Ξεχωριστές νοητικές λειτουργίες αποτελούν η προσοχή και η επίγνωση

Τα νέα ευρήματα πιθανώς θα έχουν επιπτώσεις και σε άλλους τομείς, όπως η φιλοσοφία και η ψυχολογία.

Μια νέα σειρά από εγκεφαλικές απεικονίσεις διαχωρίζει δύο νοητικές λειτουργίες που φαίνονται στενά δεμένες μεταξύ τους: την προσοχή και την επίγνωση, σύμφωνα με ερευνητές του Ινστιτούτου Βιολογικής Κυβερνητικής Μαξ Πλανκ στο Τίμπινγκεν, με επικεφαλής τον Νίκο Λογοθέτη και τους συνεργάτες του Μασατάκα Βατανάμπε (Πανεπιστήμιο του Τόκιο) και Γιουσούκε Μουραγιάμα, από το ιαπωνικό Ινστιτούτο Επιστήμης του Εγκεφάλου RIKEN.
Η ερευνητική ομάδα χρησιμοποίησε την τεχνική της λειτουργικής μαγνητικής απεικόνισης, η οποία μετρά την νευρωνική δραστηριότητα του εγκεφάλου με βάση το επίπεδο του οξυγόνου στο αίμα.
Οι επιστήμονες εστίασαν την έρευνά τους στον πρωτογενή οπτικό φλοιό, καθώς προηγούμενες συμπεριφορικές μελέτες είχαν δείξει ότι είναι δυνατό να υπάρχει οπτική επίγνωση χωρίς προσοχή και, αντίθετα, προσοχή χωρίς επίγνωση. Ποτέ όμως έως τώρα δεν είχε υπάρξει πειραματική επιβεβαίωση σε επίπεδο νευροαπεικόνισης ότι όντως οι δύο αυτές ζωτικές νοητικές διαδικασίες δεν πάνε κατ” ανάγκη «χέρι-χέρι» κάθε στιγμή.
Στην καθημερινή ζωή, η προσοχή και η επίγνωση φαίνονται σχεδόν «δίδυμες». Όταν π.χ. κανείς προσέχει μία κίνηση στα δεξιά του οπτικού πεδίου του, ταυτόχρονα αποκτά επίγνωση γι” αυτήν. Η νέα γερμανο-ιαπωνική έρευνα έδειξε για πρώτη φορά πειραματικά ότι τελικά ο πρωτογενής οπτικός φλοιός, η περιοχή όπου αρχίζει στον εγκέφαλο η επεξεργασία ενός οπτικού ερεθίσματος, ενεργοποιείται μόνο από την προσοχή, χωρίς κατ” ανάγκη να υπάρχει και επίγνωση του οπτικού ερεθίσματος. Επιβεβαιώνεται έτσι ότι η προσοχή και η επίγνωση επιδρούν με διαφορετικό τρόπο -και σε διαφορετικό χρόνο- στους εγκεφαλικούς νευρώνες.
Τα νέα ευρήματα πιθανώς θα έχουν επιπτώσεις και σε άλλους τομείς, όπως η φιλοσοφία και η ψυχολογία. Μέχρι στιγμής, πολλοί επιστήμονες έχουν υιοθετήσει μια μάλλον ολιστική προσέγγιση, θεωρώντας ότι η επίγνωση συνιστά μέρος όλων των άλλων τμημάτων του εγκεφάλου και ότι είναι αξεδιάλυτα εμπλεκόμενη με τις άλλες νοητικές διαδικασίες. Όμως, η νέα έρευνα έρχεται να ανατρέψει αυτή την αντίληψη, αν και οι ίδιοι οι ερευνητές ανέφεραν πως πρέπει να γίνουν περαιτέρω πειράματα για να εξακριβωθεί ακριβώς τι συμβαίνει στον εγκέφαλο. 
Η μελέτη δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό Science.
Πηγή: ΑΠΕ

Η εισοδηματική ανισότητα μειώνει το αίσθημα ευτυχίας

Η εισοδηματική ανισότητα μειώνει την ικανοποίηση των ανθρώπων στη ζωή τους.

Δεν είναι λίγοι οι οικονομολόγοι, κοινωνιολόγοι και ψυχολόγοι διεθνώς που έχουν προειδοποιήσει για τους κινδύνους και τις επιπτώσεις, στην κοινωνική και προσωπική ζωή, από τη διεύρυνση της «ψαλίδας» ανάμεσα στα πλουσιότερα και τα φτωχότερα στρώματα του πληθυσμού. Αμερικανοί επιστήμονες μπόρεσαν να το αποδείξουν με έρευνα, υποστηρίζοντας ότι  η διευρυνόμενη εισοδηματική ανισότητα κάνει τους ανθρώπους πιο δυστυχισμένους, συνεπώς, όπως επισημαίνει, πρέπει να λαμβάνονται μέτρα για τη σμίκρυνση του χάσματος.
Η ερευνητική ομάδα των πανεπιστημίων Βιρτζίνια και Ιλινόις, με επικεφαλής τον ψυχολόγο Σιγκεχίρο Όισι, συμπεριέλαβε στην έρευνα στοιχεία από περίπου 48.000 άτομα, που κάλυπταν μεγάλο χρονικό διάστημα 37 ετών.
Οι ψυχολόγοι εξέτασαν -με βάση απαντήσεις σε ερωτηματολόγια- τις σχέσεις ανάμεσα στο αίσθημα ατομικής ευτυχίας, το επίπεδο ατομικού εισοδήματος, το βαθμό άνισης κατανομής του εισοδήματος διαχρονικά και την αντίληψη για το πόσο δίκαιη οι συμμετέχοντες θεωρούσαν τη δική τους εισοδηματική κατάσταση και των άλλων.
Η έρευνα ήρθε να επιβεβαιώσει τα πορίσματα άλλων μελετών εδώ και τουλάχιστον τέσσερις δεκαετίες: όσο περισσότερη ισότητα εισοδημάτων υπάρχει (ή πιστεύεται ότι υπάρχει), τόσο οι άνθρωποι γίνονται πιο ευτυχισμένοι. Αντίθετα, η ανισότητα, ιδίως όταν μεγαλώνει με το πέρασμα του χρόνου, μειώνει την ικανοποίηση των ανθρώπων στη ζωή τους. Αυτό ισχύει ιδίως για όσους βρίσκονται στο κατώτερο και στο μεσαίο τμήμα της εισοδηματικής κλίμακας και οι οποίοι αποτελούν την πλειοψηφία των ανθρώπων σε μια χώρα.
Η νέα μελέτη κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η δυσφορία και η δυστυχία δεν πηγάζουν μόνο, ούτε καν πρωτίστως, από τα πιο άδεια πορτοφόλια κατά τη διάρκεια των περιόδων κρίσης και μεγαλύτερης ανισότητας, αλλά περισσότερο από τα υποκειμενικά αισθήματα αδικίας και έλλειψης εμπιστοσύνης που τρέφουν οι μη προνομιούχοι σε σχέση με όσους παραμένουν προνομιούχοι, χωρίς -όπως πιστεύουν- οι τελευταίοι να αξίζουν την «καλή τύχη» τους. Αυτό το αίσθημα οδηγεί σε μια γενικότερη μείωση του αισθήματος ικανοποίησης από τη ζωή.
Από την άλλη, όσοι βρίσκονται στην κορυφή της εισοδηματικής κλίμακας (στο ανώτερο 20% των εισοδημάτων), όπως διαπίστωσε η έρευνα, δεν φαίνεται να αισθάνονται ανάλογο αίσθημα αδικίας, έλλειψης ικανοποίησης και δυστυχίας εξαιτίας της εισοδηματικής ανισότητας, ούτε αυτή η κατάσταση επηρεάζει τα αισθήματά τους περί δικαιοσύνης και εμπιστοσύνης προς τους άλλους.
Προηγούμενες έρευνες έχουν διερευνήσει το ζήτημα της σχέσης ευτυχίας-ανισότητας σε επίπεδο χωρών με συμπεράσματα που δεν είναι σαφή. Κάποιες μελέτες έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι τα κράτη με την μεγαλύτερη εισοδηματική ισότητα μεταξύ των πολιτών τους διαθέτουν και τους πιο ευτυχισμένους πολίτες, ενώ άλλες δεν έχουν βρει ανάλογη συσχέτιση.
Η νέα μελέτη εξετάζει το ζήτημα διαχρονικά μέσα στο ίδιο κράτος (ΗΠΑ). Είναι η πρώτη φορά που οι ψυχολόγοι διαπιστώνουν με βεβαιότητα ότι υπάρχει σχέση ανάμεσα στην «ψαλίδα» των εισοδημάτων και στην ποιότητα της καθημερινής ζωής των ανθρώπων σε ψυχικό επίπεδο (πέρα από το κοινωνικό και το οικονομικό). «Αν νοιαζόμαστε για την ευτυχία των περισσότερων ανθρώπων, πρέπει να κάνουμε κάτι για την εισοδηματική ανισότητα», δήλωσε ο υπεύθυνος της έρευνας Δρ Όισι και ανέφερε πως ένα προτεινόμενο μέτρο είναι η υιοθέτηση πιο προοδευτικής φορολογίας (ώστε να επιβαρύνει αναλογικά ακόμη περισσότερο τα ανώτερα εισοδήματα).
Η σχετική μελέτη δημοσιεύτηκε στο περιοδικό της Αμερικανικής Ένωσης Ψυχολογικής Επιστήμης «Psychological Science».
ΠΗΓΗ:ψυχογραφήματα.com

Μια σύγχρονη μορφή δουλείας

Από τη Ρούλα Βαρτελάτου, Κοινωνιολόγο, Εγκληματολόγο
Ο όρος «trafficking» είναι ένας αγγλόφωνος όρος που έχει επικρατήσει και καθιερωθεί στον χώρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά και ανά τον κόσμο για να υποδηλώσει το κοινωνικό φαινόμενο της διεθνικής σωματεμπορίας. Ετυμολογικά κατάγεται από την λέξη “traffic” δηλαδή την διαδικασία της κίνησης. Με τον όρο trafficking εννοούμε μεταφορικά, την διακίνηση ατόμων από χώρα σε χώρα.

