Πως λειτουργεί ο Εγκέφαλος;

 

Η στροφή των νευροεπιστημών στη γνωστική λειτουργία: Mετά τη δεκαετία του 1960, οι ψυχολόγοι έστρεψαν την προσοχή τους από τα ερεθίσματα και τις απαντήσεις -που αποτελούσαν το κύριο θέμα έρευνας του μπηχαβιορισμού- σ’ αυτό που παρεμβάλλεται ανάμεσά τους, τη νοητική συγκρότηση του ατόμου που λαμβάνει το ερέθισμα και παράγει τις απαντήσεις.. Την ίδια επίσης εποχή, επίσης, άρχισε να επικρατεί η άποψη ότι η συμπεριφορά δεν εξαρτάται παθητικά από τα ερεθίσματα αλλά διαμορφώνεται ενεργητικά από εσωτερικούς αντιληπτικούς μηχανισμούς νοητικού τύπου. Η αντίληψη δηλαδή αποτελεί μια δημιουργική διεργασία, η οποία βασίζεται στις υπολογιστικές ικανότητες των αλληλοσυνδεόμενων νευρώνων.

Η στροφή αυτή είχε σημαντική επίδραση και στις νευροεπιστήμες. Η πειραματική έρευνα σταμάτησε να ερευνά αποκλειστικά τη σχέση των απαντήσεων με τα ερεθίσματα και στράφηκε στην παρακολούθηση της ροής των αισθητικών πληροφοριών από τη μετατροπή τους, μέσω κατάλληλων αισθητικών υποδοχέων, μέχρι την εσωτερική τους «νοητική» αναπαράσταση στον εγκέφαλο. Η αντίληψη είναι η θύρα προς τη νόηση. Η ίδια η νόηση θεωρήθηκε ως καταγραφή, μετασχηματισμός και επεξεργασία των αισθητικών πληροφοριών. Στις βασικές νευροεπιστήμες η θεώρηση αυτή συνοδεύτηκε με ένα αυξανόμενο ενδιαφέρον για τα αισθητικά συστήματα, η μελέτη των οποίων δέσποσε στη δεκαετία του 1970 και εξακολουθεί σε ένα βαθμό έως σήμερα.

Ο ρόλος των αισθητικών συστημάτων είναι να παρέχουν μια αξιόπιστη αναπαράσταση των γεγονότων του εξωτερικού κόσμου που έχουν κάποια βιολογική αξία για τον οργανισμό. Στις περισσότερες περιπτώσεις τα ακατέργαστα σήματα που μεταβιβάζονται μέσω των αισθητικών υποδοχέων δεν επαρκούν γι’ αυτό το ρόλο και δεν αντιστοιχούν στις πολύπλοκες δομές του περιβάλλοντος που τα γεννούν. Τα αισθητικά μας όμως συστήματα κατορθώνουν, μέσω λεπτών και πολύπλοκων υπολογισμών, να κατασκευάσουν αποτελεσματικές και αξιόπιστες αναπαραστάσεις αυτού του περιβάλλοντος κόσμου.

Οι εσωτερικές αναπαραστάσεις είναι ταυτόχρονα πολύ πλουσιότερες αλλά και πολύ απλούστερες από τις μετρήσεις της φωτεινό-τητας, της δύναμης ή της χημικής σύστασης που τις παράγουν. Είναι πλουσιότερες επειδή περιέχουν αναπαραστάσεις των αντικειμένων, των καταστάσεων και των γεγονότων που α-ποτελούν αφαιρέσεις από τα πρωτογενή αισθητικά σήματα. Είναι επίσης απλούστερες επειδή αντιπροσωπεύουν το «απόσταγμα» της τεράστιας ποσότητας της ακατέργαστης πληροφορίας που μεταβιβάζει στο κεντρικό νευρικό σύστημα το κάθε αισθητικό σύστημα.

Για την πλήρη κατανόηση του πλούτου των αισθητικών διεργασιών πρέπει να εκτιμήσουμε τόσο τον απαραίτητο όγκο των υπολογισμών όσο και τις λεπτές αφαιρετικές διαδικασίες που καταλήγουν στην αισθητική εμπειρία.

Οι διαπιστώσεις αυτές, όπως αναφέραμε και παραπάνω, οδήγησαν στη διαμόρφωση των νέων ερωτημάτων στις νευροεπιστήμες, τα οποία εντάσσονται στο δεύτερο γνωστικό ή νοητικό επίπεδο που περιγράψαμε. Οι νευροεπιστήμονες, βέβαια, για πολλές δεκαετίες αναρωτιόνταν ποια είναι η σχέση ανάμεσα στα φυσικά ερεθίσματα και τα νευρικά γεγονότα, πώς κωδικο-ποιούνται τα αισθητικά σήματα στους μεμονωμένους νευρώνες, πόσο αξιόπιστη και αποτελεσματική είναι αυτή η κωδικοποίηση, πώς η νευρωνική δραστηριότητα μετασχηματίζεται και πλουτίζεται στα διάφορα επίπεδα επεξεργασίας. Από τις ερωτήσεις αυτές προέκυψε αρχικά το πεδίο της ψυχοφυσικής και αργότερα εκείνο της αισθητικής φυσιολογίας.

Η ψυχοφυσική εστίασε το ενδιαφέρον της στη σχέση μεταξύ των φυσικών χαρακτηριστικών ενός ερεθίσματος και των ιδιοτήτων της αντίληψής του. Η αισθητική φυσιολογία μελέτησε τις νευρικές συνέπειες των φυσικών ερεθισμάτων, πώς δηλαδή τα ερεθίσματα μετασχηματίζονται από τους αισθητικούς υποδοχείς και πώς γίνεται η επεξεργασία τους στον εγκέφαλο. Από τη συγχώνευση των δύο αυτών πεδίων σε πειράματα με ανθρώπους προέκυψε ουσιαστικά η γνωστική νευροεπιστήμη, η οποία στηρίχτηκε σε μεγάλο βαθμό στη χρήση των σύγχρονων μεθόδων της λειτουργικής απεικόνισης του εγκεφάλου, όπως είναι η τομογραφία εκπομπής ποζιτρονίων (ΡΕΤ) και η απεικόνιση μαγνητικού συντονισμού (MRI).

Δεν είναι τυχαίο ότι τα πρώτα πειράματα με τις νέες αυτές μεθόδους στράφηκαν προς την επιβεβαίωση των βασικών νευροεπιστημονικών μοντέλων και θεωριών, με πρώτη εκείνη των Wernicke-Cajal για την ύπαρξη εξειδικευμένων περιοχών στον εγκέφαλο όπου εντοπίζονται συγκεκριμένες λειτουργίες. Οι πρώτες λειτουργικές απεικονίσεις του εγκεφάλου δεν εξέπλη-ξαν βέβαια τους νευροεπιστήμονες, επιβεβαίωσαν όμως οριστικά την εμπειρική άποψη ότι ο εγκέφαλος δεν αποτελεί έναν ενιαίο μηχανισμό επεξεργασίας ερεθισμάτων και παραγωγής απαντήσεων, όπως διατείνονταν οι θεωρητικοί του μπηχαβιορισμού ή οι οπαδοί της «μαζικής δράσης», αλλά ένα σύνολο εξειδικευμένων μηχανισμών, με ξεχωριστή ανατομική και λειτουργική οργάνωση, που συνεργάζονται όμως μεταξύ τους για την επιτέλεση πιο σύνθετων λειτουργιών, όπως η αντίληψη, η γλώσσα, ο προγραμματισμός της δράσης, κλπ.

Η γλώσσα δεν αποτελεί ενιαία λειτουργία του εγκεφαλικού φλοιού αλλά στηρίζεται στη συνεργασία ανεξάρτητων φλοιωδών περιοχών, οι οποίες ενεργοποιούνται ξεχωριστά ανάλογα με τη συγκεκριμένη γλωσσική λειτουργία. Το στοιχείο εισόδου της γλώσσας, το διάβασμα ή το άκουσμα μιας λέξης, ενεργοποιεί τις εγκεφαλικές περιοχές που φαίνονται στις δύο επάνω εικόνες από τομογραφίες εκπομπής ποζιτρονίων (ΡΕΤ). Το κινητικό στοιχείο εξόδου ενεργοποιεί τις περιοχές που φαίνονται στις δύο κάτω εικόνες. Επάνω αριστερά: οι ενεργές περιοχές κατά το διάβασμα. Έχει διαβαστεί μία μόνο λέξη, που προκαλεί μια απάντηση τόσο στον πρωτογενή οπτικό φλοιό, όσο και στο συνειρμικό οπτικό φλοιό. Επάνω δεξιά: οι ενεργές περιοχές κατά την ακρόαση της λέξης.

Η προφορική λέξη ενεργοποιεί τελείως διαφορετικές περιοχές στον κροταφικό φλοιό και στη συμβολή κροταφικού-βρεγματικού φλοιού. Άρα οι οπτικές απαντήσεις δε μετασχηματίζονται σε έναν ακουστικό κώδικα, αλλά έχουν τις δικές τους περιοχές για την επεξεργασία της γλώσσας. Κάτω αριστερά: οι ενεργές περιοχές κατά την ομιλία. Η προφορά μιας λέξης ενεργοποιεί την παραπληρωματική κινητική περιοχή, δίπλα στην κινητική περιοχή, στο μέσο μετωπιαίο φλοιό.

Επιπλέον, ενεργοποιείται και η περιοχή του Broca, ανεξάρτητα από το αν η λέξη ακούστηκε ή διαβάστηκε πριν προφερθεί. Άρα, τόσο οι οπτικές όσο και οι ακουστικές οδοί συγκλίνουν στην περιοχή του Broca, την κοινή περιοχή του προγραμματισμού και της εκφοράς του λόγου. Κάτω δεξιά. Η πρόσθια έσω περιοχή του μετωπιαίου φλοιού ενεργοποιείται κατά τη διάρκεια νοητικών διεργασιών, όπως η ανάλυση του νοήματος μιας λέξης. Στα άτομα ζητήθηκε να απαντήσουν σε αντικείμενα (π.χ. «εγκέφαλος» ή «μήλο») με κάποιο κατάλληλο ρήμα (π.χ. «σκέφτομαι» ή «τρώω») (Petersen et al, 1988).

Τα πρώτα αποτελέσματα των μελετών με τις νέες αυτές τεχνικές αποκάλυψαν αμέσως μια άλλη αδυναμία στην επιχειρηματολογία του μπηχαβιορισμού, η οποία είχε επισημανθεί επίσης και από τους γνωστικούς ψυχολόγους και γλωσσολόγους που αναφέραμε παραπάνω: ο νους του ανθρώπου δεν είναι κενός κατά τη γέννηση (λευκό χαρτί -tabula rasa-, που πάνω του γράφει η εμπειρία), ούτε οι αντιληπτικές εμπειρίες μας σχηματίζονται από ένα άθροισμα παθητικών επαφών με τις φυσικές ιδιότητες των αντικειμένων. Αντίθετα, οι αντιλήψεις μας διαφέρουν ποιοτικά από τις φυσικές ιδιότητες των ερεθισμάτων. Αυτό συμβαίνει επειδή το νευρικό μας σύστημα παίρνει ορισμένες μόνο πληροφορίες από ένα ερέθισμα, αδιαφορώντας για άλλες, και, στη συνέχεια, ερμηνεύει αυτές τις πληροφορίες στο πλαίσιο προηγούμενων εμπειριών.

Δεχόμαστε, λόγου χάρη, ηλεκτρομαγνητικά κύματα διαφόρων συχνοτήτων, αλλά αντιλαμβανόμαστε χρώματα.

Δεχόμαστε κύματα πίεσης, αλλά ακούμε λέξεις και μουσική.

Ερχόμαστε σε επαφή με εκατομμύρια χημικές ενώσεις που υπάρχουν στον αέρα ή το νερό, αντιλαμβανόμαστε όμως οσμές και γεύσεις.

Τίποτα δεν υπάρχει έξω από τον Εγκέφαλο

Τα χρώματα, οι ήχοι, οι οσμές ή οι γεύσεις αποτελούν νοητικά δημιουργήματα της αισθητικής επεξεργασίας που γίνεται στον εγκέφαλο. Δεν υπάρχουν έξω από τον εγκέφαλο.

Η διαπίστωση αυτή είναι σημαντική όχι μόνο για τις νευροεπιστήμες και την ψυχολογία, αλλά και για τη φιλοσοφία. Ας αναλογιστούμε το κλασικό φιλοσοφικό ερώτημα: ένα δέντρο που πέφτει στο δάσος δημιουργεί ήχο εάν δεν είναι κανείς εκεί κοντά να τον ακούσει; Μπορούμε πια να βεβαιώσουμε ότι, ενώ η πτώση προκαλεί κύματα πίεσης στον αέρα, δεν δημιουργεί ήχο. Ο ήχος δημιουργείται μόνον όταν τα κύματα πίεσης από το δέντρο που πέφτει φθάσουν και γίνουν αντιληπτά από έναν ζωντανό οργανισμό.

Κατά συνέπεια, οι αντιλήψεις μας δεν αποτελούν άμεσες καταγραφές του κόσμου που μας περιβάλλει αλλά δημιουργούνται εσωτερικώς σύμφωνα με εγγενείς κανόνες και περιορισμούς που επιβάλλονται από τη δομή, τη λειτουργία και τις ιδιότητες του νευρικού μας συστήματος.

Όπως όμως είδαμε στην αρχή αυτού του κεφαλαίου, το νευρικό μας σύστημα απο-τελείται από τα ίδια δομικά στοιχεία από τα οποία αποτελούνται και εκείνα των υπόλοιπων ζώων. Όλα λοιπόν τα αισθητικά συστήματα, όχι μόνο στον άνθρωπο αλλά στην εξέλιξη όλων των ζώων, βασίζονται στις ίδιες θεμελιώδεις αρχές επεξεργασίας και οργάνωσης των πληροφοριών. Γι’ αυτό, οι βασικοί μηχανισμοί της αντίληψης φαίνεται ότι έχουν διατηρηθεί με καταπληκτικό τρόπο κατά τη διάρκεια της εξέλιξης.

Η οπτική αντίληψη του χρώματος: Όπως αναφέραμε παραπάνω, τα χρώματα δεν υπάρχουν ουσιαστικά στη φύση, εμείς όμως όχι μόνον τα αντιλαμβανόμαστε αλλά μπορούμε να κάνουμε λεπτές διακρίσεις των αποχρώσεών τους, με αποτέλεσμα να αναγνωρίζουμε πολλές δεκάδες διαφορετικών χρωμάτων. Πώς όμως φθάνει ο εγκέφαλος στην αναγνώριση όλων αυτών των χρωμάτων;

Η οπτική περιοχή του εγκεφάλου εντοπίζεται στον ινιακό λοβό και σε παρακείμενες περιοχές του κροταφικού και του βρεγματικού λοβού. Είναι οργανωμένη σε μικρότερες περιοχές, οι οποίες σήμερα έχει επικρατήσει να ονομάζονται από V1 έως V5. Στην περιοχή V1 ή πρωτογενή οπτική περιοχή, καταλήγουν οι πληροφορίες από τον αμφιβληστροειδή, όπου σχηματίζουν έναν ακριβή τοπογραφικό χάρτη του οπτικού μας πεδίου. Από την V1 η πληροφορία μεταβιβάζεται στην V2, άλλα από τα κύτταρα της οποίας προβάλλουν στην V4 και άλλα στην V3 και την V5. Από πειράματα σε πιθήκους και από εγκεφαλικές απεικονίσεις σε ανθρώπους με τη μέθοδο του ΡΕΤ γνωρίζουμε σήμερα πως η περιοχή V4 είναι υπεύθυνη για την αναγνώριση των χρωμάτων ενώ η V3 και η V4 είναι υπεύθυνες για την αναγνώριση της μορφής και της κίνησης των αντικειμένων. Διαφορετικές εικόνες ενεργοποιούν διαφορετικές περιοχές του οπτικού φλοιού.

