο που δεν φαίνεται με γυμνό μάτι.

Είναι ντόμπροι και φοβούνται το ψέμα σαν τη φωτιά. Δεν λένε ψέματα ακόμα και για τιποτένια πράγματα. Το ψέμα προσβάλλει εκείνους που το ακούνε και ταπεινώνει στα μάτια τους εκείνους που το λένε. Δεν παίρνουν ποτέ πόζα, στο δρόμο είναι όπως και στο σπίτι τους, δεν ρίχνουν στάχτη στα μάτια του κατώτερου τους.

Δεν είναι φλύαροι και δεν αναγκάζουν τον άλλο να ακούει τις εκμυστηρεύσεις τους όταν δεν τους ρωτάει. Δεν ταπεινώνονται για να κεντήσουν τη συμπόνια του διπλανού. Δεν παίζουν με τις ευαίσθητες χορδές της ψυχής των άλλων για να κερδίζουν σαν αντάλλαγμα αναστεναγμούς και χάδια.

Δεν λένε “εμένα κανείς δεν με καταλαβαίνει”, ούτε “πουλήθηκα για πέντε δεκάρες”, γιατί αυτά δείχνουν πως αποζητάν τις φτηνές εντυπώσεις. Είναι πρόοστυχα τερτίπια, ξεθωριασμένα, ψεύτικα. Δεν είναι ματαιόδοξοι. Δεν τους απασχολούν τέτοια ψεύτικα διαμάντια όπως οι γνωριμίες με εξοχότητες.

Όταν κάνουν δουλειά που δεν αξίζει ένα καπίκι, δεν γυρίζουν με χαρτοφύλακα των εκατό ρουβλιών και δεν καμαρώνουν πως τάχα τους άφησαν να μπουν εκεί που δεν επιτρέπουν στους άλλους. Κι ο Κριλώφ ακόμα λέει πως το άδειο βαρέλι ακούγεται πιο πολύ από το γεμάτο.

Αν έχουν ταλέντο, το σέβονται. Θυσιάζουν γι’ αυτό την ησυχία τους, τις γυναίκες, το κρασί, την κοσμική ματαιότητα. Είναι περήφανοι για την αξία τους και έχουν συνείδηση της αποστολής τους. Αηδιάζουν από την ασχήμια και καλλιεργούν μέσα τους την ομορφιά.

Δεν μπορούν να κοιμηθούν με τα ρούχα, δεν μπορούν να βλέπουν στο τοίχο κοριούς, να πατούν σε φτυσιές. Δαμάζουν όσα μπορούν και εξευγενίζουν το ερωτικό ένστικτο. Δεν κατεβάζουν βότκα όπου βρεθούν. Πίνουν μονάχα όταν είναι ελεύθεροι και τους δίνεται ευκαιρία. Γιατί τους χρειάζεται “γερό μυαλό σε γερό κορμί”.

Thessaloniki Arts and Culture

Read more: http://enallaktikidrasi.com/2015/01/oi-kalliergimenoi-anthropoi/#ixzz3PJF5VqYw