Ο επίσημος ορισμός του trafficking αντλείται διεθνώς από το «Πρωτόκολλο των Ηνωμένων Εθνών για την Αποτροπή Καταστολή και τη Τιμωρία της Παράνομης διακίνησης Προσώπων με σκοπό τη Σεξουαλική και Οικονομική Εκμετάλλευση ιδιαίτερα Γυναικών και Παιδιών» και αφορά τη στρατολόγηση, μεταφορά, μετακίνηση, εγκατάσταση , ή παραλαβή προσώπων, μέσω απειλής, ή χρήσης βίας, ή άλλων μορφών εξαναγκασμού, της απαγωγής, του δόλου, της εξαπάτησης, της κατάχρησης της δύναμης, της κατάχρησης μιας τρωτής ή ευάλωτης θέσης, της προσφοράς ή της αποδοχής οικονομικού ή άλλου οφέλους για την επίτευξη της σύμφωνης γνώμης ενός προσώπου το οποίο ασκεί έλεγχο ή εξουσία επί άλλου προσώπου για το σκοπό της εκμετάλλευσης. Η εκμετάλλευση περιλαμβάνει, την εκμετάλλευση της πορνείας ή άλλες μορφές σεξουαλικής εκμετάλλευσης, την εξαναγκαστική εργασία, ή παροχή υπηρεσιών, τη διαμόρφωση συνθηκών σκλαβιάς, ή τη λήψη σωματικών οργάνων. Ο ορισμός αυτός είναι  γνωστός ως «Πρωτόκολλο του Palermo» (2000) ή «Πρωτόκολλο του Trafficking».
Το κυρίαρχο σχήμα του Trafficking είναι το εξής: χώρα προέλευσης, χώρα διαμετακόμισης και χώρα υποδοχής.
Διαστάσεις της διεθνικής σωματεμπορίας παγκοσμίως
Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΗΕ για το trafficking υπολογίζεται ότι περίπου 2,5 εκατομμύρια άνθρωποι υποχρεώνονται σε καταναγκαστική εργασία. Η πλειοψηφία των θυμάτων είναι ηλικίας μεταξύ 18 – 24 ετών, ενώ περίπου 1,2 εκατομμύρια παιδιά πέφτουν θύματα του trafficking. Τα ετήσια κέρδη του «εμπορίου λευκής σαρκός» υπολογίζονται στα 26 δισεκατομμύρια ευρώ σε παγκόσμιο επίπεδο. Το 49% των κερδών πραγματοποιείται στις βιομηχανικές χώρες, ενώ το 52% όσων «στρατολογούν» τα θύματα.
Όπως και με τη μετανάστευση, οι χώρες προέλευσης, διαμετακόμισης, και προορισμού των θυμάτων διεθνικής σωματεμπορίας αλλάζουν συνεχώς λόγω της οικονομικής και πολιτικής αστάθειας παγκοσμίως.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της UNGIFT (OHE – Παγκόσμια Πρωτοβουλία για την Καταπολέμηση του Trafficking) το 43% των θυμάτων εξωθούνται στην πορνεία, ενώ ένα μεγάλο ποσοστό οδηγείται ως φθηνό εργατικό προσωπικό σε μεγάλες βιομηχανίες τροφίμων, ποτών και υφαντουργίας στις αναπτυσσόμενες χώρες.
Περίπου 12.000 παιδιά εργάζονται στις φυτείες κακάο στην Ακτή Ελεφαντοστού. Εκατοντάδες παιδιά έχουν πουληθεί από τους γονείς τους για να δουλέψουν σε ψαράδικα ως δύτες στη λίμνη Βόλτα της Γκάνας, όπου με τα μικρά και λεπτά τους δάχτυλα ξεμπλέκουν τα δίχτυα.
Έκθεση του Γραφείου του ΟΗΕ αναφέρει πως 127 χώρες του πλανήτη αποτελούν χώρες προέλευσης των θυμάτων του trafficking, 98 χώρες είναι οι ενδιάμεσοι σταθμοί, ενώ τελικό προορισμό αποτελούν 137 χώρες. Επιπλέον, το UNODC (γραφείο του ΟΗΕ για την καταπολέμηση των ναρκωτικών και του εγκληματος) εντόπισε το καλοκαίρι 2007 κατά τη διάρκεια των ένοπλων συγκρούσεων στο Λίβανο, ότι οι περιοχές στις οποίες δραστηριοποιούνται οι διακινητές του trafficking, είναι χώρες με σχετική αποσταθεροποίηση λόγω πολέμου ή ένοπλης βίας. Έτσι, για παράδειγμα, στόχος τους αποτελούν περίπου 300.000 άνθρωποι που έμειναν στις Φιλιππίνες, την Αιθιοπία και τη Σρι Λάνκα, όταν οι ξένες εταιρείες στις οποίες εργάζονταν αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις χώρες αυτές.
Το trafficking στην Ελλάδα
Στην Ελλάδα τα θύματα του trafficking υπολογίζονται περίπου στις 20.000 – 25.000, με το 80% αυτών να είναι αλλοδαπές γυναίκες. Σύμφωνα με στοιχεία του υπουργείου Δημόσιας Τάξης για το 2007 τα θύματα του «εμπορίου λευκής σαρκός» προέρχονται από την Αλβανία, τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία, τη Ρωσία, τη Μολδαβία, τη Νιγηρία, τη Λευκορωσία, τη Λιθουανία και την Ουκρανία.
Πρόκειται για γυναίκες και παιδιά από φτωχά κοινωνικά στρώματα και οικογένειες. Οι γυναίκες φεύγουν από τις χώρες τους με ψεύτικες υποσχέσεις για καλύτερη ζωή είτε στην Ελλάδα ή είτε αλλού στην Ευρώπη. Φτάνοντας όμως σε ελληνικό έδαφος, οι διακινητές τους αφαιρούν τα χρήματα, τα προσωπικά τους έγγραφα και διαβατήριά τους.
Στη συνέχεια υποχρεώνονται με απειλές να εργαστούν ως ιερόδουλες. Δυστυχώς, από τις αρχές του 1990 έως σήμερα οι Έλληνες πελάτες έχουν αυξηθεί κατά 600%. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του υπουργείου 1 στους 4 Έλληνες άντρες πληρώνει για τις υπηρεσίες των θυμάτων trafficking. Ένα εκατομμύριο επτακόσιοι χιλιάδες άνδρες χρησιμοποίησαν εξαναγκαστικά εκδιδόμενες γυναίκες και παιδιά στην Ελλάδα ενώ δόθηκαν περίπου 6.000.000.000€ από την πελατεία για την χρήση εξαναγκαστικά εκδιδόμενων γυναικών και παιδιών.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛ.ΑΣ., στην Ελλάδα το trafficking πραγματοποιείται από κυκλώματα, τα μέλη των οποίων προέρχονται από την Αλβανία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία. Οι Έλληνες «περιορίζονται» στη σεξουαλική εκμετάλλευση των θυμάτων. Τα κυκλώματα αυτά σχετίζονται εκτός από το trafficking και με τη διακίνηση ναρκωτικών ή λαθρομεταναστών.
Επιπλέον στην Ελλάδα φθάνουν και προωθούνται στην εξαναγκαστική εργασία κάτω από συνθήκες δουλείας γυναίκες από την Ασία ως οικιακοί βοηθοί, ή εργάτριες σε μικροβιοτεχνίες.
Το ίδιο ισχύει και για άνδρες από το Πακιστάν, Αφγανιστάν Μπαγκλαντές Ιράκ, Ινδία Νιγηρία κλπ. οι οποίοι μεταφέρονται παράνομα και εργάζονται ως δούλοι σε βιοτεχνίες, μικρά εργοστάσια και αγρούς. Όπου τα θύματα σπανίως αμείβονται.
Έξαρση επίσης παρουσιάζει και η εμπορία παιδιών τα οποία μεταφέρονται παράνομα κατά κύματα στην Ελλάδα, όπου προωθούνται κατά περίπτωση στην πορνεία και πορνογραφία, στο εμπόριο οργάνων στη διακίνηση ναρκωτικών, στη συμμετοχή σε μικροεγκλήματα, στη σεξουαλική εκμετάλλευση τους στην εξαναγκαστική εργασία υπό τη μορφή της επαιτείας, την πώληση μικροαντικειμένων ή λουλουδιών, καθαρίσματος τζαμιών.
Το Trafficking ακόμη και στη χώρα μας αποτελεί μια από τις σημαντικότερες πηγές πλούτου.

Μόνο 116 από τα 192 κράτη μέλη του ΟΗΕ έχουν υπογράψει και επικυρώσει το Πρωτόκολλο κατά του Trafficking.