Ένας πίνακας του μοντέρνου ζωγράφου Modrian με ζωντανά χρώματα ενεργοποιεί την περιοχή V4, ενώ ασπρόμαυρα κινούμενα σχήματα ενεργοποιούν την V5. Και οι δύο εικόνες ενεργοποιούν ταυτόχρονα τις περιοχές V1 και V2, που έχουν λιγότερο εξειδικευμένες λειτουργίες και κατανέμουν τις πληροφορίες στις άλλες οπτικές περιοχές.

Όπως έδειξαν οι πρωτοποριακές έρευνες του Semir Zeki (1984, 1993) του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, στο πρωτογενές πεδίο V1 υπάρχουν κύτταρα τα οποία αντιδρούν όταν αντανακλώμενο φως με δεδομένο μήκος κύματος εισέρχεται στο οπτικό τους πεδίο. Καθένα από αυτά τα κύτταρα λειτουργεί ως ανιχνευτής της παρουσίας ακτινοβολίας συγκεκριμένου μήκους κύματος. Τα εν λόγω κύτταρα όμως δεν αναγνωρίζουν χρώματα.

Αν φωτίσουμε έναν πίνακα του Modrian με ένα μονοχρωματικό κόκκινο φως, τότε ένα «κόκκινο» κύτταρο της V1 θα ανταποκρίνεται σε διαφορετικό βαθμό σε κάθε τμήμα του πίνακα, γιατί καθένα από αυτά τα τμήματα αντανακλά τουλάχιστον εν μέρει τα ερυθρά φωτεινά κύματα: το κύτταρο καταγράφει μόνο τη διαφορά στη φωτεινότητά τους. Το κύτταρο δεν μπορεί να εντοπίσει ποιες περιοχές είναι κόκκινες επειδή αντιδρά πάντοτε όταν διεγείρεται από το αντανακλώμενο φως στην ερυθρή περιοχή του φάσματος, ακόμη κι αν αυτό προέρχεται, για παράδειγμα, από πράσινη επιφάνεια.

Στην περιοχή V4 όμως υπάρχουν κύτταρα για τα συγκεκριμένα χρώματα. Εντοπίζουν το χρώμα διενεργώντας μια διαδικασία σύγκρισης ανάμεσα στα πεδία που αντανακλούν διαφορετικά μήκη κύματος. Τα «κόκκινα» κύτταρα της V4 αντιδρούν τότε, και μόνον τότε, όταν το οπτικό τους πεδίο περιέχει όχι μόνο μια περιοχή που αντανακλά το φως στη ερυθρά περιοχή του φάσματος αλλά και κάποιο φως διαφορετικού μήκους κύματος, που αντανακλάται από μια γειτονική περιοχή. Αν ολόκληρο το οπτικό πεδίο φωτίζεται από φως ενός μόνο μήκους κύματος, τα κύτταρα αυτά δεν αντιδρούν καθόλου.

Το παράδειγμα αυτό αποτελεί μια γενική περιγραφή του τρόπου με τον οποίο λειτουργεί ο εγκέφαλος ώστε να μας παρέχει χρήσιμες ενδείξεις για τη φύση του κόσμου. Τα αισθητήρια όργανα παρέχουν ανεπεξέργαστα δεδομένα σχετικά με τις μεταβολές που συμβαίνουν, λόγου χάρη, όταν κινούνται τα μάτια ή τα δάχτυλα. Τα πρωτογενή αισθητικά πεδία του φλοιού, όπως η περιοχή V1, περιέχουν κύτταρα που απομονώνουν ορισμένα βασικά χαρακτηριστικά, όπως είναι η κατανομή των περιγραμμάτων ή οι περιοχές που αντανακλούν διαφορετικά μήκη κύματος.

Στη συνέχεια, σε παρακείμενες περιοχές του φλοιού, η σχετική κατανομή αυτών των χαρακτηριστικών υποβάλλεται σε σύγκριση που παρέχει ενδεικτικά στοιχεία , η σημασία των οποίων μαθαίνεται χάρη στη σύνδεση με την ικανοποίηση βασικών αναγκών του οργανισμού, μέσω της επιτυχίας ή της αποτυχίας, της ηδονής ή του πόνου.

Ευάγγελος Καφετζόπουλος

 

πηγή: Αναρτήθηκε από Eos Aurora  //  26 Ιανουαρίου 2014  //  info facts, Top Articles, μετά τα φυσικά  //  0 Σχόλια

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΠΕΙΡΑΤΕΣ ΣΤΙΣ ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΘΑΛΑΣΣΕΣ;

Ίσως όχι το ηρωικό είδος που βλέπουμε στις παλιές ταινίες, αλλά υπάρχουν. Οι σημερινοί πειρατές δεν αναζητούν χρυσό, μα επιδίδονται στο κυνήγι των μεγάλων και γρήγορων περιουσιών που φτιάχνονται από την εκμετάλλευση των αποθεμάτων των ψαριών υπό εξαφάνιση.

Είναι οπλισμένοι και καμουφλαρισμένοι, κλέβουν το φαγητό από πεινασμένες οικογένειες. Οι σύγχρονοι πειρατές δεν έχουν καμία σχέση με αυτούς των χολιγουντιανών ταινιών. Αποτελούν όμως πραγματικότητα για πολλές κοινωνίες από τις οποίες κλέβουν πόρους αξίας δισεκατομμυρίων δολαρίων. Η πειρατική αλιεία, γνωστή και ως παράνομη και ανεξέλεγκτη αλιεία, αποτελεί τη μάστιγα των ωκεανών. Αφήνει πίσω της κοινωνίες χωρίς τροφή και εισόδημα και τη θάλασσα άδεια και κατεστραμμένη. Σύμφωνα με υπολογισμούς της Greenpeace, το 2001 υπήρχαν τουλάχιστον 1.300 βιομηχανικά πειρατικά αλιευτικά στη θάλασσα. Κλέβοντας τα ψάρια, κλέβουν το μέλλον Από τα νησιά του Ειρηνικού ως τις παράκτιες κοινωνίες της Δυτικής Αφρικής, οι ψαράδες - πειρατές που ρευστοποιούν τα κέρδη τους σε λιμάνια της Ευρώπης και της Ασίας, κερδίζουν εκατομμύρια δολάρια, τα οποία ανήκουν δικαιωματικά στις παράκτιες κοινωνίες των χωρών της Δυτικής Αφρικής. Σύμφωνα με τα Ηνωμένα Έθνη υπολογίζεται ότι η Σομαλία χάνει 300 εκατομμύρια δολάρια εξαιτίας των πειρατών ενώ η Γουινέα χάνει 100 εκατομμύρια. Παγκόσμια, χάνονται περισσότερα από 4 δισεκατομμύρια δολάρια κάθε χρόνο. Πώς να γίνετε πειρατές Τους φανταστικούς πειρατές μπορεί κανείς να τους αναγνωρίσει από το κλασσικό έμβλημα με τα κόκαλα σε σχήμα σταυρού. Οι πραγματικοί πειρατές όμως κρύβουν τη ταυτότητά και την εθνικότητά τους, αγνοούν τους νόμους και πολύ συχνά ταξιδεύουν κάτω από σημαίες κρατών που δεν κάνουν ερωτήσεις για τις δραστηριότητες τους. Μέσα από μια απλή διαδικασία στο Ίντερνετ, μπορούν να αγοραστούν σημαίες από χώρες όπως η Μάλτα, ο Παναμάς, το Βελίζ και οι Ονδούρες. Κάποιος να αστυνομεύσει τα νερά Οι κυβερνήσεις ανά το κόσμο δεν κάνουν τίποτα για να ελέγξουν τις δραστηριότητες των πειρατών, ούτε τα αλιεύματα που καταλήγουν στα λιμάνια τους, παρ’ όλες τις διεθνείς τους υποχρεώσεις. Η λεία των πειρατών μεταφέρεται συχνά παράνομα μέσα σε πλοία – εργοστάσια, αναμειγνύεται με ψάρια που έχουν αλιευθεί νόμιμα και πωλείται σε λιμάνια όπως αυτό του Λας Πάλμας στην Ισπανία και της Σούβα στα Φίτζι. Οι χώρες που πλήττονται περισσότερο είναι συνήθως οι χώρες οι οποίες αδυνατούν να ελέγξουν τα χωρικά τους ύδατα. Όμως οι ιδιοκτήτες και οι χειριστές των πειρατικών σκαφών δεν είναι αδύνατον να εντοπιστούν. Περίπου 80 χώρες τους προσφέρουν φιλοξενία, συμπεριλαμβανομένης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της Ταϊβάν, του Παναμά, του Μπελίζ και των Ονδούρων. Το πειρατικό εμπόριο ψαριών πρέπει να τερματιστεί μέσα από διεθνείς ελέγχους. Καταστροφή του Θαλάσσιου Περιβάλλοντος Η πειρατική αλιεία συμπληρώνει τη περιβαλλοντική φθορά από άλλες καταστροφικές πρακτικές. Οι πειρατές λειτουργούν κυριολεκτικά πέρα από κάθε έλεγχο χρησιμοποιώντας τεχνικές που καταστρέφουν την θαλάσσια ζωή. Τα αποθέματα του Τόνου στα νερά της Τανζανίας, της Σομαλίας, της Παπούα Νέα Γουινέα και του Τουβαλού, γίνονται κάθε χρόνο στόχος μεγάλων διχτύων, αποδεκατίζοντας ολόκληρα κοπάδια μαζί με ανήλικα ψάρια που είναι ζωτικής σημασίας για τα μελλοντικά αποθέματα. Τα ψάρια που δε θα πουληθούν σε καλή τιμή στις αγορές, πετιούνται πίσω στη θάλασσα ενώ θα μπορούσαν να προσφέρουν τροφή και εισόδημα σε ανθρώπους των φτωχών παράκτιων περιοχών. Τα τυχαία αλιεύματα των παραγαδιών είναι ένας ακόμη κίνδυνος, όπως και οι τράτες βυθού που ψαρεύουν γαρίδες. Ένα βίντεο που τραβήχτηκε πάνω σε τράτα βυθού για γαρίδες δείχνει τους ψαράδες να γεμίζουν μερικά μικρά τελάρα με γαρίδες και να ξαναπετούν στη θάλασσα τόνους από ανεπιθύμητα ψάρια και άλλα θαλάσσια είδη. Για κάθε κιλό γαρίδας που πιάνεται, χάνονται πάνω από 3 κιλά τροπικής θαλάσσιας ζωής. Η αλιεία της γαρίδας αντιστοιχεί ανάμεσα σε 3% - 4 % της παγκόσμιας βιομηχανίας, αλλά ευθύνεται για το 27% της άσκοπης καταστροφής της θαλάσσιας ζωής. Ας κάνουμε την πειρατεία παρελθόν Η πειρατική αλιεία μπορεί να τερματιστεί. Οι κυβερνήσεις μπορούν να κηρύξουν παράνομες τις σημαίες ευκαιρίας και να αρνηθούν την είσοδο σε αλιευτικά και τα σκάφη ανεφοδιασμού. Είναι θέμα πολιτικής βούλησης δημιουργηθούν οι μηχανισμοί ελέγχου ώστε να προστατευθεί το θαλάσσιο περιβάλλον και οι κοινωνίες που εξαρτώνται από αυτό.