Αιτίες της διεθνικής σωματεμπορίας
Μολονότι θύματα σωματεμπορίας είναι δυνατό να είναι οι πάντες, άνδρες, γυναίκες, κορίτσια και αγόρια, η πλειοψηφία των θυμάτων είναι γυναίκες και κορίτσια. Οι βασικές αιτίες ύπαρξης και επιδείνωσης αυτού του φαινομένου είναι, η έλλειψη δικαιωμάτων και ελευθεριών για τις γυναίκες, η έλλειψη υποδομών που να εξασφαλίζουν ίσες ευκαιρίες εργασίας στις γυναίκες, οι οποίες κατά συνέπεια πλήττονται περισσότερο από την ανεργία, τη φτώχεια, την οικονομική κατάσταση της χώρας, την οικογενειακή κατάσταση-πολλές από αυτές μπορεί να έχουν χάσει το σύντροφο τους ή και τα παιδιά τους, την οικονομική και πολιτική κατάσταση της χώρας (εμφύλιος, βομβαρδισμοί, εισβολές από άλλες χώρες), την προσφυγιά κ.α.
Γιατί τα θύματα δεν δραπετεύουν
Τα θύματα της διεθνικής σωματεμπορίας υπόκεινται σε πολλαπλές παραβιάσεις των ατομικών τους δικαιωμάτων: αρχικά σε ψυχολογική, σωματική και σεξουαλική βία, για να υποταγούν στη θέληση του διακινητή. Κρατούνται σε συνθήκες σκλαβιάς και υπόκεινται σε εξαναγκαστική εργασία. Τους αφαιρούνται τα νόμιμα έγγραφα (διαβατήρια, ταυτότητα, βίζα κτλ) και τους αφαιρούνται και τα χρήματα που κερδίζουν από την εξαναγκαστική εργασία.
Οι συνθήκες διαβίωσης των θυμάτων περιλαμβάνουν, βιασμούς, ξυλοδαρμούς, βασανιστήρια, εκφοβισμός και ψυχολογική κακοποίηση, εξαναγκαστικές αμβλώσεις, πλημμελή διατροφή, στέρηση ύπνου, απουσίας ιατρικής περίθαλψης (προβλήματα υγείας και υψηλά ποσοστά σεξουαλικών μεταδιδόμενων νοσημάτων). Επίσης η απομόνωση, η άγνοια της γλώσσας και των συνθηκών ζωής, δεν επιτρέπουν στα θύματα να μιλήσουν για την κατάσταση τους, ή να ζητήσουν βοήθεια. Επίσης συχνά επειδή δεν έχουν τα απαραίτητα χαρτιά φοβούνται ότι θα οδηγηθούν στη φυλακή. Επίσης τα θύματα δεν γνωρίζουν τις παροχές που μπορεί να έχουν, τροφή, στέγαση, ψυχοκοινωνική-νομική στήριξη, και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Επίσης δεν γνωρίζουν σε ποιες υπηρεσίες μπορούν να απευθυνθούν για την παραπάνω στήριξη.
Νέοι στόχοι του ΟΗΕ
Τους στόχους για την καταπολέμηση του trafficking έθεσε ο ΟΗΕ με τη σύνοδο που πραγματοποίησε στη Βιέννη, με τη συμμετοχή περισσοτέρων από 100 χωρών.
Η πρωτοβουλία του ΟΗΕ για την καταπολέμηση του trafficking ξεκίνησε τον Μάρτιο του 2007. Στο πλαίσιο αυτής της εκστρατείας γίνεται προσπάθεια να πεισθούν οι κυβερνήσεις σε ολόκληρο τον κόσμο να επικυρώσουν το πρωτόκολλο του ΟΗΕ κατά του trafficking των ανθρώπων και παράλληλα να δημιουργήσουν το νομικό πλαίσιο για την καταπολέμηση του εγκλήματος.
Μέχρι στιγμής μόνο 116 από τα 192 κράτη μέλη του ΟΗΕ έχουν υπογράψει και επικυρώσει το Πρωτόκολλο κατά του Trafficking, που τέθηκε σε ισχύ το 2005. Ωστόσο, ορισμένες από αυτές τις χώρες δεν έχουν ακόμη ξεκινήσει τη διαδικασία για τη σχετική νομοθέτηση.
Μεταξύ των μελών του ΟΗΕ που δεν έχουν υπογράψει το Πρωτόκολλο είναι η Ινδία και το Πακιστάν, που έχουν σημαντικό πρόβλημα καθώς μεγάλος αριθμός πολιτών τους πέφτουν θύματα του trafficking. Η Ιαπωνία συγκαταλέγεται στις χώρες που δεν έχουν υπογράψει το Πρωτόκολλο παρότι βρίσκεται στις πρώτες θέσεις ως «προορισμός» του εμπορίου λευκής σαρκός.
Διακόσια χρόνια μετά το τέλος του δουλεμπορίου μεταξύ της Αφρικής και του Δυτικού κόσμου, έχουμε την υποχρέωση να καταπολεμήσουμε ένα έγκλημα, που δεν έχει καμία θέση στον 21ο αιώνα.
Πηγές:
Πρόγραμμα Stop Now, http://www.stop-trafficking.org
Unicef, Ύπατη Αρμοστεία των Η.Ε. για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, http://www.unhchr
Ευρωπαϊκή Ένωση, http://europa.eu.int
Γενική Γραμματεία Ισότητας, www.kethi.gr
International Human Rights Law Group-Initiative Against Trafficking in Persons, http://www.hrlawgroup.org/initiatives/trafficking_persons/
http://www2.ekke.gr
Προτεινόμενη βιβλιογραφία:
Γρηγόρης Λάζος, Πορνεία και διεθνική σωματεμπορία στη σύγχρονη Ελλάδα, Αθήνα, Καστανιώτης , 2002
Προσεγγίζοντας το φαινόμενο του trafficking, Λιόπη Αμπατζή, Αθήνα, Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών,2008, (Μελέτες – Έρευνες ΕΚΚΕ, 7)
Άγγελος Α. Τσιγκρής, Εμπορία και σεξουαλική εκμετάλλευση της γυναίκας: τα αποτελέσματα μιας έρευνας Αθήνα, Αντ. Ν. Σάκκουλας , 1997
Maggy Lee Cullompton, Devon, Human traffickin edited by U.K.,Willan Publishing, 2007, 2009 print
Combating trafficking in persons: the role and action of international organizations K.D. Magliveras Athens, Ant. N. Sakkoulas, 2007, (Working papers, 6)

Οι Ψυχοδιαγνωστικές Δοκιμασίες

 

Η ψυχομετρία είναι ένας κλάδος της ψυχολογίας που ασχολείται με την κατασκευή των ψυχολογικών τεστ.

Από την Αρετή Γκατζέλια, Κοινωνιολόγο- Σύμβουλο Ψυχικής Υγείας, MSc Κλινική Ψυχολογία
Η ψυχολογία είναι μία από τις πιο πρόσφατα εξελιγμένες επιστήμες. Ωστόσο, είναι πολλοί οι τομείς που τη συνθέτουν. Η ψυχομετρία είναι ένας κλάδος της ψυχολογίας που ασχολείται με την κατασκευή των ψυχολογικών τεστ. Υπάρχει μία πληθώρα από τεστ που στοχεύουν σε μετρήσεις ατομικών διαφορών σε διάφορους ψυχολογικούς τομείς, όπως η νοημοσύνη, η προσωπικότητα και η δημιουργικότητα. Ακόμη, αναπτύσσει διάφορες στατιστικές μεθόδους για την ανάλυση των δεδομένων.
Η ψυχολογική αξιολόγηση είναι ένα από τα πιο σημαντικά κομμάτια της θεραπευτικής διαδικασίας και συμπεριλαμβάνει τη συγκέντρωση, την οργάνωση και την ερμηνεία των πληροφοριών που συγκεντρώνει ο εκάστοτε θεραπευτής σχετικά με τις ψυχολογικές λειτουργίες, τη συμπεριφορά και τη προσαρμογή του ατόμου. Στήριγμα όλων των παραπάνω αποτελούν οι ψυχολογικές λειτουργίες και η συμπεριφορά των κλιμάκων που κατασκευάζουν οι ψυχομετρητές. Πρόκειται για ψυχολογικές κλίμακες ιδιαίτερα σημαντικές για τους ψυχολόγους, κυρίως για αυτούς που ασχολούνται με την ψυχολογική αξιολόγηση (π.χ. σχολικοί, κλινικοί και οργανωτικοί ψυχολόγοι).
Υπάρχει μία πληθώρα ψυχομετρικών δοκιμασιών, οι οποίες διαφέρουν ως προς τη μορφή, τον τύπο, το περιεχόμενο και το σκοπό τους. Οι δοκιμασίες μπορεί να είναι ατομικές ή ομαδικές, γνώσεων, ικανοτήτων ή επίτευξης έργου ή στόχου. Ακόμη, οι δοκιμασίες ενδέχεται να μετρούν ενδιαφέροντα, κλίσεις, στάσεις ή πιστεύω. Μία από τις κατηγορίες σχετίζεται με τις ικανότητες και περιλαμβάνει δοκιμασίες μέτρησης γνωστικών ικανοτήτων, γενικών δυνατοτήτων γνώσης, ικανοτήτων επιτέλεσης έργου και επίτευξης στόχων. Μία ακόμη κατηγορία είναι αυτή που αφορά την προσωπικότητα και περιλαμβάνει δοκιμασίες μέτρησης ανθρωπίνων χαρακτηριστικών και συμπεριφορές ατόμων σε συγκεκριμένα κοινωνικά πλαίσια.
Ένα πολύ μεγάλο δίλημμα σχετικά με την ψυχομετρία είναι το τι άλλο περιλαμβάνει εκτός από στατιστική. Αυτό που έχει απασχολήσει τους μελετητές είναι πόσοι φοιτητές μπορούν να το κατανοήσουν. Με το πέρασμα των χρόνων η εξασθένηση αυτής της ιδιαίτερης σχέσης ανάμεσα στη στατιστική περιγραφή και την ψυχολογική ερμηνεία οδήγησε τους ειδικούς ψυχικής υγείας σε ένα αδιέξοδο στο να συγκεκριμενοποιήσουν τη διαφορά ανάμεσα στη στατιστική και ψυχολογική πραγματικότητα.
Ο τομέας της ψυχολογίας που ονομάζεται ψυχομετρία πραγματεύεται τη μέτρηση και την κατασκευή ψυχολογικών διαδικασιών. Σύμφωνα με τον Klyne (1993) η ψυχομετρία είναι η μελέτη των ατομικών διαφορών με βάση τα ψυχολογικά τεστ. Πρόκειται για μία σημαντική προσπάθεια που μπορεί να προβλέπει όσο το δυνατό περισσότερο αντικειμενικά την ανθρώπινη συμπεριφορά.
Οι ατομικές διαφορές στην προσωπικότητα σχετίζονται με τις βιολογικές διαφορές. Οι ψυχομετρικές δοκιμασίες δημιουργήθηκαν έτσι ώστε να μετρηθούν τα χαρακτηριστικά που θεωρούνταν πως αντανακλούν τη βιολογική διαφοροποίηση στην προσωπικότητα και τις ικανότητες.
Ο Alfred Binet (1905) δημιούργησε την πρώτη Κλίμακα Νοημοσύνης επιδιώκοντας να διαχωρίσει τα παιδιά που φοιτούσαν σε δημόσια σχολεία σε «φυσιολογικά» και σε παιδιά με νοητική καθυστέρηση. Με αυτό τον τρόπο παρατήρησε πως η νοημοσύνη δεν περιέχει μόνο απλές θεμελιώδεις λειτουργίες αλλά και ανώτερες νοητικές επεξεργασίες. Ορισμένες από αυτές είναι η εκτέλεση απλών εντολών, ο συντονισμός, η αναγνώριση, οι προφορικές γνώσεις, οι ορισμοί, η αναγνώριση εικόνων και η συμπλήρωση προτάσεων. Κατ’ επέκταση, οι Κλίμακες αυτές αποτέλεσαν το πρότυπο όλων των ψυχολογικών τεστ.
Η μεγάλη αναγκαιότητα που παρουσιάστηκε κατά τη διάρκεια των δύο παγκοσμίων πολέμων για αξιολόγηση των νεοσύλλεκτων και για προσφορά ψυχολογικής στήριξης στους στρατιώτες έφεραν στο προσκήνιο για άλλη μια φορά τις ψυχολογικές μετρήσεις. Εκείνο το διάστημα η συνέντευξη ήταν η πιο διαδεδομένη μέθοδος ψυχολογικής μέτρησης. Ωστόσο, ήταν μία χρονοβόρα και ανεπαρκής διαδικασία όταν χορηγούταν σε μεγάλη ομάδα ατόμων. Για αυτό το λόγο οι ψυχολόγοι παρουσίασαν ορισμένες ασκήσεις και διαδικασίες προερχόμενες από τις κλίμακες του Binet (1905) και άλλων με στόχο να τις χορηγήσουν στις μεγάλες αυτές ομάδες ατόμων. Έτσι προσαρμόστηκαν νέα τεστ νοημοσύνης τα οποία ονομάστηκαν Army Alpha και Army Beta Test με στόχο τον διαχωρισμό των νοητικά ανώριμων και των νοητικά ικανότερων νεοσύλλεκτων προκειμένου να χρησιμοποιηθούν σε υπεύθυνες εργασίες.
Η δεκαετία του 1950 χαρακτηρίστηκε ως δεκαετία σταθμός σχετικά με τις ψυχολογικές μετρήσεις. Η διαδικασία της ψυχολογικής μέτρησης έκανε την εμφάνισή της και επηρέασε τα βασικά κέντρα κοινωνικών αποφάσεων, όπως τα σχολεία, το στρατό και την ιατρική κοινότητα.
Υπάρχουν 18 βασικές κατηγορίες ψυχολογικών τεστ, οι οποίες είναι οι εξής:

• Προσωπικότητας
• Επαγγελμάτων
• Νοημοσύνης
• Διάφορα
• Εξελικτικά
• Λόγου και ακοής
• Αγγλικών
• Αξιολόγησης συμπεριφοράς
• Εκπαίδευσης
• Ανάγνωσης
• Επίτευξης
• Νευροψυχολογικά
• Αισθητήριο-κινητικά
• Μαθηματικών
• Καλών τεχνών
• Συστοιχίες πολλαπλών ικανοτήτων
• Ξένων γλωσσών
• Κοινωνικών μελετών.

Τα 12 πιο σημαντικά τεστ που εμφανίστηκαν τη δεκαετία αυτή παρουσιάζονται παρακάτω με βάση των αριθμό των δημοσιεύσεων τους ξεκινώντας από αυτό που έχει τις περισσότερες:

• Rorschach
• Stanford-Binet
• Weschler-Bellevue
• TAT
• MMPI
• ACE
• SVIB
• Bernreuter
• Kuder Preference
• Bell Adjustment Inventory
• Seashore (Musical Talent)
• Primary Mental Abilities (Sundberg, 1954).

Είναι φανερό πως το δημοφιλέστερο και πιο σημαντικό τεστ εκείνη την περίοδο ήταν το τεστ κηλίδων του Rorschach. Γεγονός είναι ότι το τεστ αυτό παραμένει ακόμα και σήμερα ένα από τα πιο πολυσυζητημένα αλλά και αμφιλεγόμενα ψυχολογικά εργαλεία.
Η χρήση των ψυχοδιαγνωστικών δοκιμασιών έχει αναδειχθεί μέσω εμπεριστατωμένων ερευνών ως ιδιαίτερα σημαντική στο χώρο της κλινικής αξιολόγησης. Ωστόσο, οι κλινικοί ψυχολόγοι είναι απαραίτητο να έχουν εμπειρία προκειμένου να το χορηγήσουν και να χρησιμοποιούν αυτό το μέσο με σύνεση και διακριτικότητα  αναζητώντας πάντα εναλλακτικές διαδικασίες. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι ορισμένοι από τους ειδικούς χρησιμοποιούν τα αποτελέσματα των τεστ ως κάτι το αμερόληπτο και το αναμφίβολα επιστημονικό. Η χρήση τους αυτή έχει ως συνέπεια την κατάχρηση των δεδομένων.
Στις περιπτώσεις όπου υπάρχουν ιδιαίτερα υπερβολικοί ισχυρισμοί για την εγκυρότητα των αποτελεσμάτων ενός τεστ το επάγγελμα του ψυχολόγου υφίσταται ζημία. Οι ψυχοδιαγνωστικές δοκιμασίες θα ήταν καλό να αντιμετωπίζονται ως μία προσφορά στην κλινική αξιολόγηση με δικαιολογημένη βάση συμπεράσματος, ενώ παράλληλα θα πρέπει να συνδυάζεται και με άλλες πηγές παρατηρήσεων και να χρησιμοποιείται με συστηματικό σκεπτικισμό.
Εντούτοις, δεν θα ήταν ορθό να σταθούμε μόνο στα παραπάνω διότι η ψυχομετρία και οι ψυχοδιαγνωστικές μέθοδοι έχουν αναμφίβολα ολοκληρώσει με την παρουσία τους το κομμάτι της ψυχολογικής αξιολόγησης και της κλινικής άσκησης. Οι ερμηνείες τους έχουν προσδώσει ένα ιδιαίτερο κύρος στην επιστήμη της ψυχολογίας προσθέτοντας μία ακόμη βοήθεια στη διαδικασία της διάγνωσης.

Βιβλιογραφία:Μέλλον, Ρ. (1998). Ψυχοδιαγνωστικές Μέθοδοι. Αθήνα. Ελληνικά Γράμματα
Κουλάκογλου, Κ. (2002). Ψυχομετρία και Ψυχολογική Αξιολόγηση. Αθήνα. Παπαζήση
Σταλίκας, Α., Τριλίβα, Σ., Ρούσση, Π. (2002). Τα Ψυχομετρικά Εργαλεία στην Ελλάδα. Αθήνα. Ελληνικά Γράμματα
ΠΗΓΗ:ψυχοφραφήματα com.

Νέες τεχνικές πολέμου με τη βοήθεια της νευροεπιστήμης

 

Ορισμένες τεχνικές της νευροεπιστήμης είναι ήδη έτοιμες για στρατιωτική αξιοποίηση.

Νέες προοπτικές για τον τρόπο διεξαγωγής του πολέμου ανοίγει η νευροεπιστήμη, σύμφωνα με έκθεση της Βασιλικής Εταιρίας, της ακαδημίας επιστημών της Βρετανίας. Στην έκθεση επισημαίνεται ότι, παρά τα οφέλη σε άλλους τομείς όπως η ιατρική, οι αλματώδεις πρόοδοι των νευροεπιστημόνων, οι οποίες έχουν πρακτικές εφαρμογές στο πεδίο της μάχης και γενικότερα της ασφάλειας, θα πρέπει να εξετασθούν προσεκτικά πριν υιοθετηθούν.
Οι νέες τεχνικές της νευροεπιστήμης, οι οποίες τείνουν να αξιοποιηθούν από τους στρατιωτικούς και γενικότερα από τις δυνάμεις ασφαλείας, περιλαμβάνουν οπλικά συστήματα που ελέγχονται άμεσα από το νου και άλλα που αποσκοπούν στον έλεγχο του νου των αντιπάλων ή που στέλνουν ακτίνες κατευθυνόμενης ενέργειας και προκαλούν πόνο. Παράλληλα όμως, φαίνεται να κερδίζουν έδαφος άλλες πρακτικές, όπως η εξέταση -με ειδικές τεχνικές νευροαπεικόνισης- του εγκεφάλου των στρατιωτικών που είναι υποψήφιοι για στρατολόγηση ή η χρησιμοποίηση νέων μεθόδων διακρανιακής εγκεφαλικής και νευρικής διέγερσης για καλύτερη μάθηση κατά τη στρατιωτική εκπαίδευση.
Σύμφωνα με το πρακτορείο Ρόιτερ και τη βρετανική «Γκάρντιαν», τα σενάρια αυτά και άλλα περιγράφονται στην έκθεση του αρχαιότερου επιστημονικού φορέα στον κόσμο, που επισημαίνει ότι η τυχόν υιοθέτησή τους θα φέρει στο προσκήνιο μια σειρά από ηθικά και νομικά διλήμματα και προκλήσεις για την κοινωνία.
Οι Βρετανοί επιστήμονες προβλέπουν επίσης ότι σταδιακά θα χρησιμοποιηθούν στις ένοπλες δυνάμεις και στις δυνάμεις ασφαλείας ειδικά φάρμακα που ενισχύουν την αποτελεσματικότητα του προσωπικού τους (π.χ. των πιλότων ή των ειδικών δυνάμεων), αλλά και άλλα που θα διευκολύνουν τις ανακρίσεις ή θα αποκοιμίζουν τον εχθρό. Ακόμα υπογραμμίζουν ότι ο (όποιος) εχθρός θα καταφύγει σε ανάλογα νευρο-όπλα.
Ορισμένες τεχνικές της νευροεπιστήμης είναι ήδη ώριμες και έτοιμες για στρατιωτική αξιοποίηση. Ορισμένοι νευροεπιστήμονες δεν φαίνεται να έχουν επίγνωση ότι η επιστήμη τους προορίζεται και για μη ειρηνικές χρήσεις, ενώ άλλοι ήδη εμφανίζονται αμήχανοι ή ανήσυχοι, καθώς δεν θέλουν να σταματήσουν τις έρευνές τους, που μπορεί να ωφελήσουν πολύ την ανθρωπότητα.
Μια από τις πιο εντυπωσιακές προοπτικές, που αναφέρει η έκθεση της Βασιλικής Ακαδημίας, είναι η χρησιμοποίηση από τους στρατιώτες στο κεφάλι τους ειδικού εξοπλισμού (διεπαφής) που θα τους επιτρέπει να ελέγχουν με τη σκέψη τους διάφορα απομακρυσμένα οπλικά συστήματα, όπως μικρά μη επανδρωμένα αεροσκάφη. Η δυνατότητα αυτή προκύπτει από τις έρευνες που έχουν γίνει στο πεδίο της βιοϊατρικής πληροφορικής για τον έλεγχο από άτομα με ειδικές ανάγκες των τεχνητών άκρων ή του κέρσορα του υπολογιστή μόνο με το νου τους.
«Ένα νευρωνικά διασυνδεμένο (στον εγκέφαλο) οπλικό σύστημα θα παρέχει σημαντικά πλεονεκτήματα έναντι των συμβατικών οπλικών συστημάτων από άποψη ταχύτητας και ακρίβειας», όπως επισημαίνει η έκθεση, της οποίας υπεύθυνος ήταν ο καθηγητής βιοχημικής φαρμακολογίας Ροντ Φλάουερ του πανεπιστημίου Κουίν Μέρι του Λονδίνου.
Όπως ο ίδιο τόνισε, η νευροεπιστήμη «θολώνει τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην ατομική ευθύνη και στη (δυσ)λειτουργία της μηχανής. Αν ελέγχεις με το νου ένα μη επανδρωμένο σκάφος και χτυπήσεις ένα λάθος στόχο ή μια γαμήλια γιορτή, ποιος φταίει για αυτό; Εσύ ή η μηχανική διεπαφή στο κεφάλι σου;» .
Τέλος, η έκθεση αναδεικνύει τις συνέπειες της προόδου στη νευροφαρμακολογία και αναφέρει ότι φάρμακα που μειώνουν το άγχος, την κούραση ή την απώλεια μνήμης (όλα σχετίζονται με τις έρευνες πάνω στην άνοια) έχουν ήδη δοκιμαστεί από ένοπλες δυνάμεις διαφόρων χωρών ως ενισχυτικά των νοητικών λειτουργιών, προκειμένου να κρατούν τους στρατιώτες τους σε εγρήγορση. Από την άλλη, ουσίες με βάση την ωκυτοκίνη, τη λεγόμενη «ορμόνη της στοργής», μελετώνται για να χρησιμοποιηθούν κατά του εχθρού, ώστε να γίνει πιο ενδοτικός και επιδεκτικός χειραγώγησης.
Πηγή: ΑΠΕ

Φιλοσοφικές, πολιτισμικές και θρησκευτικές διαστάσεις του θανάτου

 

Το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να ζήσουμε άφοβα, ως ανθρώπινα όντα, που κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε με ό,τι η ζωή έχει να προσφέρει.

Από τη Βαλέρια Κιλαμπέρια, Ψυχολόγο MSc.
Ζώντας σ’ ένα πολυπολιτισμικό κόσμο, μπορούμε να μάθουμε πολλά από τους άλλους πολιτισμούς σχετικά με το θάνατο, την κηδεία και την ταφή. Οι κάτοικοι κάποιων χωρών θεωρούν το θάνατο κάποιου μια πνευματική και χαρούμενη εκδήλωση – μια στιγμή για να γιορτάσουμε τη ζωή και όλα όσα έχει να προσφέρει. Άλλοι βρίσκονται σε βαθύ πένθος, και περνούν πολλές ημέρες λυπημένοι για το πρόσωπο που πέθανε. Παρακάτω, θ’ αναφερθούν διαφορετικές πτυχές του θανάτου.
 Κοινωνικές απόψεις γύρω από τον θάνατο

• Ο άνθρωπος δεν αισθάνεται φόβο απέναντι στο θάνατο, αλλά τον προβληματίζει η λανθασμένη αντίληψη που έχει γι’ αυτό (Αλεξιάς, 2000).

• Είναι αναμφισβήτητο το γεγονός ότι ο θάνατος αποτελεί ένα θέμα «ταμπού» στην κοινωνία (Clarck, 1993 , Ekstrand & Bourne, 1979).

• Ο θάνατος είναι πάντα πρόβλημα για όλες τις κοινωνίες καθώς κάθε κοινωνικό σύστημα πρέπει  να το αποδεχθεί, προκειμένου τα άτομα να προχωρήσουν μπροστά. Αν οι κοινωνίες αποτύχουν ν’ αντιμετωπίσουν το θάνατο, τότε το κοινωνικό σύνολο θα καταρρεύσει (Clarck, 1993).

Ψυχολογική άποψη

• Οι ψυχολόγοι υιοθετούν την άποψη ότι ο θάνατος έχει λάβει διάφορες μορφές. Η πιο ισχύουσα μορφή είναι ότι ο θάνατος δεν αποτελεί αντικείμενο αναφοράς παρά μόνο σε περιπτώσεις στατιστικής αναφοράς περί θνησιμότητας (Kazdin, 2000)

• Οι ψυχολόγοι τείνουν να προσφέρουν ένα αντιληπτικό και ρεαλιστικό πλαίσιο για την κατανόηση της σχέσης του ανθρώπου με το θάνατο. Αυτή είναι μια πρόκληση για το μέλλον (Kazdin, 2000).

Ψυχαναλυτική άποψη

• Σύμφωνα με τον ψυχαναλυτή E. Becker, η ικανότητα των ανθρώπων να φοβούνται και να κατανοούν το θάνατο, τους παροτρύνει να μην αποδέχονται ότι είναι θνητοί (Segal, Dasen, Berry & Poortinga, 1996).

• Ο Freud ισχυριζόταν ότι δεν υπάρχει θάνατος στο υποσυνείδητο, ωστόσο ο άνθρωπος με την υποσυνείδητη «ευχή» του θανάτου συνήθως εννοεί «εγώ» θα ζήσω για πάντα, «εσύ» θα πεθάνεις (Eigen & Aronson, 1996).

Υπαρξιακή φιλοσοφία(20ος αιώνας)
Οι υπαρξιστές τόνισαν την έννοια της κοινωνικό -συλλογικής αθανασίας απέναντι στην προσωπική αθανασία και υποστήριξαν πως αντιμετωπίζοντας  το  θάνατο, ο άνθρωπος θα έκανε εφικτή την ανθρώπινη ευτυχία (Αλεξιάς, 2000). Σύμφωνα με τον Υπαρξισμό, ο θάνατος επιτρέπει στον άνθρωπο να έχει αυτογνωσία και να είναι υπεύθυνος για τις πράξεις του. Πριν την εμφάνιση του υπαρξισμού ο θάνατος δεν είχε ουσιαστική σημασία για το άτομο. Η έννοια του αθάνατου ήταν καθολική καθώς ο θάνατος δεν ανήκει στο άτομο, αλλά ήταν μια καθολική ανάγκη (Harris, 1971).
Foucault (1926-1984)

• Ο Foucault (Γάλλος φιλόσοφος, κοινωνικός θεωρητικός, ιστορικός ιδεών) αναλύει το θάνατο ως ένα παθολογικό γεγονός, ως μια ασθένεια για την έκβαση της οποίας προτείνεται η διαμεσολάβηση της ιατρικής (Αλεξιάς, 2000)

Κίρκεγκωρ (1813-1855)

• Για τον ορισμό του θανάτου, o Κίρκεγκωρ – φιλόσοφος και θεολόγος χρησιμοποιεί την έννοια της κίνησης. Ο θάνατος δε μεταβάλλεται και επανέρχεται ξανά και ξανά. Επισημαίνει ότι είναι γνωστό εκ των προτέρων ότι ο θάνατος θα επέλθει, αλλά το πότε είναι άγνωστο (Τζαβάρας, 1982).

Αριστοτέλης (384-322 π.Χ.)

• Η πεποίθηση του Αριστοτέλη για το θάνατο είναι ότι η ψυχή και η ύλη αποτελούν βασικά στοιχεία του ατόμου. Εάν ο θάνατος γίνει κατανοητός μέσα από αυτά, τότε είναι φανερό ότι θα πρέπει να είναι το αποτέλεσμα ενός από αυτά (King, 2001).

Αισχύλος (525/524 – 556/555 π.Χ )

• Λόγω της βαθιάς του θρησκευτικής πίστης θεωρούσε το θάνατο αναπόφευκτο γεγονός και ως θεός δε δεχόταν την δωροδοκία.