πηγή : greenpeace

Σε τούτο το Χριστουγεννιάτικο σύθαμπο… (Στα εγγόνια μου) Απόβραδο. Με το λιγοστό φως της μέρας να σιγοσβήνει. Πεζοπορώντας ξεκίνησα να πάω στο σπίτι του φίλου μου Μιχάλη. Μια διαδρομή πάνω από μια ώρα, πάνε-έλα μέσα από την πόλη μέχρι πέρα, μια άκρη της που έμενε ο Μιχάλης. Έτσι το είχαμε κανονίσει προ ημερών, να παίξουμε και τάβλι. Μάλιστα με στοίχημα μια κούκλα για την εγγονή μου. Θα τον κερδίσω κι απόψε. Ε, καλά! Έτσι γίνεται πάντα· κάπου τον κλέβω. Θα κουβεντιάσουμε, όπως συνήθως, για θέματα της εποχής, θα πιούμε και κάνα τσίπουρο συντροφιά με κάνα μικροκόψιδο, που συνήθως η κυρά-Μιχάλαινα φροντίζει και πριν φτάσω στου φίλου μου Μιχάλη, που μένει σε μια άκρη της πόλης, εξοχή, ανάθεμά τον, τον ζηλεύω, «ερημιά» τη λέει, αυτός, να ευχαριστεί την κυρά-Μιχάλαινα που το ’χε προίκα απ’ τον πατέρα της για να κορδώνεται κάθε φορά, ο φίλος μου ο Μιχάλης, και να μου λέει πως γλύτωσε τη βαβούρα και το καυσαέριο που μύριζε θειάφι και πετρέλαιο και που τώρα έγινε ακόμα χειρότερο που σου πιάνει την ανάπνα και μπορεί να σε ξεκάνει: «Πουφ! Μωρ’ αδερφέ! Και να σου πω την αλήθεια, καλά κάνουν…,» μου έλεγε την προηγούμενη φορά. Απόψε τι θα ’χει, άραγε, να μου πει. «Ναι! Βέβαια! Γκουχ! Γκουχ! Ανάθεμα, μόνο που πάει η ερημιά μου, χάλασε. Κοίτα, κοίτα να δεις το σύννεφο που φτιάχνει η φτωχολογιά! Πω! Πω! Πω! Και η ατομική βόμβα λιγότερα δηλητήρια έχει. Δεν υπάρχει φρόκαλο μήτε και ροκανίδι. Όλα έγιναν καπνός. Σιγά, σιγά θα κάψουν και τις πόρτες, κάτι παντζούρια ξέρεις εσύ και θα κρεμάσουν μπατανίες και κουρελούδες, αν έχουν. Τέλος πάντων, τέλος πάντων έλα, κάτσε να μου πεις τα νέα…» Αυτός είναι ο φίλος μου ο Μιχάλης· κάθε φορά, καθώς μπήκε ο Αντρειάς, τα ίδια πράγματα λέει. Από μένα περιμένει να του πάω κάποιο νέο. Πού να το βρω. Τηλεόραση κι εγώ δε βλέπω· προτιμώ τον καραγκιόζη της εποχής μου παρά τους σημερινούς εκλεγμένους καραγκιόζηδες. Πριν φτάσω στο σπίτι του, συναντιέμαι με μια καινούρια φίλη. Ένα όμορφο ασπρόμαυρο τετράποδο με περίσσιο νου. Είμαστε φίλοι εδώ και αρκετό καιρό. Μόλις με δει από μακριά τρέχει με φόρα και στις πρώτες συναντήσεις μας κόντευε να με γκρεμίσει. Κάποιες φορές ενώ την ψάχνω με τα μάτια από κάπου να ξεφυτρώνει, ξαφνικά με αιφνιδιάζει εκεί που δεν την περιμένω. Εκεί λοιπόν που περπατούσα στο λυκόφως μια μέρας, άξαφνα πηδάει στην πλάτη μου και με γρυλίσματα με έγλυφε το σβέρκο. Ε, πλάνταξα απ’ την τρομάρα μου! Πάει, είπα θα με φάει που νόμισα πως κάποιο θεριό μου επιτέθηκε. Εμ! Λίγο το έχεις καημένε; Εκεί που περπατάς ξέγνοιαστος και στοχάζεσαι της ζωής τα τερτίπια να δεχτείς τέτοια αγάπη; Τα ’παιξα και με μια βέργα προσπάθησα να αμυνθώ…, Τι βέργα δηλαδή! Ένας πλάστης ήταν της γυναίκας μου που φτιάχνει καμιά πίτα -και ακόμα τον ψάχνει- που εγώ της τον πήρα κρυφά για περιπτώσεις, να σαν κι αυτή… κι εκεί στον τρόμο μου, καθώς δίπλα μου φωτιζόταν ο δρόμος, είδα τη σκιά του σκύλου και ηρέμησα. Ακαριαία φιλία, χαρά το σκυλί και κάποια στιγμή που είδα στην κοιλιά του να κρέμονται σαν μαραγκιασμένα τσαμπιά σταφυλιού τα βυζιά της, αχααα!, ξεφώνισα! Είσαι και μάνα, καλή μου σκυλίτσα, και απ’ ότι φαίνεται πολύτεκνη. Τι καλό σκυλάκι! Τι χαρές που κάνει! Πόση χαρά δίνει και σε μένα! Θυμήθηκα το δικό μου σκυλί, παλιά που ήμουνα παιδί, και μου το ’χε σκοτώσει ένας ταξιτζής. Τι σκυλάκι κι εκείνο! Έτσι, η χαριτωμένη σκύλα, από το σημείο που συναντιόμαστε με συνοδεύει μέχρι το σπίτι του Μιχάλη και όταν επιστρέφω, αργά τα μεσάνυχτα, από το σημείο συνάντησης με συνοδεύει μέχρι το σπίτι μου Τη βάφτισα «Νόρα», έτσι έλεγα και τη σκυλίτσα μου που σκότωσαν. Ουφ! Πώς ξεχάστηκα σε τούτο το κρύο σύθαμπο. Σε τούτο το απόβραδο με το λιγοστό φως της μέρας ν’ αργοσβήνει Να φτάνει η νύχτα, η μεγαλύτερη νύχτα του Δεκέμβρη, μεγαλοπρεπώς Κρύα μεν, φεγγαρόλουστη δε. Ναι, βέβαια! Απόψε το φεγγάρι θα βρίσκεται μεσουρανίς. Γαλατένιο, ολόγιομο, στοχαστικό και ερωτικό. Κι όπως σήμερα, τις πρωινές ώρες, στέγες, αυλές, χωράφια και κήπια ήταν πασαλειμμένα με πάχνη και απόψε, ως φαίνεται απ’ την έντονη κρυάδα, η πάχνη, θα πέσει ενωρίτερα και αργά-αργά ως τα χαράματα θα ασπρίσει τις γύρω αυλές των σπιτιών με την κατάλευκη σαν απαλό υφάδι κρούστα της. Ουφ! Θα ’ρθουν τα μεσάνυχτα και η παγωνιά από τώρα τρυπάει το κόκκαλο. Κι είμαστε στα τελευταία μερόνυχτα του τρίτου δεκαημέρου του Δεκέμβρη· το δέκατο τρίτο του εικοστού πρώτου αιώνα. Κι είμαστε κάμποσες ανάπνες μακριά από τις γιορτές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς. Στα χωριά ο παραδοσιακός τρόπος ζωής εξακολουθεί και ζει. Οι εκκλησιές θα δεχτούν τους πιστούς, που ανεπηρέαστοι από τις καιρικές συνθήκες, θα τρέξουν να προσευχηθούν και οι καμπάνες, αλλού μεσάνυχτα και αλλού χαράματα, όπως το έθιμο προστάζει, θα σημάνουν το χαρμόσυνο γεγονός της γέννησης και της ελπίδας. Στις πόλεις… αχ! Πόσο άσχημα σβήνει την εικόνα του χωριού η εισβολή της εικόνας της πό-λης! Πηχτή αιθαλομίχλη που καίει, καίει, καίει! Κι εδώ, στην πόλη, η κάθε γειτονιά έχει την εκκλησιά για τους πιστούς της. Η Μητρόπολη δε, θα σφύζει από τις «κεφαλές» της πόλης. Κεφαλές, έλεγαν παλιά τους δημάρχους, τους προέδρους, τους χωρο-φύλακες, τους παπάδες, τους εμπόρους και άλλους προύχοντες. Σήμερα αναβαθμίστηκαν. Γεμίζει, σχεδόν, η Μητρόπολη από αυτούς τους… άρχοντες, τα μέλη της οικογενείας τους και κάποιους που πιστά τους ακολουθούν περιμένοντας κάποιο μικροθαύμα. Πού να ξέρεις! Ανάμεσα στις προσευχές τους θα ξεφεύγει και καμιά ευχή παρακαλώντας το Άγιο Πνεύμα να φωτίσει την «κεφαλή» της πόλης Κρύο και η νύχτα προχωρά με αργό ρυθμό Σε λίγο θα συναντηθώ με την αγαπημένη μου «Νόρα» και οι σκέψεις μου σαν χιονονιφάδες ασίγαστες χορεύουν μέσα μου. Στο χωριό οι καμινάδες των σπιτιών κάτω απ’ το γαλατένιο φως του φεγγαριού, οι καπνοί τους θα διαγράφουν διάφορα σχήματα καθώς θα παίζουν με τον αέρα. Πότε θα ανηφορίζουν κάθετοι στον ουρανό… Πότε θα γέρνουν μια κατά δω, μια κατά κει … Πότε θα χάνονται μόλις ξεμυτίσουν από την καμινάδα και άλλοτε, από κάποιες κοντινές καμινάδες, οι καπνοί, θα ενώνονται, έτσι που ο καπνός της μιας να μοιάζει σαν αραχνοΰφαντο νυφικό όμοιο με εκείνο του αγγέλου ή μιας παρθένας κόρης και κάθε της αναστέναγμα θε να κουνά το αγέρι και πότε ο άλλος καπνός θα δείχνει σαν μαυρόπεπλο που το φορά δράκος κακός ή μάγισσα αγριεμένη κι εκεί, όπως θα ανηφορίζουν προσπαθώντας να γκρεμίσει ο ένας τον άλλον, κάπου στην απεραντοσύνη του φεγγαρόφωτος ένα αφροσύννεφο θα τους χάφτει. Σε κάποια σπιτάκια θα υπάρχει φως, σε κάποια άλλα απόλυτο σκοτάδι Ένα σκοτάδι αφύσικο που συνεχώς θα συγκρούεται με το φυσικό επιδιώκοντας την επικράτειά του... Στην πόλη τα περσινά και τα προπέρσινα Χριστούγεννα δεν έχουν κάτι να ζηλέψουν από τα φετινά. Πολλές καμινάδες στις στέγες είναι σβηστές Σκόρπια τα αναμμένα τζάκια, κάποια είναι αυτοσχέδια όπου μπορούν και καίνε οτιδήποτε που καίγεται έτσι που μια περίεργη αιθαλομίχλη, όπως στο χωριό συγκρούονται οι καπνοί οι μαύροι με τους άσπρους, έτσι κι εδώ οι κάπνες που παράγουν οι καμινάδες και πνίγουν τις ανάπνες, συγκρούονται με την αιθαλομίχλη, εκείνη που οι κεφαλές παράγουν και κοντά πάνε στη Μητρόπολη και κάνουν προσευχή. Κι είναι ταχιά Χριστούγεννα. Και το κρύο και οι κάπνες και οι γυαλωμένες ματιές και οι μύτες που στάζουν και τα δόντια που τρίζουν κάνουν τα περσινά και τα προπέρσινα Χριστούγεννα να ζηλεύουν. Οι δήμοι έχουν λύσει το πρόβλημα της αποκομιδής: Οι νοικοκυραίοι πάψανε πλέον να είναι κουβαρντάδες, οι κάδοι απορριμμάτων φιλτράρονται όχι από ποντικούς, από αδέσποτους γάτους και σκύλους, -άλλο πρόβλημα και τούτο- αλλά από άλλοτε νοικοκυραίους και τώρα νυν του δρόμου απόκληρους και καταφρονεμένους, έτσι που οι δήμοι, στο όνομα της κρίσης, έχουν περιορίσει τα έξοδα σε οχήματα και εργάτες, και τα έξοδα, περιέργως, μετατρέπονται σε έσοδα για να συντηρούν και να διευρύνουν τη βιτρίνα. Γέμισαν οι δρόμοι λαμπιόνια και στολίδια επιτρέποντας έτσι την εμφάνιση της αδιαφορίας στο μεγαλείο της. Τις κάπνες και τις αντάρες που σχηματίζουν το αποπνιχτικό στρώμα της ομίχλης - όχι των καπνών των καμινάδων- αλλά τη συμπυκνωμένη οργή της κοινωνίας, δε την βλέπουν. Δε βλέπουν πως τα σχολεία δεν έχουν θέρμανση. Δε βλέπουν, οι άθεοι και άμοιροι πως πολλά παιδάκια πεινούν, κρυώνουν! Δε βλέπουν πως οι επαίτες πλήθαιναν, όπως πλήθαιναν και πολλοί άρρω-στοι, άνθρωποι με ειδικές ανάγκες, τους λένε, που δεν μπορούν να αγοράζουν τα φάρμακά τους και βρίσκουν διέξοδο στο παζάρι· να ζητιανέψουν… Τα βλέπουν, όλα τα παρατηρούν και τα σημειώνουν βολιδοσκοπώντας την ταχύτατη εξέλιξη της οργής να την μετριάσουν ή και να την εξοντώσουν. Και είναι κρύο. Και είναι χρονιάρες μέρες. Και τα μαγαζιά έχουν βάλει τα καλά τους. Με εκπτώσεις, πρωτοφανές στο μέγεθος, προσπαθούν να αποφύγουν το γείτονα-μαγαζί που έχει κρεμάσει τις δικές του …εκ-πτώσεις πάνω σένα κόκκινο χαρτί γράφοντας: ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ ή ΠΩΛΕΙΤΑΙ Και ο νέος! Αχ! Αυτός ο νέος, η νέα το μέλλον της Χώρας, η συνέχεια! Σκοτώνει τις χαμένες ώρες του στον καφενέ. Άνεργος! Εξαρτημένος από τον πατέρα του και τον παππού του. Εκεί στον καφενέ με τον καφέ να συλλογάται το αφαιρεθέν μέλλον του. Αυτό, που στη δική του άνοιξη, του φέρανε το χειμώνα. Και η νέα στον ίδιο παρανομαστή· με περισσότερους κινδύνους και… ευκαιρίες Αόρατη προτροπή στην εύκολη …αναζήτηση και στη φυγή Όμοιες μ’ εκείνες των περασμένων δεκαετιών του περασμένου αιώνα Με τις επαναλαμβανόμενες φυγές και διώξεις που ορφάνεψαν την Ελλάδα. Που τη μίκραιναν! Και σήμερα τη μικραίνουν ακόμα περισσότερο, τόσο που το φέρετρό της να μη στοιχίσει πολλά! Ένα φέρετρο ασυνήθιστο, αφύσικο που το σαβανώνουν κάθε μέρα, κάθε στιγμή, σε κάθε «τικ» του ρολογιού κουβαλώντας το μεγάλο θύμα στο χάος! Αυτοί, οι απόγονοι των εμπόρων που σήμερα στις Μητροπόλεις εκκλησιάζονται και το κουδούνισμα από το θυμιατό, να μεταβάλλεται σε βοή, να ξεχύνεται στον ουρανό και να ενώνεται με την πικρή αιθαλομίχλη. Σε τούτο απόβραδο με το λιγοστό φως της μέρας να σιγοσβήνει, τους στοχασμούς μου διέκοψε το γνωστό γαύγισμα της «Νόρας» κάπως βρέθηκε κοντά μου, λες και ήθελε να διακόψει τους λογισμούς μου που δεν είχαν τέλος…. 24 του Δεκέμβρη 2013 Χρόνια Πολλά