Ευριπίδης ( 480-406 π. Χ )

• Ο Ευριπίδης ισχυριζόταν ότι υπάρχει ζωή μετά το θάνατο και οι νεκροί συναντούσαν ο ένας τον άλλον στον Άδη (Βασιλειάδης, 1996 ).

Heidegger (1889-1976)

• Σημαντική είναι η συνεισφορά του Μ. Heidegger πάνω στο θάνατο μέσω της έρευνάς του. Κύριο χαρακτηριστικό της είναι το υπαρξιακό, γνωσιολογικό και κοινωνιολογικό ενδιαφέρον (Τζαβάρας, 1982). Ο ίδιος πίστευε πως η κατανόηση της έννοιας του θανάτου προσφέρει στο άτομο την ευκαιρία να ολοκληρωθεί (Αλεξιάς, 2000).

Στωικοί φιλόσοφοι (1907-1976)

• Οι Στωικοί φιλόσοφοι ισχυρίζονταν ότι ο θάνατος αποτελεί στοιχείο της φύσης και πρέπει να το αποδεχτούμε ως στοιχείο του πεπρωμένου μας (Αλεξιάς, 2000).

• Θεωρούν ότι η ψυχή είναι αναπόσπαστο κομμάτι του κόσμου που θα οδηγηθεί στον θάνατο, όπως όλα τα όντα, δηλαδή θα διαλυθεί (Βασιλειάδης, 1996).

Οι νεκρικές τελετές σε πολλές κοινωνίες είναι πολύπλοκες και διαφορετικές από κουλτούρα σε κουλτούρα (Stroebe, Hanson, Stroebe & Schut, 2001).
Πρωτόγονος άνθρωπος

• Ο θάνατος ήταν μια πραγματικότητα που ο πρωτόγονος άνθρωπος είχε αποδεχτεί και το ερμήνευε ως ένα μεταβατικό γεγονός (Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996).

Αρχαϊκή κοινωνία

• Οι άνθρωποι των αρχαϊκών κοινωνιών δεν δέχονταν την ιδέα του θανάτου και πίστευα ότι οι νεκροί εξακολουθούν να ζουν δίπλα τους ως αόρατοι. Ενώ, παράλληλα παρεμβαίνουν στην ζωή των θνητών (Pastur, 1999).

Δύση

• Ο άνθρωπος της δύσης δεν εκλαμβάνει το θάνατο ως φυσικό φαινόμενο που φέρει τέλος στη ζωή του, αλλά ως μια ήττα που πρέπει να αποφύγει με κάθε τρόπο (Αλεξιάς ,2000).

Αφρική

• Οι διάφοροι μύθοι που υπάρχουν στην Αφρική αντανακλούν την πολυτισμική διάσταση του θανάτου. Θεωρείται ότι ο θάνατος προέκυψε κατά λάθος, ωστόσο έχει παραμείνει στον άνθρωπο λόγω «κατάρας».

• Ο θάνατος ήταν αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής τους και ως εκ τούτου αναπόφευκτος ( Dickinson, Leming & Mermann, 2000).

Αφροαμερικάνοι

• Η αφροαμερικάνικη θεώρηση στο θάνατο είναι συνδεδεμένη με την αφρικανική παράδοση και επηρεασμένη από την αμερικάνικη κοινωνικοπολιτισμική εμπειρία.

• Οι Αφροαμερικάνοι τείνουν να είναι λιγότερο αρνητικοί ως προς το θάνατο. Διάφορα είδη τέχνης τους (μουσική, ζωγραφική, θέατρο κ.α.) αντανακλούν τις στάσεις τους απέναντι στον θάνατο ( Dickinson, Leming & Mermann, 2000).

Ασία

• Ο φυσικός θάνατος εκλαμβάνεται περισσότερο ως μια κοινότυπη εμπειρία ιδιαίτερα για τους ηλικιωμένους ανθρώπους.

• Ο θάνατος δεν αποτελεί μυστήριο ή ταμπού γι’ αυτούς και αυτό τους βοηθάει να το αντιμετωπίσουν πιο εύκολα (Dickinson, Leming & Mermann, 2000).

Αίγυπτος

• Στην αρχαία Αίγυπτο είχε εφαρμοστεί μια διαφορετική διαδικασία τελετουργικής ταρίχευσης. Θεωρούσαν το σώμα απαραίτητο στοιχείο για μια σωστή μετά θάνατον ζωή, γι’ αυτό το λόγο έκαναν εκτεταμένη προετοιμασία των νεκρών.

• Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η τελετουργία «άνοιγμα του στόματος», που είχε ως σκοπό η μούμια ν’ αναπνέει, να βλέπει και να παίρνει τροφή (Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996)

Αρχαία Ελλάδα

• Στον ελληνικό χώρο διαπιστώνονται διάφορες θεωρήσεις σχετικά με το θάνατο, ωστόσο οι Έλληνες το αντιμετωπίζουν πρακτικά όπως και οι υπόλοιποι πολιτισμοί (Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996).

Κίνα

• Στην Κίνα ο ετοιμοθάνατος υφίστατο ειδικές προετοιμασίες. Ξύριζαν το κεφάλι του, έπλεναν το σώμα του, έκοβαν τα νύχια του και τον τοποθετούσαν σε καθιστή στάση, προκειμένου να διευκολυνθεί η έξοδος της ψυχής του.

• Μετά τον θάνατο οι συγγενείς και φίλοι έκαναν επίκληση στην ψυχή να γυρίσει πίσω για να βεβαιωθούν ότι η αναχώρησή της από το σώμα είχε συντελεστεί (Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996).

Ιαπωνία

• Στην Ιαπωνία συναντάμε πολλούς μύθους που αντικατοπτρίζουν το έντονο αίσθημα ότι ο θάνατος προκαλεί αλλαγή σε όσους τον βιώνουν. Οι νεκροί δεν ανήκουν πλέον στον κόσμο των ζωντανών, αλλά γίνονται περίεργοι κι επικίνδυνοι, ως εκ τούτου η είσοδός τους στον κόσμο των νεκρών πρέπει να διευκολυνθεί (Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996).

ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ
Χριστιανισμός
«Ο θάνατος είναι η κεντρόφυγος δύναμη της ζωής και η αγάπη είναι η κεντρομόλος» (Μπέγζος,1996).

• Όπως διδάσκει η Αγ. Γραφή υπάρχουν 3 μορφές θανάτου: πνευματικός, σωματικός/φυσικός & αιώνιος θάνατος.

• Ο άνθρωπος αποτελεί ολότητα που περιλαμβάνει ψυχή και σώμα και ο διαχωρισμός αυτής της ολότητας από το Θεό αποτελεί το πνευματικό θάνατο. Ο φυσικός/σωματικός θάνατος είναι ο χωρισμός της ψυχής από το σώμα. Ο αιώνιος είναι ο οριστικός αποχωρισμός από το Θεό (Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996).

• Η χριστιανική επικήδεια τελετή διαμορφώθηκε πλήρως την περίοδο του Μεσαιωνικού καθολικισμού. Οι τελετουργίες πήραν έναν καταθλιπτικό χαρακτήρα μέσω των μαύρων ενδυμάτων, των κεριών και το πένθιμο χτύπημα της καμπάνας της εκκλησίας (Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996).

Ιουδαιοχριστιανισμός
Η θρησκεία αυτή αντιλαμβάνεται το θάνατο ως συνέπεια του προπατορικού αμαρτήματος και πιστεύει ότι το αμάρτημα αυτό θα αρθεί με την ανάσταση των νεκρών κατά την Δευτέρα Παρουσία, όπου οι άνθρωποι θα κριθούν ανάλογα με τα έργα τους στην επίγεια ζωή (Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, 1996).
Ιουδαϊσμός

• Στον ιουδαϊσμό αποτελεί υποχρέωση να συμπαραστέκεται κανείς στο άτομο που πρόκειται να πεθάνει και να είναι παρών στην αναχώρηση της ψυχής.

• Υπάρχει η γενική άποψη πως τίποτα δεν υπάρχει πέρα από το θάνατο που να μπορεί να συγκριθεί με την ποιότητα της σχέσης με τον Θεό (Bowker, 1996).

Βουδισμός

• Για το βουδισμό, ο θάνατος είναι η συνεχής επανάληψη της διάλυσης και εξαφάνισης της ψυχής και του σώματος, η οποία συμβαίνει σε κάθε μέρος και κάθε λεπτό (Walshe, 1978).

• Η αθανασία θεωρείται ανταμοιβή για τους ανθρώπους που είχαν μια καλή επίγεια ζωή και σε όσους ήταν δίκαιοι. Τα κριτήρια της αθανασίας ποικίλλουν ανάλογα με την καταγωγή του νεκρού και την αιτία του θανάτου και κατά πόσο ηθική ζωή είχε.
• Επίσης, η μετεμψύχωση έχει έντονη παρουσία στα θρησκεύματα της Εγγύς και Άπω Ανατολής (Μπέγζος, 1996).

• Τέλος, ο βουδισμός ορίζει τη Νιρβάνα ως το τέρμα όλης της προσωπικής εξέλιξης (Durant, 1971).

Ισλαμισμός

• Οι άνθρωποι είναι υπεύθυνοι για τις πράξεις τους στη γη και πεθαίνοντας θα κριθούν είτε με ανταμοιβή είτε με τιμωρία στη μετά θάνατον ζωή τους (Dickinson, Leming & Mermann, 2000).

• Όταν ένα άτομο βρίσκεται κοντά στο θάνατο, κάποιος καλείται να διαβάσει στίχους από το Κοράνι. Μετά το θάνατό του, το σώμα πλένεται, ντύνεται με άσπρα ρούχα και τοποθετείται σ’ ένα απλό, ξύλινο φέρετρο. Το σώμα θα πρέπει να καεί όσο το δυνατόν πιο γρήγορα – συνήθως μέσα σε 24 ώρες (Dickinson, Leming & Mermann, 2000).

Το νόημα αυτής της έρευνας του θανάτου σε διάφορους πολιτισμούς, φιλοσοφίες και θρησκείες είναι ότι, σε μακροπρόθεσμη βάση, δεν έχει σημασία ποιοι είμαστε ή από πού προερχόμαστε, δεν είμαστε όλοι τόσο διαφορετικοί. Ο θάνατος θα έρθει σε όλους μας κάποια στιγμή. Δεν έχει σημασία η κουλτούρα μας ή οι θρησκευτικές πεποιθήσεις μας. Ας ελπίσουμε ότι, αν η ζωή μας ήταν καλή, θα λάβουμε το σεβασμό στο θάνατο, που μας ξεφεύγει μερικές φορές στη ζωή.
Το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να ζήσουμε άφοβα. Όχι ως Εβραίοι ή Χριστιανοί, ιθαγενείς της Αμερικής ή της Ιρλανδίας, αλλά μόνο ως ανθρώπινα όντα, που κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε με ό,τι η ζωή έχει να προσφέρει.
πηγή:Ψυχογραφήματα com
Βιβλιογραφικές αναφορές
Ελληνική βιβλιογραφία:
Αλεξιάς., Γ., (2000)., Ο λόγος περί ζωής και θανάτου., Αθήνα: Ελληνικά Γράμματα
Βασιλειάδης., Ν., Π., (1996)., Το μυστήριο του θανάτου., Αθήνα: Αδελφότης Θεολόγων « Ο Σωτήρ»
Βουρεξάκης., Μ., Στρατιωτική επιθεώρηση
Μπέγζος., Μ., Π., (2005)., Ψυχολογία της θρησκείας., Αθήνα
Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα., (1996)., Θάνατος ( τ. 27., σ. 271-284 )., Αθήνα: Εκδοτικός Οργανισμός Πάπυρος
Παρέτι., Λ., (1966)., Ιστορία της ανθρωπότητας., Αθήνα: «Ελληνική Παιδεία»
Τζαβάρας., Γ., (1982)., Το βέβαιο του θανάτου., Αθήνα: «Δωδώνη»
Ξένη βιβλιογραφία:
Bowker., J., (1996)., Ο θάνατος και οι θρησκείες., Αθήνα: Παπαδήμα
Clark., D., (1993)., The sociology of death., Oxford: Blackwell Publishers
Dickinson., G., E., Leming., M., R., & Mermann., A., C., (2000)., Dying, Death & Bereavement., USA: Duskin/ McGraw Hill
Durant., W., (1971)., Ιστορία της φιλοσοφίας., Αθήνα: Αφοί Σνούπολοι Ο.Ε.
Eigen., M., (1996)., Psychic deadness., London: Jason Aronson Inc.
Ekstrand., I., Bruce., R., (1979)., Psychology., United States of America: Holt, Rinehart & Winston
Harris., K., A., (1971)., The Political meaning of death: An existential overview., Journal of death and dying., 4(2)., New York: Boywood Publishing Company
Kazdin., A.,  E., (2000)., Encyclopedia of Psychology., USA: Oxford University Press

Η κλινική ύπνωση

 

Η ύπνωση δεν σχετίζεται καθόλου με την κατάσταση του ύπνου.

Από την Αρετή Γκατζέλια, Σύμβουλο Ψυχικής Υγείας, Κοινωνιολόγο
Η υπνοθεραπεία είναι ίσως η πιο παλιά μορφή ψυχοθεραπείας. Η ιστορία της ύπνωσης, χάνεται στα βάθη των αιώνων. Οι αρχαίοι Έλληνες προκαλούσαν υπνωτικά φαινόμενα κατά την διάρκεια των τελετών τους με χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτές που λάμβαναν χώρα στα μαντεία. Ακόμη, υπήρχαν θεραπευτικοί ναοί στην Ελλάδα (π. χ. της Επιδαύρου), όπου η ύπνωση εφαρμοζόταν και ήταν πολύ δημοφιλής την εποχή εκείνη. Επίσης, χρησιμοποιήθηκε και στην αρχαία Αίγυπτο. Ορισμένες μέθοδοι ύπνωσης χρησιμοποιήθηκαν από τους μάγους γιατρούς και τους ιερείς και τα αποτελέσματα τους χαρακτηρίστηκαν ως φαινόμενα ή θαύματα που προέρχονταν από τους θεούς. Τι είναι όμως σήμερα η ύπνωση και πως μπορεί να βοηθήσει θεραπευτικά;
Ο Franz Anton Mesmer ασκούσε το επάγγελμα του γιατρού και παράλληλα προσπαθούσε να αναπτύξει μια καινούργια θεραπεία που θα είχε σαν βάση τους μαγνήτες και το μαγνητισμό. Κατόπιν πειραμάτων δοκίμασε για πρώτη φορά τη μαγνητική του θεραπεία σε ασθενείς του που υπέφεραν από υστερία.  Τα αποτελέσματα ήταν εντυπωσιακά. Οι θεραπείες του γίνονταν φανερά και υποστήριζε ανοιχτά τις θεωρίες του, τις οποίες καλούσε το επιστημονικό κατεστημένο να εξετάσει. Ωστόσο αποδείχθηκε πως οι θεωρίες του ήταν λανθασμένες παρόλο που οι θεραπείες που εφάρμοζε είχαν θετικά αποτελέσματα. Ο Mesmer θεωρείται, ακόμη και σήμερα, από τους επιστημονικούς κύκλους απατεώνας.
Ένας από τους πρωτεργάτες της ύπνωσης, ο οποίος αντιλήφθηκε την σημασία της υποβολής είναι ο James Braid (1785-1860). Επηρεασμένος από τον μεσμεριστή Charles Lafontaine πραγματοποίησε δικά του πειράματα.  Κατέληξε, λοιπόν, στο συμπέρασμα πως τα φαινόμενα του μεσμερισμού είναι γνήσια, αλλά παράγονται από μία ιδιόμορφη κατάσταση του νευρικού συστήματος, η οποία προκαλείται μέσω της απόσπασης και έντονης προσήλωσης της προσοχής του ατόμου και όχι από το μαγνητικό ρευστό όπως υποστήριζε ο Mesmer. Υποστήριξε, λοιπόν, πως η ύπνωση είναι μια ψυχολογική κατάσταση, αποτέλεσμα των υποβολών.
Την δεκαετία του 1940  εμφανίστηκε ένας υπνοθεραπευτής ο οποίος έφερε πραγματική επανάσταση στον τρόπο που χρησιμοποιούταν η ύπνωση στη θεραπεία, αλλά και στις ψυχοθεραπευτικές προσεγγίσεις γενικά καθώς και στην αντίληψη σχετικά με τη φύση του ασυνείδητου νου, του περιεχομένου του και των δυνατοτήτων του.  Ο υπνοθεραπευτής αυτός ήταν ο Milton Erickson που χαρακτηρίστηκε ως ο πιο σπουδαίος υπνοθεραπευτής όλων των εποχών.  Ο Erickson ανέπτυξε τεχνικές οι οποίες ήταν μερικές φορές απίστευτα αποτελεσματικές και σύντομες, σε σύγκριση με τις άλλες ψυχοθεραπευτικές τεχνικές εκείνης της εποχής.
Η Κλινική Ύπνωση αποτελεί ένα είδος σύγχρονης θεραπευτικής μεθόδου ψυχοθεραπείας που χρησιμοποιείται από πολλούς ειδικούς θεραπευτές μέσω της οποίας γίνεται προσπάθεια αποσύνδεσης του συνειδητού από το ασυνείδητο. Ο εγκέφαλός μας δεν έχει την δυνατότητα να ξεχωρίζει το πραγματικό από το φανταστικό, γι’ αυτό το λόγο μπορούν να πραγματοποιηθούν αλλαγές όταν το υποσυνείδητο έρθει στη επιφάνεια. Η κατάσταση της ύπνωσης δεν είναι ένα φαινόμενο που κάποιος άνθρωπος μπορεί να προκαλέσει ή να επιβάλλει σε κάποιον άλλο, αλλά μια έμφυτη ικανότητα που κατέχει κάθε άνθρωπος και που μπορεί να χρησιμοποιήσει, συνήθως με την καθοδήγηση και τη βοήθεια κάποιου εκπαιδευμένου θεραπευτή, αλλά και μόνος του αν έχει εκπαιδευτεί κατάλληλα, όπως στην περίπτωση της αυτοΰπνωσης. Όταν το άτομο βρίσκεται σε κατάσταση ύπνωσης του παρέχεται πρόσβαση στις εσωτερικές πηγές γνώσης και δύναμης και του δίνεται η δυνατότητα να τις χρησιμοποιήσει έτσι ώστε να αλλάξει κατά βούληση, βαθιές και άγνωστες πτυχές του εαυτού του, που μπορεί να επηρεάζουν τα συναισθήματά του, τη συμπεριφορά του και τις πράξεις του στην καθημερινή πραγματικότητα.
Αυτό που θα έπρεπε να γνωρίζουμε είναι πως η ύπνωση δεν σχετίζεται καθόλου με την κατάσταση του ύπνου. Πρόκειται για μια κατάσταση εσωτερικής εγρήγορσης κατά την οποία η συνειδητότητα του ατόμου είναι στραμμένη προς τους εσωτερικούς του κόσμους, τους οποίους η καθημερινή συνειδητότητα συνήθως δεν αντιλαμβάνεται καθόλου. Ωστόσο, μπορεί η προσοχή να επικεντρώνεται στους εσωτερικούς κόσμους όμως παρουσιάζεται σημαντική όξυνση των πέντε αισθήσεων.
Σύμφωνα με τον Αμερικανικό Ψυχολογικό Σύλλογο – Τομέας 30 Ψυχολογική Ύπνωση (American Psychological Association – Division 30 Psychological Hypnosis): Η ύπνωση είναι μια διαδικασία κατά τη διάρκεια της οποίας ένας επαγγελματίας της υγείας ή ένας ερευνητής προτείνει σε έναν πελάτη ή ασθενή να βιώσει αλλαγές στις αισθήσεις, στην αντίληψη, στη σκέψη ή στη συμπεριφορά του.  Το πλαίσιο της ύπνωσης καθορίζεται σε γενικές γραμμές από μια εισαγωγική διαδικασία. Ακόμη, δίνονται συχνά οδηγίες στο άτομο να φανταστεί ή να σκεφτεί κάποιες ευχάριστες εμπειρίες. Κάποιοι περιγράφουν την εμπειρία τους ως μια διαφορετική κατάσταση της συνείδησης.  Άλλοι ως ένα φυσιολογικό στάδιο εστιασμένης προσοχής, κατά το οποίο αισθάνονται πολύ ήρεμοι και χαλαρωμένοι.  Άσχετα με τον τρόπο και το βαθμό στον οποίο ανταποκρίνονται, οι περισσότεροι βρίσκουν την εμπειρία πολύ ευχάριστη.
Η ύπνωση έχει χρησιμοποιηθεί για την αντιμετώπιση του πόνου, της κατάθλιψης, του άγχους, της ψυχολογικής πίεσης, των διαταραχών έξης και πολλών άλλων ψυχολογικών και ιατρικών  προβλημάτων. Ωστόσο, μπορεί να μην είναι αποτελεσματική στην αντιμετώπιση όλων των ψυχολογικών προβλημάτων ή για όλα τα άτομα. Ακόμη, Η μέθοδος αυτή ενδείκνυται για αρκετές δυσκολίες που μπορεί να αντιμετωπίζουμε στην καθημερινότητά μας (π. χ. ψυχοσωματικά προβλήματα, ειδικές φοβίες) και τα αποτελέσματά της εμφανίζονται σε βάθος χρόνου. Το σημαντικότερο που είναι απαραίτητο να γνωρίζουμε είναι πως δεν είναι ανάγκη να καταβάλουμε καμία προσπάθεια για να μπούμε σε ύπνωση. Όλοι μας έχουμε αυτή την δυνατότητα, και θα έπρεπε να πετάξουμε από πάνω μας τις προκαταλήψεις και να δοκιμάσουμε την μέθοδο αυτή έστω σαν μία βιωματική εμπειρία.
Βιβλιογραφία:
Hawkins, Peter J., (Επιστημονική Θεώρηση, Νικήτας Ε. Πολεμικός & Ιωάννης Ν. Νέστορος)  (2000).  Εισαγωγή στην Κλινική Ύπνωση.  Εκδόσεις: Ελληνικά Γράμματα.
 πηγή:Ψυχογραφηματα.com