Αντικατοπτρισμός …πολιτικού μωσαϊκού του χτες στο σήμερα Ευρω-Θεσσαλικές Χριστουγεννιάτικες περιπλανήσεις και ατάκες!! Θεσσαλικό αφιέρωμα για τους Θεσσαλούς από το Θεσσαλό Πολίτη Βάιο Φασούλα Μέρα παιδιού σήμερα,(11-12-13) και η σημερινή κατάσταση, Παγκοσμίως, μας λέει ότι η μέρα του παιδιού δεν ήρθε ακόμα. Έχουμε μόνο την επικράτεια των μεγαλόστομων φανφάρων. Όλοι μιλούν για Πολιτισμό σε όλες του τις διαστάσεις, βεβαίως και στην βάρβαρη Ελλάδα και εδώ, στη Θεσσαλία, εξού και το τρέχων ειδικό αφιέρωμα. Όλοι, μα όλοι μιλούν για τα παιδιά. Κόμματα, οργανώσεις, θρησκευτικές οντότητες, πολιτιστικές ενώσεις, ιδρύματα κάθε μορφής, ακόμα και Πολίτες μιλούν για τα παιδιά του κόσμου και παράλληλα τα δείχνουν με το δάχτυλό τους. Γνωστή η μέρα! Μεγάλη η μέρα του παιδιού! Μεγάλη και βάρβαρη και η αδια-φορία... Οι καθημερινές παραστάσεις της αθλιότητας που ζούνε τα παιδάκια του πλανήτη Γη επιβεβαιώνουν την απουσία του Ουμανισμού και στην Ελλάδα και τα αυτονόητα έχουν χάσει την αίγλη τους. Ας αγκαλιάσει ο καθένας με το δικό του δυνατό τρόπο όλα τα παιδάκια του κόσμου και ας ξεκινήσει μια αντίστροφη μέτρηση στο όνομά τους. Μέρα και του άστεγου, έπρεπε να είναι σήμερα. Κι εκείνου που δεν έχει σπίτι και τρέχει έχοντας στο κουρελιασμένο πανωφόρι του κι ένα αδέσποτο σκύλο να βρει κάποια γωνιά, και εκείνου, τον κάτοχο μιας δικής του στέγης, το «κράτος» των «πολιτισμένων» τον έχει ήδη συμπεριλάβει στο βιβλίο των αστέγων. Μέρα μεγάλη και για τους ασθενείς που ταλαιπωρούνται με επαναλαμβανόμενα ραντεβού και χίλια δυο άλλα βάσανα στο «κράτος» των αγρίων, άσχετων, ψυχρών και αδιάφορων …ανθρώπων που με επαίσχυντο τρόπο μεταβιβάζουν την δημόσια υγεία στους ιδιώτες. Μεγάλη μέρα και για τα καταχρεωμένα νοικοκυριά, με άνεργους στο σπίτι, με μικρά παιδιά και αρρώστους στο σπίτι, σπίτι παγωμένο, νηστικό και σκοτεινό από τη διακοπή του ηλεκτρικού ρεύματος λόγου χρεών… «Περισσότερο φως, ηλεκτρολόγε, στη σκηνή! Πως θες, δραματουργοί κι ηθο-ποιοί, να δείξουμε τ’ αντικαθρέφτισμα του κόσμου, μέσα στο μισοσκόταδο; Τούτο το σύθαμπο καλεί σε ύπνο. Ενώ εμείς θέλουμε ξύπνιους θεατές-κι ακόμα πιο πολύ: ξυ-πνούς! Κάν’ τους να ονειρευτούν στο πλέριο φως!…» (Μπ. Μπρεχτ). Μέρα μεγάλη και για τους εν Ελλάδι πατρικίους, τους φυτεμένους σαν εξωγήινο προϊόν στη στέρφα, πλέον γη της Ελλάδας, που «ως» φάνηκε τους έσκιαξε η φωνή του Μπρεχτ και αναγκάζονται να σηκώσουν διακόπτες επαναφέροντας την ηλεκτροδότηση για κάποιες μέρες… καλή τους ώρα, οι άνθρωποι, στα λεηλατημένα νοικοκυριά, τα οποία, νοικοκυριά το ρεύμα που θα καταναλώσουνε θα το πληρώσουν οι …εύποροι πολίτες της… ευνομούμενης επαρχίας των ευρωπαίων…(που, ανάθεμά μας μήτε που ξέρουμε ποιανής Χώρας επαρχία ή αποικιοκρατία «θα» είμαστε…) Ας αφήσουμε τη μεγάλη μέρα του παιδιού και ξύνοντας λίγο τις μνήμες μας, ας ρίξουμε μια σύντομη ματιά λίγα χρόνια πίσω για να δούμε την τότε κυβέρνηση του γερμανόφιλου «πατριάρχη» του Πασόκ κ. Σημίτη και την προπαγάνδα τους σε «νεα-ρές» Χώρες της πρώην Σ.Ε. (Σοβιετικής Ένωσης) με σκοπό να ενταχτούν στην «Ε.Ε.» και στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ. Σήμερα αυτό φαίνεται πως σε μεγάλο βαθμό έχει επιτευχτεί μεγαλώνοντας πληθυσμιακά την «ΕΕ» σε 500 περίπου εκατομμύρια και αντίστοιχα, ο ίδιος αριθμός, στρωματοποιημένος στην πλειοψηφία του, έχει αρχίσει να πορεύετε προς μια νέα μεσαιωνική εποχή. Η φασιστική προπαγάνδα της δύσης μέσω μαύρων καναλιών της δυτικής Γερ-μανίας, διοχετεύονταν με αστείρευτο, μανιακό πάθος και ζήλο στις Ανατολικές Χώρες ενταγμένες στο σύμφωνο Βαρσοβίας (Συνθήκη Φιλίας, Συνεργασίας και Αμοιβαίας Βοήθειας), μιας αμυντικού χαρακτήρα συμμαχίας ενάντια στο από τότε θεωρούμενο εχθρικό και επιθετικό ΝΑΤΟ. Ιδρύθηκε και υπογράφηκε στα μέσα Μαΐου του 1955, και σήμερα η άποψη των τότε ηγετών του συμφώνου Βαρσοβίας, όσο και να μην αρέσει σε ανεγκέφαλα, σκοτεινιασμένα μυαλά, γαρνιρισμένα με καπιταλιστικό μαϊντανό, σήμερα, λοιπόν, επιβεβαιώνεται περιτράνως. Βέβαια οι… θαυμαστές της «Ε.Ε.», θαυμαστές των τεμαχισμένων ή αποκολλη-μένων ή αποκομμένων κρατών-λαών της τότε Σ.Ε. που έχουν εγκλωβιστεί στα υφάδια των αποπροσανατολισμών της «Ε.Ε.» και κατευθυνόμενων επιλογών της, βρίσκονται σε αξιολύπητη από κάθε άποψη θέση. Η… απόκτηση μιας θέσης στα ευρωπαϊκά, (σιδερόφραχτα, κατ’ εμάς, κάστρα…,) «γίγνεσθαι» για τους ευρωπαϊστές, ενός λαού-κράτους ή και ενός Πολίτου, δίνει την αίσθηση της «μέθης» και της …ευρωπαϊκής ανάτασης που προκύπτει απ’ την ευρωπαϊκή… ολοκλήρωση, όπως τη βλέπουμε σήμερα, ιδιαίτερα στην Ελλάδα. Ευρωπαϊκό προϊόν αποτελεί και η πρόσφατη αποτροπιαστική ανατροπή κλασι-κών… εμποδίων από φιλοευρωπαϊστές Ουκρανούς που το… επίπεδό τους το δείχνουν με τον μανιακό βανδαλισμό του αγάλματος του Λένιν, πράξη αίσχους και ντροπής για όλη την ανθρωπότητα. Τι έκανε αυτός, ο ιστορικά πολιτικός ηγέτης-γίγαντας; Ένα απλό πράγμα: Αντιστάθηκε στο κεφάλαιο. Φραστικό βανδαλισμό θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε και την αντικομουνιστική προπαγάνδα στη Χώρα μας, η οποία είναι: Μέλος της «Ε.Ε.». Μέλος της ευρωατλαντικής συμμαχίας. Μέλος της λαμογιάς, των τοκογλύφων και λοιπών καιροσκόπων και παραχαρακτών, γκρουπούσκουλα εξανδραποδισμένων που σκαρφάλωσε στο σβέρκο του λαού και με θράσος, οι δύστυχοι, ασκούν ξεπερασμένη αντικομουνιστική προπαγάνδα προκειμένου να κρύψουν τους δικούς τους βανδαλισμούς που δε γκρέμισαν αγάλματα αλλά ολόκληρη την Ελλάδα. Το οξύμωρο που εξελίσσεται σε ευτράπελο και μάλιστα Θεσσαλικό είναι ότι α-κούμε και σήμερα για την κακοτυχιά των ανθρώπων των πρώην σοβιετικών κρατών που ο κομμουνισμός τους τα έπαιρνε όλα. Και τα σπίτια τα… έτρωγε και τα σχολεία τα έκλεινε και τα νοσοκομεία τα… κούρευε και τη δημόσια περιουσία την κατασπαταλούσε και το ρεύμα τους έκοβε και την πατρίδα τους την υποδούλωναν και τις αυτοκτονίες τις ενθάρρυναν και τη φτώχεια την ενίσχυαν και όλα αυτά τα έκαναν στο όνομα της εργατικής τάξης, προκειμένου να τους εξοικονομήσουν ένα πιάτο φαί… «Απαίσια» Σοβιετική Ένωση, τι τα ’κανες τα παιδιά σου! Σήμερα, και μ’ αυτό περνάμε στο δεύτερο θέμα μας, ακούμε από Θεσσαλούς βουλευτές πως την ανεργία του ενός και μισού εκατομμυρίων ανέργων δε μπορεί να την αναχαιτίσει…, πάλι θα πούμε το κομματικό…, κράτος, και είναι σωστό. Και σωστό είναι ότι την ανεργία Αυτό το «κράτος» τη δημιούργησε. Όπως δημιούργησε και υποστηριχτές, φερέφωνα ευτράπελων... φιλοσοφικών… ρήσεων. Μεταφράζουμε μια ..ρήση με δικά μας λόγια και ανατρέξετε στο Θεσσαλικό κάμπο για περισσότερα… ευτράπελα. Λοιπόν, πιστεύουν μερικοί ότι ενδεχομένως η ανεργία θα μπορούσε να λύσει το πρόβλημά της αν είχαμε κομμουνιστικό καθεστώς και για ένα πιάτο φαί υποχρεώναμε τον κόσμο να δουλεύει… Εν κατακλείδι με το μεγάλο Κώστα Βάρναλη: «Χάιντε θύμα, χάιντε ψώνιο, / χάιντε σύμβολο αιώνιο! Σαν ξυπνήσεις μονομιάς, / θα 'ρθει ανάποδα ο ντουνιάς.» Β` Μας είναι δύσκολο να επιλέξουμε το θέμα προτεραιότητας. Όλα καίνε και βρωμάνε. Μοιάζουν σαν την κατάρα. Απ’ όπου κι αν την κοιτάξεις έχει το ίδιο πρόσωπο. Ακόμα και η υγεία μας… διαπραγματεύεται ως εμπόρευμα αδιευκρίνιστης ποιότητας: ΕΣΥ, Νοσοκομεία, ΙΚΑ, ΕΟΠΥΥ, φαρμακεία, γενόσημα, ασθενείς, απεργίες, απολύσεις, αλαλούμ! Παράλληλα, και «ευτυχώς» δηλαδή, θα λάβουν και «εορταστικά» μέτρα με την επιβολή της απαγόρευσης του καπνίσματος σε καταστήματα εστίασης με αυστηρά πρόστιμα. Άλλο φασιστικό μέτρο που διευκολύνει και συντομεύει να φτάσει τον καταστηματάρχη στο… σφυρί και τον καπνιστή να κάτσει σπίτι του… Και αυτές οι πρόσφατες αποφάσεις, από Θεσσαλούς… εκπροσώπους του κοινοβουλίου, τρομάρα μας: «Η απαγόρευση του καπνίσματος, όπως αυτή επιβάλλεται έχει φασιστικό χαρακτήρα και κατά συνέπια αρνητικές διαστάσεις. Απαγόρευση εκ του πονηρού δεν προκόβει. Ο καπνιστής θέλει το χρόνο του. Αλλά η σημερινή κυβέρνηση που γονάτισε την Ελλάδα θέλει το λαό να τον συνηθίσει στην υποταγή- στον ευρωατλαντικό εθισμό των απαγορεύσεων. Τουλάχιστο ας μη μας λένε ότι κόφτονται για την υγεία μας. Η κατάσταση στο ΕΣΥ τα λέει όλα. Και επιπλέον όλοι είμαστε δηλητηριασμένοι. Ο Πλανήτης είναι δηλητηριασμένος. Ποτάμια, λίμνες, θάλασσες. Πυκνές βιομηχανίες, καπνοί, καυσαέρια αυτοκινήτων, ποικίλοι ρύποι, τροφές, νερά, κέρατα και δίφορα, σιγά μην τρελαθούμε, το κάπνισμα είναι ο καρκίνος; Ο κοινωνικός καρκίνος, προερχόμενος από τις κομματικές ξενοκίνητες ελίτ έχει αποκτήσει πολλά πρόσωπα με πρώτο τη διαφθορά των ελληνικών κυβερνήσεων. Τι χειρότερη αρρώστια να σε αρμέγουν συστηματικά, να σε περιθωριοποιούν οικονομικά και κοινωνικά, να σε υποβαθμίζουν την πολιτιστική σου ταυτότητα, να σε αποπροσανατολίζουν και να σε τρομοκρατούν με τα μνημόνια, τις τρόικες, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ;» (Ευρωατλαντικός εθισμός το α π α γ ο ρ ε ύ ε τ α ι!! 03-09-2010) Ας κάνουμε κι έναν περίπατο μέσα στα Θεσσαλικά χωράφια, τα παρατημένα στην τεχνητή μοίρα τους και στα δίχτυα της ΚΑΤ, να σεργιανίσουμε για λίγο παρέα με τον εξαποδό στις ατραπούς του, μιας και αυτός μας παίρνει και μας σκώνει. Και δεν πρόκειται για τον εξαποδό της κόλασης ή του παραδείσου. Μήτε για χριστουγεννιάτικο καρκατζάλι ή ξωτικό…,(που στα Τρίκαλα έχουν πανηγύρι αυτό τον καιρό και κοντεύουν να μας «φάνε» και όχι μόνο τα ξωτικά…) Πρόκειται για τον Ούννο εξαποδό που δεν γνωρίζει από χωρατά και παράτες, παρά επιμένει και επιβάλλει το δια ταύτα που σημαίνει απαγχονισμός της Χώρας μας με ό, τι συνεπάγεται. Λοιπόν, Θεσσαλία, γη των Πελασγών, των θεών του Ολύμπου και των Αγράφων. Γη του Ασκληπιού, του Γεώργιου Καραϊσκάκη, του Αντύπα. Γη των ραγιάδων και κολίγων που επιστρέφουν στις μέρες μας, έτοιμοι να αναλάβουν καθήκοντα κάτω από την «σύγχρονη» κατοχή των νέων βόρειων τσιφλικάδων. Γη των ολίγων προνομιούχων και πολλών αθλίων. Γη των κωφάλαλων και μωρών. Γη των αδιάφορων, ψυχρών και παγωμένων. Έτσι καταγράφονταν οι «Κραυγές στο ξεκίνημα του 21ου αιώνα!» από τη Γερμανία το 2000. Και έτσι, με την άδειά σας, για εκείνους που ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΝ ΤΟΝ ΡΟΥ ΤΗΣ ΖΩΗΣ, ο γράφων παρα-θέτει-επαναλαμβάνει λίγες γραμμές… «Μα σας βλέπω αδιάφορους, ψυχρούς και παγωμένους Και σας θωρώ, ναι μεν ζωντανούς, μα πιότερο πεθαμένους Με πουλημένη την ψυχή στο σατανά / Και με τα σχέδιά του βαθιά στα λογικά σας Κι έτσι μπορείτε ν’ ανοίγετε αράδα / Πα στους ανθρώπους και Πλανήτη μας πληγές Συμπυκνωμένες, τις κάνετε, αχρείοι / Και μεταβάλλονται σε χρήμα και φωτιά Χρήμα για σας, χλιδή, αίσχος, δόλος και αμαρτία/και βογκητά δυσβάσταχτα δικά μας Μα και φωτιά μας και τ’ άναμμα θα φτάσει Δε μάθατε, ω άθλιοι, πως η φωτιά δε στέκεται στη φούχτα / και όλους θα σας κάψει» Καλό, κακό, πού να ξέρεις, καλά θα είναι οι εκ των Θεσσαλικών κάμπων και ορεινών όγκων-πόλεων και χωριών, καλά θα είναι, λοιπόν, οι βουλευτές όλων των κομμάτων (ιδιαίτερα οι μνημονιακοί) να περιορίσουν τα παχιά λόγια και να κρατούν και καμιά… πατινή, καμιά ρεζέρβα δηλαδή, ώστε με όσα ακούμε και συμβαίνουν σήμερα, να μη βρεθούνε αντιμέτωποι μπροστά σε τετελεσμένα γεγονότα και προπαντός μπροστά στην αναπόφευκτη οργή του λαού..που φωνάζει και λέει: «Και ανάμεσα στα παραπάνω, που δεν είναι παρά κόκκοι, φέρατε και τα παράλληλα: την ανεργία, την φτώχεια και των πλούσιων αισχρή ασυδοσία Κι αν πάμε και στα παρακάτω πλάτη / θα δούμε να μεγαλώνει η δυστυχία, που, όπως και να το κάνουμε, θα γίνει και δική σας! Εμείς, κι αν δυναμώσει, δεν έχουμε ανάγκη. Αντέχουμε! Γνωριζόμαστε μαζί της και δέσαμε μεγάλα κομμάτια της ζωής μας Εσείς, τι θα κάνετε όταν μια μέρα σας χτυπήσει την πόρτα;…» Η κατάσταση στην Ελλάδα, όπως αυτή διαγράφεται χάρη λανθασμένων ανθρώπων που η ελληνική κοινωνία, κακήν-κακώς επέλεξε, με μαθηματική ακρίβεια οδηγείται σε άγνωστες καταστάσεις και αλλαγές με επικρατέστερη την αποικιοκρατία. Αλλά και ακόμα πριν από αυτή, στην αυτοκρατορία των τοκογλύφων, που εξ αιτίας των κομμάτων εξουσίας της τελευταίας τεσσαρακονταετίας έχουμε περιέλθει. Στο χάσμα της κατά κράτος χρεοκοπίας, μας περιμένουν ήδη σχηματισμένες κατα-κόμβες, που εκείνες, οι κατακόμβες της Pax Romana και όχι μόνο, δε θα έχουν τίποτα να ζηλέψουν. Βέβαια η εποχή με τις τότε κατακόμβες και ασθένειες έχει ξεπεραστεί, αλλά αν οι τότε ασθένειες φτάνανε στις μέρες μας, βάσει πληθυσμιακών μεγεθών, η ανθρωπότητα θα είχε χαθεί. Παρά τα άλματα που έκανε και ξεκόλλησε ο άνθρωπος από τη λάσπη και παρά την ακμή…, πείτε παρακμή αν θέλετε…, της τεχνολογίας που θα μπορούσε να εξαφανίσει κάθε εμπόδιο που μολύνει και σκοτώνει άνθρωπο και Πλανήτη, δεν το έκανε. Μένοντας σε εκθεσιακή θέση ο … τεχνολογικός πολιτισμός της «σύγχρονης» ζωής και παράλληλα η αποδοχή από τον «σύγχρονο» κόσμο, δυτικό όπως τον γνωρί-ζουμε, και αν ακόμα δεχτούμε το αστικοδημοκρατικό, το ευνομούμενο και προοδευτικό καθεστώς, όπως αρέσει να παρουσιάζεται, το κύριο βάρος του το έριξε στο σκληρό και άχαρο, στο επιλεγμένο και σκούρο. Τις σκληρές εποχές του χτες τις διατήρησε. Έτσι και οι άνθρωποι δεν αναζητούν πλέον λαγούμια και σπηλιές. Και αυτά, στο σύνολό τους, έχουν παραχωρηθεί στην ύλη. Όμως το σκληρό και σκούρο αντικατοπτρίζει το χτες στο σήμερα. Και η ύλη, (μετατροπή της αμοιβής-χρήματος σε εκμετάλλευση), για το σύνολο της συντριπτικής πλειοψηφίας, δεν ανταποκρίνεται στα σκληρά χαρακτηριστικά της σημερινής εποχής: Ανεργία, ένδεια, παιδάκια που πεθαίνουν από την πείνα, άνθρωποι κάθε ηλικίας αναζητούν φαί στα σκουπίδια, αβεβαιότητα, Πόλεμοι, ξενοφοβία και κοινωνικός ρατσισμός, ανίατες ασθένειες, AIDS, ναρκωτικά που καθημερινά σκοτώ-νουν τα παιδιά μας και μέσα σ’ όλα αυτά, ξεριζωμός, μετανάστευση, άνθρωποι που δεν έχουν πατρίδα και άλλοι που λένε ότι έχουν πατρίδα και… μάχονται γι’ αυτή. Λοιπόν, σε αυτή τη μάχη που δίνει η …πατρίδα, όπου μέσω κομπασμών, υποκρισιών και αλαζονειών, με μαθηματική ακρίβεια οδηγούμαστε στην… πρόοδο, στην… ανάπτυξη και στην … ευημερία, με άλλα λόγια σε μια «νέα» Ελλάδα, όπως ο κύριος Σαμαράς συχνά-πυκνά χαρακτηρίζει το νότιο αποικιοκρατικό τμήμα της Ευρώπης-Καντόνι =«νέα» Ελλάδα. Σ’ αυτό το ευρωσούσουρλο είναι ενταγμένοι και πιστά αφοσιωμένοι και οι μνημονιακοί Θεσσαλοί βουλευτές, τους οποίους, από την καθημερινή τους παρουσίαση στα κανάλια με τα κομματικά τους ευαγγέλια παραμάσχαλα, τους βλέπουμε σαν τεχνίτες του κομπασμού, όπως αυτός δεσπόζων εκφράζεται μέσα από τις θεατρικές τους παραστάσεις, τους έχουμε συνηθίσει και μας γίνανε συμπαθείς. Ένα είναι βέβαιο: Ότι θεωρούν τους Πολίτες βλάκες. Και αυτό επιβεβαιώνεται από το άγριο δούλεμά τους που δεν έχει προηγούμενο. Τάχα και τι δεν λένε πολύ όμορφα, κομψά και με χάρη κάνοντας την τρίχα των ψηφοφόρων τους κάγκελο! Πώς αλλιώς θα μπορούσαν να έχουν τη σιγουριά να κάθονται στο σβέρκο; Πώς θα χαρακτηρίζονταν σωτήρες. Θα κλείσουμε με το αφιέρωμα στους Θεσσαλούς-ανθρώπους των κομμάτων και Πολίτες αλλά και πέρα των ορίων του Θεσσαλικού κάμπου με μια εντυπωσιακή ενημέρωση βουλευτίνας προς τους φίλους, οπαδούς ομοϊδεάτες και συμπατριώτες της από αφορμή της ψήφισης του προϋπολογισμού της Χώρας με το …πλεόνασμα… και με τα ποθητά μηνύματα, δεσμεύσεις, υποσχέσεις (μας θύμισε τον κ. Σαμαρά) όπως θέλετε πείτε τα, που λένε ότι πλέον αφήνουμε τα μνημόνια και την τρόικα πίσω και αποκαθιστούμε τη ζωή των Ελλήνων. Αν αυτό δεν είναι ένα χαρμόσυνο χριστουγεννιάτικο μήνυμα που μπορεί να προκαλέσει και εγκεφαλικό, τι άλλο μπορεί να είναι; Αυτό δεν θέλει ο έλληνας Πολίτης; Όμως με όσα προαναφέρθηκαν, αυτά που είδαμε και διαβάσαμε από αξιόλογη και συμπαθέστατη κατά τ’ άλλα βουλευτίνα, αλήθεια, πιστεύει ότι μπορεί να συμβεί αυτό; Να αφήσουμε πίσω μας μνημόνια και τρόικα; Αλλά ας υποθέσουμε…,(δυστυχώς, βρισκόμαστε σε Χώρα υποθέσεων και φα-νταστικών σεναρίων, συνεπώς υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε…,) ότι συμβαίνει αυτό. Μακάρι δηλαδή. Αλλά πόσο αληθινό μπορεί να είναι, τι νόημα έχει όταν η κυβέρνηση, - στην οποία ανήκει και υποστήριξε μνημόνια και προϋπολογισμούς... πλεονασμάτων-, έχει εξαντλήσει κυριολεκτικά την ελληνική κοινωνία και έχει οδηγήσει στην απόγνωση νοικοκυραίους ως χτες, επαίτες σήμερα; Έχει κατακρεουργήσει παιδεία, υγεία, υποδομές εργασίας, εθνική οικονομία και παν απ’ όλα έχει καλύψει τους μεγαλοκλέφτες-λαμόγια- έχει στρωματοποιήσει και ξαπλώσει την κοινωνία πα στο φέρετρο της ανεργίας, της φτώχειας, της αυτοχειρίας, της φυγής, της διχόνοιας και τώρα, έτσι ξαφνικά, όλα θα αλλάξουν; Αν πει κανείς, «μακάρι» θα είναι ουτοπιστής. Αν πει «ελπίζω», θα πρέπει, προηγουμένως να υπάρχουν υποδομές να στηριχτεί η ελπίδα, για να μην είναι φρούδα. Αν πει κανείς, «πιστεύω» θα είναι ψεύτης -και ψεύτης απέναντι στους ψεύτες δε γίνεται- γιατί, όλα αυτά τα δεινά των ως τώρα συμπαρομαρτούντων που τα κόμματα εξουσίας μας έφεραν, δεν γίνονται πιστευτά. Πάραυτα, ο γράφων εύχεται να βγει ψεύτης. Το εύχεται! Η προκοπή του τόπου του εξέχει και ας τη φέρει οπουδήποτε κόμμα. Παρεμπιπτόντως: Του άρεσε η Γερμανία γιατί έζησε 36 χρόνια στα χωράφια της, στα δάση της, στα νερά της, με τους πολίτες της…,(μαύροι υπάρχουν κι εκεί, μαυρίλα υπάρχει κι εδώ, μάλιστα ανάλογα με τον πληθυσμό υπερέχουμε στον αριθμό…,) γεύτηκε το σεβασμό των υπηρεσιών προς τους Πολίτες και παν’ απ’ όλα ξεχώρισε το «κρύο», «ξερό» και «σκληρό» «ναι» και «όχι» τους. Μέσα εκεί υπάρχει ο ρεαλισμός. Όχι πως εκεί όλα λειτουργούν σωστά. Οι πολιτευόμενοι-βουλευτές έχουν συνέπεια, περιορισμένη στο ελάχιστο η αλληγορία, μηδαμινό το ψέμα ή οι ψεύτες. Ειλικρινείς και με τα «ναι» και με τα «όχι» τους. Και ας είναι κρύα και σκληρά. Τα δικά μας (των «πολιτικών» γι’ αυτούς μιλάμε)τα… φιλότιμα και… μαλακά μας έφτασαν εδώ. Η «θεά» πειθώ, η …πολιτική στην προκειμένη περίπτωση, απ’ οποιοδήποτε χώρο και να προέρχεται, όταν απευθύνεται, ιδιαίτερα σε κοινωνίες υπό άμεσων βάρβαρων καταλήψεων!! οφείλει να είναι εξοπλισμένη με τα συστατικά της αλήθειας, της ειλικρίνειας της αποφασιστικότητας που θα την οδηγήσει στην άρνηση αρνητικών και αντιδημοκρατικών πραγμάτων που αφορούν τη Χώρα μας και τους Πολίτες της. Αυτά ακριβώς είναι τα συστατικά που λείπουνε από το χώρο της ντόπιας τρόικας. Να πάψουν να τρίζουν και τα κόκαλα όλων εκείνων που αγωνίστηκαν για μια Ελλάδα λεύτερη και δημοκρατική… «Χάιντε θύμα, χάιντε ψώνιο, / χάιντε σύμβολο αιώνιο! Σαν ξυπνήσεις μονομιάς, / θα 'ρθει ανάποδα ο ντουνιάς.» Ε.Ε. Ελλάδα, Τρίκαλα, Δεκέμβρης 12-12-2013 www.fasoulas.de pelasgos@fasoulas.de

Τεράστιος κομήτης κατευθύνεται προς τον Ηλιο - σε συναγερμό όλα τα τηλεσκόπια της Γης

Στέφανος Κρίκκης  | ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 19/11/2013 11:45 |

O κομήτης ISON φωτογραφημένος απο τον αστρονόμο Michael Jaeger, στις 17 Νοεμβρίου, καθώς κατευθύνεται προς τον ήλιο.

ΠΡΟΒΕΒΛΗΜΕΝΕΣ ΚΑΤΑΧΩΡΗΣΕΙΣ

Desigual® Official Store

Choose Desigual, Life is Cool! Dress Creativity and Good Energy.

www.Desigual.com

18

Η μεγαλύτερη διαστημική παρατήρηση στην ιστορία της Γης βρίσκεται σε εξέλιξη τα τελευταία 24ωρα λόγω της έλευσης ενός τεράστιου κομήτη που τρέχει με ταχύτητα 377 χιλιομέτρων το δευτερόλεπτο προς τον ήλιο. Ο κομήτης ISON που έχει όπως εκτιμάται διάμετρο έως 4,8 χιλιόμετρα (όσο ένα μικρό βουνό) δεν αποτελεί κίνδυνο για τη Γη αλλά αναμένεται να προσφέρει χάρη στη λαμπρότητα του ένα συγκλονιστικό υπερθέαμα αλλά και την ευκαιρία στην επιστημονική κοινότητα να συλλέξει σημαντικά δεδομένα και πληροφορίες για την φύση και την πορέλευση αυτών των ουρανίων σωμάτων.

Στις 28 Νοεμβρίου, ο κομήτης που προέρχεται από το εξωτικό νέφος του Όορτ, δεκάδες τρισεκατομμύρια χιλιόμετρα μακριά, θα πλησιάσει τον ήλιο σε απόσταση 1.159.000 χιλιομέτρων και αυτομάτως η θερμοκρασία του θα εκτιναχτεί στους 2.760 βαθμούς Κελσίου. Αν επιζήσει από αυτό το κοντινό πέρασμα από τον ήλιο, τότε ο ISON θα ξεπεράσει σε λαμπρότητα τον Μεγάλο Κομήτη του 1680.

Τον Νοέμβριο εκείνης της χρονιάς, ένας απίστευτα λαμπρός κομήτης που είχε ανακαλύψει με τηλεσκόπιο ο γερμανός αστρονόμος Γόντφριντ Κίρχ, πέρασε σχεδόν το ίδιο κοντά από τον ήλιο (όπως αναμένεται να κάνει και ο ISON) προκαλώντας φόβο στον κόσμο που έτρεχε στις εκκλησίες αναζητώντας… συγχώρεση από τον Θεό.

Ο Μεγάλος Κομήτης, ήταν ορατός και την μέρα ενώ η «ουρά» που άφηνε πίσω του εκτιμήθηκε πολύ αργότερα ότι έφθανε σε μήκος τα 150 εκατομμύρια χιλιόμετρα.

Ο ISON ανακαλύφθηκε τον Σεπτέμβριο του 2012 από ρώσους ερασιτέχνες αστρονόμους όταν βρισκόταν σε απόσταση 940 εκατομμυρίων χιλιομέτρων από τον ήλιο. Ήταν τότε 25.000 φορές πιο αχνός απ’ ότι σήμερα και η ανίχνευση του ήταν απίστευτα δύσκολη ακόμη και με μεγάλα τηλεσκόπια.

Όμως στις αρχές του περασμένου Ιουνίου τα τηλεσκόπια τον «συνέλαβαν» για τα καλά όταν βρισκόταν σε απόσταση 500 εκατομμυρίων χιλιομέτρων. Το διοξείδιο του άνθρακα μαζί με τη σκόνη που απελευθερωνόταν από την επιφάνειά του είχε ήδη δημιουργήσει μια ουρά 300.000 χιλιομέτρων.

«Εκείνη την περίοδο ο ISON εξέπεμπε ένα εκατομμύριο κιλά διοξείδιο του άνθρακα και 54,4 εκατομμύρια κιλά σκόνης κάθε μέρα», ανέφερε η Κάρεί Λίσε από το Εργαστήριο Εφηρμοσμένης Φυσικής του πανεπιστημίου Τζονς Χόπκινς.


Τα τελευταία 24ωρα, διαστημικά τηλεσκόπια όπως Hubble, τα SOHO A και B ή το SDO αλλά και μεγάλες διατάξεις επίγειων παρατηρησιακών οργάνων στρέφονται προς τον κομήτη ISON παρακολουθώντας την ταχύτατη προσέγγισή του προς τον ήλιο.

Ακόμα και στην περίπτωση που ο κομήτης διαλυθεί από την μεγάλη θερμότητα του ήλιου, το θέαμα που θα προκαλέσει αναμένεται να είναι συγκλονιστικό ενώ υπερπολύτιμες θα είναι και οι πληροφορίες που θα συλλέξουν τα τηλεσκόπια για αυτόν τον μακρινό επισκέπτη.

«Ανεξάρτητα από το ποια θα είναι η μοίρα του κομήτη βρισκόμαστε μπροστά σε μία συναρπαστική ευκαιρία», ανέφερε ο Μάθιου Νάιτ που είναι αστρονόμος στο Αστεροσκοπείο Lowell στην Αριζόνα.

«Έχουμε να κάνουμε με ένα ουράνιο αντικείμενο που εισέρχεται στην τροχιά της Γης ύστερα από 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια που βρισκόταν στο απόλυτο ψύχος. Όλα τα μάτια θα είναι στραμμένα πάνω του».

Πριν λίγο καιρό, μία μελέτη που χρηματοδότησε η NASA και διενεργήθηκε από το Αστεροσκοπείο Lowell και το Νοτιοδυτικό Ερευνητικό Ινστιτούτο στο Τέξας, εκτίμησε ότι ο κομήτης είναι πολύ πιθανό να επιβιώσει από το κοντινό του πέρασμα στον ήλιο.

Εφόσον αυτό συμβεί, τότε στις 26 Δεκεμβρίου, ο κομήτης θα βρεθεί στο πλησιέστερο σημείο της τροχιάς του προς τη Γη και θα απέχει από τον πλανήτη μας 45 εκατομμύρια χιλιόμετρα δηλαδή το 1/3 της απόστασης που χωρίζει τη Γη από τον ήλιο.

Ήδη από τις αρχές Δεκεμβρίου στο βόρειο ημισφαίριο, ο κομήτης θα είναι ιδιαίτερα λαμπρός και ορατός με μεγάλη ευκολία με γυμνό μάτι. Ακόμα και τη μέρα θα είναι ορατός χαμηλά στον ορίζοντα ενός προς το τέλος του μήνα και στις αρχές Ιανουαρίου θα φαίνεται καθ’ όλη τη διάρκεια της νύχτας.

Προς το παρόν ο κομήτης είναι ορατός με ένα ισχυρό ζευγάρι κιάλια ή ερασιτεχνικό τηλεσκόπιο εφόσον η νύχτα είναι καθαρή και μακριά από τα φώτα μεγάλων πόλεων. Ο κομήτης μπορεί να παρατηρηθεί καλύτερα μία ώρα πριν από την ανατολή του ήλιου.

Η σχέση του με τον Μεγάλο Κομήτη του 1680

Ο ΙSON είναι ίσως ο χαμένος αδελφός του Μεγάλου Κομήτη του 1680 εικάζουν επιστήμονες της NASA. Οι ομοιότητες των δύο σωμάτων είναι πολλές και οι αστρονόμοι εικάζουν ότι πρόκειται για δύο τμήματα ενός μεγάλου κομήτη που διασπάστηκε πριν εκατομμύρια χρόνια. Εξαιτίας των βαρυτικών αλληλεπιδράσεων και του χρόνου που πέρασε, ο ένας κομήτης επισκέφθηκε το εσώτερο ηλιακό μας σύστημα πριν από 333 χρόνια και τώρα ακολουθεί ο δεύτερος με ελαφρώς διαφορετική τροχιά.
Ο Μεγάλος Κομήτης υπολογίστηκε πως πέρασε σε απόσταση 0,42 αστρονομικών μονάδων μακριά από τον ήλιο (μία αστρονομική μονάδα είναι η απόσταση Γης – ηλίου) και στην ίδια ακριβώς απόσταση θα διέλθει και ο ISON.

Κατά ορισμένους υπολογισμούς αν ο ISON επιζήσει, ίσως εκτιναχθεί για πάντα μακριά από το ηλιακό μας σύστημα και δεν επιστρέψει ποτέ.


Ζυγίζει πάνω από 3 τρισεκατομμύρια κιλά

Το μέγεθος ενός μικρού βουνού φαίνεται πώς έχει ο κομήτης καθώς η διάμετρος του σύμφωνα με τελευταίους υπολογισμούς από το εργαστήριο JPL της NASA δεν υπερβαίνει τα 4,8 χιλιόμετρα. Το βάρος του εικάζεται πως κυμαίνεται από 3,2 δισεκατομμύρια κιλά μέχρι 3,2 τρισεκατομμύρια κιλά. Όπως όλοι οι κομήτες είναι μια «βρώμικη χιονόμπαλα» που αποτελείται από παγωμένη σκόνη και αέρια, νερό, αμμωνία, μεθάνιο, διοξείδιο του άνθρακα. Πρόκειται δηλαδή για θεμελιώδη συστατικά στοιχεία τα οποία πριν από 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια συσσωματώθηκαν για να δημιουργήσουν επίσης τους πλανήτες του ηλιακούς μας συστήματος. Οι επιστήμονες εικάζουν ότι προέρχεται από το νέφος του Όορτ που εκτείνεται μέχρι και ένα έτος φωτός μακριά από τον ήλιο και είναι μια ζώνη διάσπαρτη με κομήτες και αντικείμενα που μοιάζουν με κομήτες

.ΠΗΓΗ:ΤΑ ΝΕΑ GR

Η Γενιά του Εγώ

 

Όταν ήταν παιδιά τους έλεγαν ότι είναι οι καλύτεροι. Σήμερα παίρνουν αντικαταθλιπτικά γιατί αισθάνονται ότι δεν ανταποκρίνονται στην εικόνα που έχουν για τον εαυτό τους. Ποιoς φταίει;

Εδώ και μερικές δεκαετίες τα παιδιά του δυτικού κόσμου μεγαλώνουν με κανακέματα και επαίνους και διαρκείς τονωτικές ενέσεις του Εγώ τους σε μια καλών προθέσεων προσπάθεια ενίσχυσης της αυτοεκτίμησής τους. Πού οδήγησε αυτό; Στην εμφάνιση μιας γενιάς που αν και επισήμως ονομάζεται Γενιά Υ (ως διάδοχος της Γενιάς Χ), τώρα διεκδικεί τον καθόλου κολακευτικό τίτλο της «Γενιάς του Εγώ». Οι εκπρόσωποί της εμφανίζονται εγωκεντρικοί και νάρκισσοι, έχουν υπερτιμημένη άποψη για τον εαυτό τους και διακατέχονται από υπερβολικά υψηλές και έξω από τις δυνατότητές τους προσδοκίες, με αποτέλεσμα να «λυγίζουν» ευκολότερα κάτω από τις δυσκολίες της πραγματικής ζωής και να ρέπουν περισσότερο προς την κατάθλιψη. Το να σπεύσουμε να τους κατηγορήσουμε είναι εύκολο. Είναι όμως πολύ πιο εποικοδομητικό να κάνουμε μια γερή κριτική και να αναθεωρήσουμε τον τρόπο που έχουμε υιοθετήσει ως «καλύτερο» για την ανατροφή των παιδιών μας. Οι ειδικοί έχουν ήδη μπει στη διαδικασία και οι προτάσεις τους είναι πραγματικά ενδιαφέρουσες.

«Τους νέους σήμερα συνεχίζουν να τους παραχαϊδεύουν για πολύ καιρό, ενώ θα έπρεπε πολύ νωρίτερα να έχουν αρχίσει να μαθαίνουν ότι δεν είναι τέλειοι». Αυτό ήταν το συμπέρασμα του HS, ενός μπλόγκερ που σχολίαζε ένα άρθρο των «New York Times» το οποίο οίκτιρε την κατάσταση της σημερινής νεολαίας. Το πρόβλημα με τα παιδιά, συνέχιζε, είναι ότι έχουν μια «παραφουσκωμένη» άποψη για τον εαυτό τους επειδή έχουν μεγαλώσει έτσι ώστε να πιστεύουν πως καθετί που κάνουν είναι αξιόλογο και σημαντικό. Δεν επρόκειτο για κάποιον γερογκρινιάρη αλλά για έναν νεαρό που έγραφε για την ίδια του τη γενιά, εκείνους που γεννήθηκαν ανάμεσα στο 1980 και στο 2000 και έχουν ονομαστεί Γενιά Υ ή Γενιά του Εγώ.

Οπως καταλαβαίνει κανείς από το όνομά της, η Γενιά του Εγώ έχει προσελκύσει ήδη τα πυρά. Οι εκπρόσωποί της κατηγορούνται ότι είναι κακομαθημένοι, αλαζονικοί και νάρκισσοι, ότι έχουν μια αδικαιολόγητη αίσθηση πως δικαιωματικά όλα τους ανήκουν. Οι καθηγητές παραπονούνται ότι οι σημερινοί φοιτητές απαιτούν μόνιμη προσοχή. Οι εργοδότες δυσκολεύονται να καταπιούν τα υπερδιογκωμένα εγώ των νεαρών υπαλλήλων τους, ενώ οι ψυχοθεραπευτές λένε ότι βλέπουν μια νέα γενιά ασθενών οι οποίοι έχουν κατάθλιψη επειδή δεν μπορούν να φθάσουν στο ύψος των υπερβολικών προσδοκιών τους. Οι επικριτές υποστηρίζουν ότι το φταίξιμο βρίσκεται στους γονείς, στους δασκάλους και στους άλλους ενηλίκους οι οποίοι υπερέβαλαν στο να μεγεθύνουν την άποψη που έχουν τα παιδιά για τον εαυτό τους από τα πρώτα τους χρόνια.

Οι κατηγορίες αυτές δεν βαρύνουν μόνο τη Γενιά Υ αλλά και μια ολόκληρη φιλοσοφία για την ανατροφή των παιδιών, η οποία ξεκίνησε τη δεκαετία του 1980 και εξακολουθεί να ισχύει ακόμη. Αν είναι βάσιμες, θα πρέπει να αναθεωρήσουμε την άποψη ότι η ενίσχυση της αυτοεκτίμησης των παιδιών είναι ο καλύτερος τρόπος για να εξασφαλίσουμε το ότι θα εκμεταλλευθούν στο έπακρο τις δυνατότητές τους. Τι λένε λοιπόν τα στοιχεία; Είναι η σημερινή νεολαία πραγματικά πιο εγωιστική από τις παλαιότερες γενιές; Αν είναι έτσι, αποτελεί αυτό πρόβλημα; Και αν η σύγχρονη δυτική κουλτούρα της οικοδόμησης αυτοεκτίμησης είναι ένοχη, τι μπορούμε να κάνουμε γι' αυτό;

Παραφουσκωμένο Εγώ

Ενας από τους πλέον ένθερμους επικριτές της σημερινής νεολαίας είναι η Τζιν Τουένγκι, ψυχολόγος στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Σαν Ντιέγκο της Καλιφόρνιας και συγγραφέας τού «Generation Me». Για να βρούμε αποδεικτικά στοιχεία υπέρ του υπερδιογκωμένου Εγώ της Γενιάς Υ αρκεί, όπως λέει, να κοιτάξουμε την ετήσια μελέτη των αμερικανών πρωτοετών φοιτητών που περιλαμβάνει 9 εκατ. φοιτητές κολεγίου. Αποκαλύπτει ότι το 52% των συμμετεχόντων του 2009 θεωρούσε πως είχε επίπεδα κοινωνικής αυτοπεποίθησης υψηλότερα από εκείνα του μέσου γενικού πληθυσμού σε σχέση με το 30% των φοιτητών που δήλωνε το ίδιο στη μελέτη του 1966. Οι σημερινοί φοιτητές επίσης αξιολογούν τη νοητική τους αυτοπεποίθηση, τις δεξιότητές τους στο να μιλούν δημόσια καθώς και τις ηγετικές τους ικανότητες περίπου κατά 50% υψηλότερα από ό,τι οι ομόλογοί τους του 1966.

Η υπερβολική σημασία της αυτοεκτίμησης για τη Γενιά Υ σκιαγραφήθηκε σε ένα πείραμα το 2010. Μια ομάδα με επικεφαλής τον Μπραντ Μπούσμαν του Πολιτειακού Πανεπιστημίου του Οχάιο στο Κολόμπους διαπίστωσε ότι οι φοιτητές έδιναν στην ενίσχυση της αυτοεκτίμησής τους - π.χ., το να πάρουν μεγαλύτερο βαθμό ή να δεχθούν μια φιλοφρόνηση - μεγαλύτερη αξία από ό,τι στις ανταμοιβές που κινητοποιούν την ανθρωπότητα από τις απαρχές της ύπαρξής της, όπως το να φάει κάποιος το αγαπημένο του φαγητό ή το να επιδοθεί σε σεξουαλική δραστηριότητα. Οι φοιτητές επίσης αξιολογούσαν αυτή την επιβράβευση υψηλότερα από το να κερδίσουν χρήματα, να πιουν αλκοόλ ή να δουν τον καλύτερό τους φίλο. Διερευνώντας περισσότερο οι επιστήμονες ζήτησαν από τους φοιτητές να αξιολογήσουν το πόσο ήθελαν καθεμιά από αυτές τις ανταμοιβές καθώς και την ευχαρίστηση που λάμβαναν από αυτές. Το να θέλει κάποιος κάτι περισσότερο από ό,τι του αρέσει θεωρείται ένδειξη εθισμού. Σε όλες τις περιπτώσεις η ανταμοιβή «τούς άρεσε» περισσότερο από ό,τι «την ήθελαν», αλλά η διαφορά ανάμεσα στα δύο ήταν μικρότερη σε ανταμοιβές που πρόσφεραν ενίσχυση της αυτοπεποίθησης.

Γεγονός ή προκατάληψη;

Η εικόνα δεν είναι ωστόσο τόσο απλή. Ο Μαρκ Λίρι, κοινωνικός ψυχολόγος στο Πανεπιστήμιο Ντιουκ του Ντάραμ της Βόρειας Καρολίνας, προειδοποιεί ότι τα ανώτερα εκπαιδευτικά ιδρύματα δεν είναι τόσο ελιτίστικα όσο ήταν τη δεκαετία του 1960 και άρα το δημογραφικό προφίλ των φοιτητών έχει αλλάξει καθιστώντας τις παλαιότερες και τις σημερινές ομάδες φοιτητών μη απόλυτα συγκρίσιμες. «Δεν γνωρίζουμε αν αυτή είναι μια πραγματική αλλαγή ή αν έχει να κάνει με μια αλλαγή των ανθρώπων που εξετάζονται»λέει.

Πράγματι, η Κάλι Τρεζνιέφσκι του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας στο Ντέιβις ανέλυσε μια μελέτη 400.000 μαθητών γυμνασίου που διεξάγεται τα τελευταία 30 χρόνια, από το 1976, και δεν βρήκε στοιχεία για αύξηση του εγωισμού σε αυτή την ελαφρώς νεαρότερη ομάδα. «Οι βαθμολογίες στην αυτοεκτίμησση δεν έχουν αλλάξει καθόλου» λέει. Υποπτεύεται ότι ορισμένοι ψυχολόγοι, κυρίως μιας μεγαλύτερης ηλικίας, διακατέχονται από μια πανάρχαια προκατάληψη. «Επικρίνουμε την επόμενη γενιά. Αυτό ακριβώς κάνουμε» τονίζει. Είναι πιθανόν, υποστηρίζει, όλοι και όχι μόνο η Γενιά Υ, να έχουμε σταδιακά γίνει πιο εγωκεντρικοί - καθώς όμως τα στοιχεία είναι περιορισμένα στις άλλες ηλικιακές ομάδες, είναι δύσκολο να εξετάσει αυτή την ιδέα της.

Η «Γενναιόδωρη Γενιά»;

Ακόμη πιο επιφυλακτικός είναι ο Τζέφρι Αρνέτ, ψυχολόγος ο οποίος μελετά την εφηβεία στο Πανεπιστήμιο Κλαρκ της Μασαχουσέτης. Επισημαίνει ότι σήμερα οι νέοι προσφέρουν εθελοντική δουλειά σε φιλανθρωπικά έργα σε μεγαλύτερους αριθμούς από ποτέ και ότι ενδιαφέρονται περισσότερο για τις κοινωνικές ανισότητες από ό,τι ενδιαφέρονταν οι γονείς τους. Φθάνει μάλιστα ως το σημείο να ονομάζει τη Γενιά Υ «Γενναιόδωρη Γενιά».

Παρ' όλα αυτά, οι περισσότεροι ερευνητές αναγνωρίζουν ότι έχει σημειωθεί μια πραγματική αύξηση της αυτοεκτίμησης - τουλάχιστον στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου το φαινόμενο έχει μελετηθεί περισσότερο. Το ερώτημα του αν αυτό αποτελεί πρόβλημα παραμένει ανοιχτό. Οταν ο αμερικανός ψυχολόγος Γουίλιαμ Τζέιμς επινόησε τον όρο «αυτοεκτίμηση» τη δεκαετία του 1890, τον είχε προσδιορίσει ως τον λόγο των επιτυχιών ενός ατόμου προς τις «φιλοδοξίες» ή τους στόχους του. Με άλλα λόγια, η αυτοεκτίμηση είναι ένα υποκειμενικό μέτρο της αξίας του καθενός που αυξάνεται καθώς επιτυγχάνει τους στόχους του. Αυτό ταιριάζει με τον ορισμό που δίνει το λεξικό: «Ο σεβασμός ή η ευνοϊκή άποψη κάποιου για τον εαυτό του». Τι το κακό μπορεί να υπάρχει σε αυτό;

Ματαιοδοξία και ναρκισσισμός

Στις ημέρες μας, παρ' όλα αυτά, η αυτοεκτίμηση έχει αποκτήσει ένα δεύτερο νόημα: «Μια αδικαιολόγητα καλή γνώμη κάποιου για τον εαυτό του, ματαιοδοξία». Αυτός είναι ο ορισμός που ταιριάζει καλύτερα στη Γενιά Υ, σύμφωνα με την κυρία Τουένγκι. Και αυτή είναι η πηγή του προβλήματος. Κατ' αρχάς, τα παραφουσκωμένα εγώ δημιουργούν σε πολλά νεαρά άτομα μη ρεαλιστικές προσδοκίες και η ανικανότητά τους να τις εκπληρώσουν μπορεί να οδηγήσει σε κατάθλιψη. Δεν είναι σύμπτωση, λέει, ότι το αμερικανικό Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Ασθενειών στην Ατλάντα της Τζόρτζια ανέφερε τον περασμένο Οκτώβριο πως ένας στους εννέα Αμερικανούς άνω των 12 ετών παίρνει αυτή τη στιγμή αντικαταθλιπτικά - αριθμός τετραπλάσιος από το αντίστοιχο ποσοστό στα τέλη της δεκαετίας του 1980.

Η κυρία Τουένγκι βλέπει ένα άλλο δείγμα επικίνδυνα διογκωμένης αυτοεκτίμησης στα αυξανόμενα επίπεδα του ναρκισσισμού. Διαπίστωσε ότι διπλάσιοι φοιτητές είχαν υψηλά επίπεδα ναρκισσισμού το 2006 σε σχέση με τις αρχές της δεκαετίας του 1980. Οι νάρκισσοι τείνουν να μην ανέχονται την κριτική και έχουν ροπή προς την εξαπάτηση και την επιθετικότητα. «Αυτοί είναι οι άνθρωποι που έρχονται στο γραφείο σου και κάνουν ολόκληρο καβγά για έναν βαθμό» λέει. Επίσης ανησυχούν περισσότερο για την εξωτερική τους εμφάνιση και, όπως τονίζει, οι Αμερικανοί καταφεύγουν στην πλαστική χειρουργική σε μεγαλύτερους αριθμούς από ποτέ. Στο τελευταίο της βιβλίο, «The Narcissism Epidemic», το οποίο έχει γράψει μαζί με τον Γ. Κιθ Κάμπελ (Free Press, 2009), αφηγείται ανέκδοτα για ανθρώπους που προσέλαβαν δήθεν παπαράτσι για να δημιουργήσουν την εντύπωση ότι είναι διάσημοι ή αγόρασαν τεράστια σπίτια με δάνεια ως απόδειξη του αμερικανικού παραφουσκωμένου εγώ.

Εγώ και στη... μουσική

«Το έχουμε παρακάνει με τον ατομισμό» λέει η κυρία Τουένγκι και αυτό αντανακλάται και στην ποπ κουλτούρα. Μαζί με τον ψυχολόγο Νέιθαν Ντε Βαλ και άλλους ερευνητές κατέγραψαν μια αύξηση της χρήσης της λέξης «εγώ» στους στίχους των αμερικανικών ποπ επιτυχιών από το 1980 ως το 2007. Ταυτοχρόνως η συχνότητα λέξεων που σχετίζονται με άλλους ανθρώπους, με την κοινωνική αλληλεπίδραση και τα θετικά συναισθήματα έχει μειωθεί. Η κυρία Τουένγκι θεωρεί υπεύθυνους τέσσερις παράγοντες: τις αλλαγές στη συμπεριφορά των γονέων, τη λατρεία της διασημότητας, το Διαδίκτυο και τον εύκολο δανεισμό. «Ολοι αυτοί οι παράγοντες επιτρέπουν στους ανθρώπους να έχουν μια διογκωμένη αίσθηση του εαυτού τους, στην οποία το φαίνεσθαι της επίδοσης είναι πιο σημαντικό από αυτή καθαυτή την επίδοση» λέει.

Αλλοι κατηγορούν το κίνημα της αυτοεκτίμησης που ξεκίνησε στην Καλιφόρνια τη δεκαετία του 1980. Δυστυχώς, λέει ο κ. Λίρι, το κίνημα γεννήθηκε από μια παρανόηση. Μελέτες είχαν δείξει έναν συσχετισμό ανάμεσα στην υψηλή αυτοεκτίμηση και στις θετικές εξελίξεις στη ζωή. «Ο κόσμος βιάστηκε να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η αυτοεκτίμηση ήταν η αιτία αυτών των άλλων πραγμάτων αλλά δεν είναι» λέει. Υστερα από τρεις δεκαετίες και πολλά προγράμματα ενίσχυσης της αυτοεκτίμησης επικρατεί η άποψη ότι ο καλύτερος τρόπος να αναθρέψει κάποιος τα παιδιά του είναι να οικοδομήσει την αυτοεκτίμησή τους μέσα από συνεχείς επαίνους και θετικές αναδράσεις. Τα στοιχεία είναι όμως είναι ασαφή, στην καλύτερη περίπτωση.

Μειωμένη αντοχή στις δυσκολίες

Το 2003 μια ομάδα με επικεφαλής τον Ρόι Μπαουμάιστερ του Πολιτειακού Πανεπιστημίου της Φλόριδας στο Ταλαχάσι διεξήγαγε μια μετα-ανάλυση των προηγούμενων ερευνών. Η εικόνα που αναδείχθηκε ήταν σύνθετη. Διαπίστωσαν ότι η υψηλή αυτοεκτίμηση σχετιζόταν γενικά με πιο χαρούμενη διάθεση και ανάληψη πρωτοβουλίας, ενώ η χαμηλή αυτοεκτίμηση συνδεόταν με κατάθλιψη. Παρ' όλα αυτά, αντίθετα με το αναμενόμενο, τα άτομα με υψηλή αυτοεκτίμηση καταθλίβονταν περισσότερο σε στιγμές στρες, ενώ εκείνα που είχαν χαμηλή αυτοεκτίμηση έδειχναν μεγαλύτερη αντοχή όταν έρχονταν αντιμέτωπα με τα σκαμπανεβάσματα της ζωής. Φάνηκε επίσης ότι η προσπάθεια ενίσχυσης της αυτοεκτίμησης των μαθητών δεν βελτίωνε τις επιδόσεις τους στα μαθήματα και μπορούσε μερικές φορές να είναι αντιπαραγωγική. Η υψηλή αυτοεκτίμηση φάνηκε να προστατεύει τα κορίτσια από τα νταηλίκια, δεν εμπόδιζε όμως τα παιδιά να καπνίσουν, να πιουν, να πάρουν ναρκωτικά ή να κάνουν σεξ - αντιθέτως, τα ωθούσε στο να δοκιμάσουν αυτά τα πράγματα. Οι καλές επιδόσεις στην εργασία σχετίζονταν μερικές φορές με την υψηλή αυτοεκτίμηση, ο συσχετισμός όμως ήταν ευμετάβλητος και η σχέση της αιτιότητας ασαφής. Η αυτοεκτίμηση δεν μπορούσε να προβλέψει ούτε την ποιότητα ούτε τη διάρκεια των σχέσεων. Η γενική εικόνα ήταν τόσο συγκεχυμένη ώστε ο κ. Μπαουμάιστερ και η ομάδα του θεώρησαν ότι δεν μπορούν να εγκρίνουν προγράμματα για την ενίσχυση της αυτοεκτίμησης.

Σήμερα οι ψυχολόγοι συμφωνούν στο ότι η υψηλή αυτοεκτίμηση αποτελεί συχνότερα τη συνέπεια θετικών γεγονότων στη ζωή παρά την αιτία τους - ένα μήνυμα το οποίο ακόμη δεν έχει περάσει σε γονείς και δασκάλους. Ο κ. Λίρι φθάνει ως το σημείο να διαβεβαιώνει ότι η αυτοεκτίμηση που ενισχύεται με τεχνητό τρόπο, χωρίς αναφορά σε επιτεύγματα, δεν έχει καμία εγγενή αξία. Εν τω μεταξύ ο εκπαιδευτικός ψυχολόγος Χέρμπερτ Μαρςτου Πανεπιστημίου της Οξφόρδης υποστηρίζει ότι θα πρέπει να σκεφτόμαστε την αυτοεκτίμηση ως ένα τμήμα της ευρύτερης έννοιας ενός πράγματος που ονομάζεται αυτοαντίληψη και το οποίο περιλαμβάνει επίσης τις απόψεις που έχει κάποιος για την εθνοτική και μορφωτική του ταυτότητα, καθώς και για το φύλο του. Πιστεύει ότι η καλή αυτοαντίληψη και η υψηλή εκπαιδευτική απόδοση αποτελούν την αιτία και το αποτέλεσμα η μια της άλλης. «Αυτό είναι που κάνει τόσο δύσκολη τη δουλειά των δασκάλων» λέει. «Δεν πρέπει μόνο να διδάξουν δεξιότητες, πρέπει επίσης να οικοδομήσουν την πίστη των παιδιών στον εαυτό τους και μετά να συνδέσουν αυτά τα δύο».

Πιο σημαντικός ο αυτοέλεγχος

Ο κ. Μπαουμάιστερ υποστηρίζει ότι, αντί να «χτίζουμε» το εγώ των παιδιών, θα πρέπει να οικοδομήσουμε τον αυτοέλεγχό τους. Στο καινούργιο βιβλίο του «Willpower: Rediscovering Our Greatest Strength» (Allen Lane, 2012) παρουσιάζει στοιχεία υπέρ του ότι η δύναμη της θέλησης και όχι η αυτοεκτίμηση είναι το απαραίτητο συστατικό για μια επιτυχημένη ζωή. Υποστηρίζει ότι τα παιδιά θα πρέπει να μάθουν να ελέγχουν τις παρορμήσεις τους και να επιμένουν σε δύσκολα έργα ώστε να μπορέσουν να επιτύχουν τους στόχους τους, κάτι το οποίο θα ενισχύσει με φυσικό τρόπο την αυτοεκτίμησή τους. Οι γονείς και οι δάσκαλοι μπορούν να βοηθήσουν στην ανάπτυξη της αυτοπειθαρχίας ενθαρρύνοντας τα παιδιά να αποκτήσουν καλές συνήθειες. Και αντί να τους παρέχουν διαρκή και επομένως ανούσιο έπαινο, θα πρέπει να ενθαρρύνουν τα πραγματικά επιτεύγματα. Αν η προσέγγιση του κ. Μπαουμάιστερ φαίνεται υπερβολικά αυστηρή, ο κ. Λίρι είναι πιο πραγματιστής. Το μήνυμα που θα πρέπει να στέλνουν οι γονείς στα παιδιά τους, λέει, είναι ότι τα αγαπούν ακόμη και αν δεν είναι τέλεια και ότι μπορούν να βελτιωθούν. «Δώστε τους ειλικρινή πληροφόρηση» επισημαίνει. «Και πάνω από όλα, μη λέτε στο παιδί σας ότι είναι το καλύτερο παιδί του κόσμου γιατί κανένα δεν είναι».

Στροφή προς τους άλλους

Η υπερβολική αυτοεκτίμηση μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα, το ίδιο όμως ισχύει και για τη χαμηλή αυτοεκτίμηση. Στην εφηβεία τα παιδιά γίνονται ευάλωτα καθώς ο «συμπαγής» εγωκεντρισμός που έχουν στα πρώτα τους χρόνια αρχίζει γρήγορα να αποκτά ρωγμές. Στα κορίτσια η πτώση της αυτοεκτίμησης είναι μεγαλύτερη από ό,τι στα αγόρια, και στα δυο φύλα όμως η αλλαγή είναι μόνιμη. Επίσης σε αυτές τις ηλικίες η αυτοεκτίμηση μπορεί να είναι υψηλή αλλά ταυτόχρονα ασταθής, να καταποντίζεται με την πρώτη κριτική.

Οι γονείς φυσικά θέλουν να προστατεύσουν το παιδί τους σε αυτή την κρίσιμη ηλικία, όμως το να το στολίζουν με αβάσιμους επαίνους δεν είναι η λύση. Μια καλύτερη τακτική είναι να ενθαρρύνουν τα παιδιά να σκέφτονται τους άλλους. Μια από τις πολλές μελέτες που δείχνουν προς αυτή την κατεύθυνση έγινε από την Τζένιφερ Κρόκερ και την Εϊμι Κανεβέλο του Πολιτειακού Πανεπιστημίου του Οχάιο στο Κολόμπους, σε περίπου 200 ζεύγη φοιτητών. Διαπίστωσαν ότι όσοι προσπάθησαν να ενισχύσουν την αυτοεκτίμησή τους βάζοντας τον ή την συγκάτοικό τους να τους αναγνωρίσει τα καλά σημεία τους απέτυχαν: τόσο η αυτοεκτίμηση των ίδιων όσο και η γνώμη των συγκατοίκων τους για εκείνους μειώθηκαν μέσα στους τρεις μήνες που διήρκεσε το πείραμα. «Εκείνο που πραγματικά λειτούργησε ήταν το να δείχνουν έμπρακτα ότι ενδιαφέρονται πραγματικά για τον συγκάτοικό τους» λέει η κυρία Κρόκερ.

   Spinney Laura

   Πηγή: ΤΟ ΒΗΜΑ

Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Τα όρια της ελευθερίας

 

     

    
   

Από το σχολείο ήδη μαθαίνουμε πως η ελευθερία μας σταματά εκεί που αρχίζει η ελευθερία των άλλων. Είναι μια φράση που εύκολα μπορεί να την απομνημονεύσεις αλλά δύσκολα να την εφαρμόσεις.

Όλοι όμως θα συμφωνήσουν ότι η ελευθερία δεν μπορεί να είναι απεριόριστη και ότι ένας σοβαρός λόγος περιορισμού της είναι πως σε πολλές περιπτώσεις η κατανομή της αποτελεί παίγνιο σταθερού αθροίσματος (μια, έστω μικρή, αύξηση της ελευθερίας του ενός συνεπάγεται ανάλογη μείωση της ελευθερίας κάποιου άλλου). Ακόμα και στα πλέον φιλελεύθερα κράτη η ατομική ελευθερία δεν περιορίζεται μόνο προς χάριν της δικαιότερης κατανομής της. Δυστυχώς, υπάρχουν πολλά – ορισμένες φορές σοβαρά – επιχειρήματα για τον περιορισμό της και σε πολλές περιπτώσεις τόσο πειστικά ώστε να υιοθετούνται από αυτούς που λαμβάνουν αποφάσεις.

Ο John Stuart Mill στο πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου του Περί Ελευθερίας (1859) είχε επιχειρήσει να θέσει ένα όριο στον περιορισμό της ελευθερίας, ένα διάσημο πλέον όριο (σε ελεύθερη μετάφραση):

Ο μοναδικός σκοπός χάριν του οποίου νομιμοποιείται το κράτος να περιορίσει την ελευθερία του ατόμου παρά τη θέλησή του τελευταίου είναι για να αποτρέψει τη βλάβη σε άλλα άτομα. Δεν νομιμοποιείται όμως το κράτος να περιορίσει την ελευθερία του ατόμου για το «δικό του καλό» (σωματικό ή ηθικό). Δεν δικαιούται να το υποχρεώσει να κάνει ή να μην κάνει κάτι διότι υποτίθεται πως έτσι θα είναι καλύτερα γι’ αυτό ή διότι θα το κάνει ευτυχέστερο ή γιατί σύμφωνα με κάποιους έτσι είναι «πιο σωστό» ή «πιο σοφό». Το άτομο είναι κυρίαρχο πάνω στον εαυτό του, πάνω στο σώμα του και στο μυαλό του.

Αυτή είναι η περίφημη “αρχή της βλάβης” (harm principle) η οποία ακούγεται τόσο πειστική όσο και ασαφής. Ακόμα και για έναν φιλελεύθερο που την υιοθετεί με ενθουσιασμό, η λέξη «βλάβη» είναι πολύ γενική και σίγουρα δεν μπορεί να εφαρμοσθεί μηχανιστικά, όπως ίσως ήλπιζε ο Mill. Όλοι θα συμφωνήσουν πως η ανθρωποκτονία, η κλοπή, η σωματική βλάβη και η απάτη εμπίπτουν στην έννοια της «βλάβης». Όμως εάν αποφασίσω να κάψω την ελληνική σημαία μπροστά στον Άγνωστο Στρατιώτη ανήμερα της 25ης Μαρτίου, μπορεί να θεωρηθεί πως βλάπτω κάποιους; Εάν είμαι μέλος της Ku-Klux-Klan και κάψω σταυρούς μπροστά στα σπίτια μαύρων ή αν είμαι νεοναζιστής και παρελάσω μέσα από μια εβραϊκή συνοικία την ημέρα μνήμης του Ολοκαυτώματος; Εάν γράψω άρθρο κατηγορώντας τους Αλβανούς πως είναι από τη φύση τους κλέφτες; Εάν αποκαλύψω σε τηλεοπτική εκπομπή το κρυφό ημερολόγιο γνωστού μόδιστρου; Εάν δεν βοηθήσω κάποιον που πνίγεται αν και θα μπορούσα να το κάνω χωρίς να κινδυνεύσω ο ίδιος; Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις είναι εμφανές πως κάποιος βλάπτεται, ζημιώνεται, υποφέρει από τις πράξεις μου. Όμως ακόμα κι αν ανοίξω ένα κατάστημα πολύ κοντά σ’ ένα άλλο που παρέχει παρόμοια αγαθά ή υπηρεσίες είναι σίγουρο πως θα βλάψω τον ανταγωνιστή μου και εάν οργανώνω ρωμαϊκά όργια στο σπίτι μου είναι επίσης βέβαιο ότι θα ενοχλήσω πολλούς, ακόμα κι αν δεν τους προσκαλέσω ποτέ σ’ αυτά.

Ακούγεται εύλογη λοιπόν η αρχή του Mill, αλλά θα πρέπει να δούμε και πώς ορίζεται η βλάβη. Ακόμα και για συνεπείς φιλελεύθερους ο ορισμός δεν είναι καθόλου εύκολος. Αρκεί να θυμηθούμε πως το 1976 η μεγαλύτερη παγκοσμίως οργάνωση ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η American Civil Liberties Union (ACLU), έχασε σε μια μόνο μέρα τα μισά της μέλη, όταν αποφάσισε να υπερασπισθεί στα δικαστήρια το δικαίωμα των νεοναζιστών να παρελάσουν στην εβραϊκή συνοικία Σκόκι του Σικάγο. Όμως πολλές οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων (και στην Ελλάδα) ζητούν την παραδειγματική τιμωρία όσων εκφράζουν με άρθρα ρατσιστικές απόψεις στις εφημερίδες, ενώ πολλοί θα συμφωνούσαν πως το δικαίωμα στην ιδιωτική ζωή προηγείται του δικαιώματος της ελευθερίας της έκφρασης ακόμα και για τα δημόσια πρόσωπα.

Σύμφωνα με τον Feinberg, βλάβη είναι οποιαδήποτε πράξη ή παράλειψη πλήττει τις βασικές προϋποθέσεις για την ευημερία ενός ατόμου. Ο κίνδυνος της διασταλτικής ερμηνείας υπάρχει πάντα, αλλά το βάρος της απόδειξης το έχει αυτός που υποστηρίζει τον περιορισμό.Κανείς άλλος δεν έχει συνεισφέρει τόσο στο διάλογο για το τι είναι βλάβη και το ποια είναι τα όρια της κρατικής παρέμβασης στην ατομική ελευθερία όσο ο Joel Feinberg). Ο Feinberg δίδαξε σε πολλά αμερικάνικα πανεπιστήμια (μεταξύ των άλλων στο Princeton και στο UCLA) μέχρι να καταλήξει στο Τμήμα Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου της Αριζόνα, όπου δίδαξε για 17 χρόνια μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 1994. Το έργο του είναι πλουσιότατο, αλλά η μεγαλύτερή του συνεισφορά βρίσκεται στη φιλοσοφία του ποινικού δικαίου. Το περίφημο τετράτομο έργο του Τα Ηθικά Όρια του Ποινικού Δικαίου (The Moral Limits of the Criminal Law) που δημοσιεύτηκε από το 1984 έως το 1988 δικαιολογημένα θεωρείται ως ένα από τα σημαντικότερα έργα φιλοσοφίας του δικαίου του 20ου αιώνα.

Ο Feinberg ως κλασικός φιλελεύθερος θεωρεί καταρχήν πως το κράτος θα πρέπει να μην περιορίζει την ελευθερία των πολιτών παρά σε πολύ συγκεκριμένες περιπτώσεις όπου ο περιορισμός της νομιμοποιείται από ηθικές αρχές. Ασκώντας κριτική στις θεωρίες του καθήκοντος, επαναφέρει τη συζήτηση στα δικαιώματα [3] Εάν εννοούσε τα νομικά δικαιώματα (legal rights), το όλο επιχείρημα θα ήταν κυκλικό. θεωρώντας ότι σοβαρά μπορούν να συζητηθούν τέσσερις περιπτώσεις στις οποίες το κράτος νομιμοποιείται να περιορίσει την ελευθερία ενός ατόμου.

Πιο συγκεκριμένα, όταν το άτομο:

1. βλάπτει σοβαρά κάποιο άλλο ή το υποβάλλει σε παράλογο κίνδυνο (αρχή της βλάβης / harm principle)
2. προσβάλλει ένα άλλο πρόσωπο με τις ενέργειές του (αρχή της προσβολής / offence principle), του δημιουργεί δηλαδή αισθήματα ντροπής, άγχους, αηδίας, αγανάκτησης, κλπ.
3. βλάπτει τον εαυτό του σωματικά, οικονομικά ή ηθικά (νομικός πατερναλισμός / legal paternalism)
4. αν και δεν βλάπτει ή ενοχλεί κανέναν, η συμπεριφορά του κρίνεται ως ανήθικη από την κρατούσα συμβατική ηθική (νομικός ηθικισμός / legal moralism) Ο Alan Wertheimer θα προσθέσει άλλες τρεις περιπτώσεις περιορισμού της ελευθερίας:
5. σε περίπτωση που είναι απαραίτητο για την παροχή δημόσιων αγαθών (αρχή των συλλογικών αγαθών / collective benefits principle),
6. για λόγους δικαιοσύνης (αρχή της δικαιοσύνης / justice principle)
7. για να εξυπηρετηθούν οι ανάγκες άλλων ανθρώπων (αρχή της ανάγκης / need principle)

Οι εξαιρέσεις είναι τόσες πολλές που, αν υιοθετηθούν όλες, θα μετατρέψουν την ίδια την ελευθερία σε εξαίρεση. Ο Feinberg συζητά τις τέσσερις και καταλήγει πως μόνο οι δύο πρώτες (πολύ περισσότερο η αρχή της βλάβης) νομιμοποιούν ηθικά τον περιορισμό της ελευθερίας. Για τον Feinberg, ο φιλελευθερισμός αποκλείει κάθε άλλη αρχή παρέμβασης. Πολλοί ακραίοι φιλελεύθεροι (libertarians) θα δέχονταν μόνο την πρώτη αρχή και μάλιστα ερμηνεύοντάς την συσταλτικά. Οι ωφελιμιστές φιλελεύθεροι αντίθετα θα έβλεπαν με συμπάθεια τη δεύτερη και ιδιαίτερα την πέμπτη σε περιπτώσεις διλήμματος του φυλακισμένου.

Για τον Feinberg όμως αυτό που έχει ενδιαφέρον δεν είναι το πρόβλημα του κοινωνικού ελέγχου με όργανο το (ποινικό) δίκαιο, αλλά τα ηθικά όρια της κρατικής παρέμβασης, δηλαδή του περιορισμού της ελευθερίας από το κράτος. Σε αντίθεση με τους θετικιστές (όπως ο Hart) και τους οπαδούς του ουδέτερου φιλελεύθερου κράτους (όπως ο Rawls) ο Feinberg βλέπει την παρέμβαση αυτή ως ένα είδος επιβολής κοινώς αποδεκτών ηθικών αξιών, ιδιαίτερα των ηθικών δικαιωμάτων. Για τον Feinberg η ποινική διαδικασία είναι εγγενώς ηθική – την ονομάζει «μεγάλη ηθική μηχανή» (great moral machine). Το ποινικό δίκαιο δεν έχει δηλαδή σαν μοναδικό στόχο να αποτρέψει τη βλάβη, αλλά και να εκφράσει την ηθική απαξίωση της συγκεκριμένης βλάβης (expressive function of punishment).

Έτσι, σύμφωνα με τον Feinberg, βλάβη είναι οποιαδήποτε πράξη ή παράλειψη πλήττει τις βασικές προϋποθέσεις για την ευημερία ενός ατόμου. Ο κίνδυνος της διασταλτικής ερμηνείας υπάρχει πάντα, αλλά το βάρος της απόδειξης το έχει αυτός που υποστηρίζει τον περιορισμό. Στην περίπτωση της προσβολής (offence) θα θέσει μια σειρά κριτηρίων (μέγεθος προσβολής, αδυναμία αποφυγής της προσβολής από το θύμα, κίνητρα του δράστη, μέγιστη δυνατή προστασία της ελευθερίας της έκφρασης, κ.ά.) για να περιορίσει την εφαρμογή της κατά το δυνατόν. Απορρίπτει επίσης τον πατερναλισμό,[4] δηλαδή την ποινικοποίηση της εκούσιας συμπεριφοράς που μπορεί να βλάψει τον ίδιο το δρώντα φυσικά, ψυχολογικά, οικονομικά, για ορισμένους ακόμα και ηθικά. Φυσικά απορρίπτει και το νομικό ηθικισμό, σύμφωνα με τον οποίο ορισμένες πράξεις είναι τόσο εγγενώς ανήθικες ώστε πρέπει να απαγορεύονται ακόμα και αν δεν βλάπτουν ή προσβάλλουν άμεσα κάποιον[5] και λαμβάνουν χώρα ιδιωτικά από συναινούντες ενήλικες.

Αυτό που προκύπτει από το έργο του Feinberg (και όσων ακολούθησαν) είναι η περιπτωσιολογική πραγμάτευση της κάθε κατηγορίας παρέμβασης και της κάθε υποκατηγορίας εξαίρεσης. Όμως δύσκολα μπορεί κανείς να παραμείνει συνεπής χωρίς κάποια στάθμιση συμφερόντων, την οποία προσπάθησε επιμελώς να αποφύγει ο Feinberg, χωρίς απόλυτη πάντοτε επιτυχία. Άλλωστε, είναι γνωστό πως ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες.

——————————————————————-
- Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Cogito (τεύχος 2, Ιανουάριος 2005)

-Ο Αριστείδης Ν. Χατζής είναι Επίκουρος Καθηγητής Φιλοσοφίας Δικαίου & Θεωρίας Θεσμών στο Τμήμα Μεθοδολογίας, Ιστορίας & Θεωρίας της Επιστήμης του Εθνικού & Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
1. John Stuart Mill, On Liberty (ch. 1) .
2. Feinberg (1988: 4).
3. Ως ηθικά δικαιώματα (moral rights) όμως, όχι νομικά. Η διαφορά είναι σημαντική διότι θεωρεί ως βλάβη την προσβολή των ηθικών δικαιωμάτων.
4. Ακριβέστερα, απορρίπτει τον απόλυτο πατερναλισμό (hard paternalism), διαχωρίζοντάς τον από τον ήπιο πατερναλισμό (soft paternalism) όπου η επιλογή δεν είναι εκούσια και συνειδητή.
5. Υποτίθεται όμως ότι προσβάλλουν έμμεσα, καταστρέφοντας τον κοινωνικό ιστό

.ΠΗΓΗ:Posted by Blog Antikleidi  Φιλοσοφία  Add comments