Ο Άρειος Πάγος δέχτηκε την μήνυση για εσχάτη προδοσία!

Αναρτήθηκε Από: Gpapado

Δημοσιεύθηκε: Tρίτη 29 Οκτωβρίου 2013, 18:00 |                 

Μνημόνιο!!!
Ποιός ξέρει κάτι γι’ αυτό;

Ο Αρειος Πάγος αποδέχτηκε και έκρινε βάσιμη την μήνυση πολίτη – Απίστευτη (για την Ελλάδα) εξέλιξη είχε το ζήτημα της μήνυσης του Ιατρού από την Χαλκίδα κ.Αντωνίου.

“Πριν από ένα μήνα είχε γραφτεί ότι η υπόθεση της μήνυσης του ιατρού κ. Αντωνίου, δεν είναι μια «χαμένη υπόθεση» όπως έσπευσαν αρκετοί να προεξοφλήσουν! Είναι αλήθεια ότι, μιλώντας με πολλούς παράγοντες όταν κατατέθηκε η μήνυση για «ΕΣΧΑΤΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ» κατά του συνόλου των βουλευτών που ψήφισαν το μνημόνιο, «βομβάρδιζαν» με πληροφορίες του τύπου ότι δεν έχει καμία απολύτως τύχη. Και μέχρι σε ένα βαθμό δεν είχε μιας και στα δικαστήρια είχε απορριφθεί. Η επιμονή όμως του γιατρού, τον ώθησε να προωθήσει την μηνυτήρια αναφορά ακόμα και στο Ανώτατο δικαστήριο της χώρας στον Άρειο Πάγο. Εκεί φαίνεται ότι οι όροι αντεστράφησαν!

Η μήνυση όχι απλά δεν κατέπεσε, όχι απλά δεν θεωρήθηκε αβάσιμη αλλά αντίθετα: Κρίθηκε ως βάσιμη με δεδομένα που στοιχειοθετούν κατηγορητήριο. Κι έτσι, ο αρμόδιος εισαγγελέας του Αρείου Πάγου που την εξέτασε, Αθανάσιος Κατσηρώδης, την παρέπεμψε στη Βουλή, διότι κάποιοι από τους «κατηγορούμενους» είχαν διατελέσει και υπουργοί. Θεώρησε δηλαδή, ότι πρέπει να δικαστούν με το νόμο περί ευθύνης υπουργών ο οποίος «συμπαρασύρει» και τους λοιπούς βουλευτές που δεν είχαν διατελέσει υπουργοί! Έτσι, εδώ και μερικές εβδομάδες, στη βουλή, έχει φτάσει το πόρισμα στην ουσία του ανωτάτου δικαστηρίου της χώρας, το οποίο έκρινε ότι υπάρχουν αποχρώσες ενδείξεις για «εσχάτη προδοσία» εκ μέρους των βουλευτών! Το γεγονός αυτό ίσως δεν έχει προηγούμενο στη σύγχρονη ιστορία του Ελληνικού Κράτους και είναι εξόχως σοβαρό.

Ανεξάρτητα της έκβασης που θα έχει η υπόθεση και ανεξάρτητα πόσο συντεχνιακά θα λειτουργήσουν οι βουλευτές, τώρα, πρέπει να βρεθεί ένας αριθμός εν ενεργεία βουλευτών, που δεν τους «αγγίζει» το κατηγορητήριο, και να συγκροτήσουν επιτροπή που θα διερευνήσει το όλο ζήτημα! Θα διερευνήσει δηλαδή κατά πόσο οι «κατηγορούμενοι» διέπραξαν το υπέρτατο αδίκημα της εσχάτης προδοσίας! Κι εδώ προκύπτουν μια σειρά από σοβαρότατα ερωτήματα. Ερωτήματα που αφορούν στο σύνολο της κοινωνίας μας και ειδικότερα προς τους διαμορφωτές της κοινής γνώμης!

Για ένα τόσο σοβαρό θέμα, είδατε εσείς πουθενά έστω ένα σχόλιο στα λεγόμενα “επίσημα” ή παραδοσιακά ΜΜΕ; Ένα μονόστηλο σε εφημερίδα ή ένα ρεπορτάζ 30 δευτερολέπτων σε κάποιον από αυτά τα ΜΜΕ; Ολοι έχουν μείνει στο μεγάλο ντόρο της υπόθεσης, ότι κατέπεσε ως κατηγορία στο εφετείο και τελείωσε!!

Η βουλή, δεν έκανε τον κόπο να εκδώσει ούτε καν ένα δελτίο τύπου. Την στιγμή που όταν ο πρόεδρος συναντά το Σωματείο προσκόπων της Αυστραλίας, εκδίδεται δελτίο τύπου συνοδευόμενο από φωτογραφίες! Για την σοβαρότατη αυτή υπόθεση τίποτα! Ακρα του τάφου σιγή!

ΣΕ ένα βίντεο, από μια τετράωρη σύσκεψη της βουλής, στην οποία ήλθε το ζήτημα και η βουλή έπρεπε να ενημερώσει τους βουλευτές (διότι δεν γινόταν αλλιώς!) η διαδικασία ενημέρωσης κράτησε 28 δευτερόλεπτα!!! Μάλιστα!

Τόσο χρειάστηκε το προεδρείο της Βουλής για να ενημερώσει το Σώμα ότι σχεδόν οι μισοί βουλευτές κατηγορούνται για εσχάτη προδοσία!

Στο βίντεο ακόμη και ο τρόπος με τον οποίο ενημερώνεται η βουλή και συνεπώς οι παριστάμενοι δημοσιογράφοι, είναι συντεχνιακός και καλυμμένος, μιας και η αναφορά γίνεται με έναν τρόπο που σε κάνει να πιστεύεις ότι το θέμα αφορά σε παράβαση του ΚΟΚ !!!

Είναι πλέον προφανές, ότι το Κοινοβούλιό μας, λειτουργεί συντεχνιακά! Δεν γνωρίζω αν τα κόμματα και οι βουλευτές που ΔΕΝ κατηγορούνται γνωρίζουν το θέμα αυτό. Σίγουρα κάποιοι έχουν ενημερωθεί από τον μηνυτή!

Το ζητούμενο είναι ότι η πληροφόρηση στο λαό για ένα τέτοιο ζήτημα δεν ήταν καν η στοιχειώδης. Τέτοιοι αποκλεισμοί δεν συμβαίνουν σε καμία χώρα του πλανήτη παρά μόνο σε στυγνά δικτατορικά καθεστώτα!

Είναι γεγονός πάντως, ότι η επιμονή ενός γιατρού από την Χαλκίδα ήταν ικανή, να ξεμπροστιάσει το σάπιο πολιτικό-οικονομικό σύστημα της χώρας μας που καταρρέει.”

ΠΗΓΗ: ΕΛΕΥΣΙΣ ΕΛΛΗΝΩΝ

Στον απόηχο του Οκτώβρη του 2013 Τα περίεργα, τα παράξενα, τα απίθανα, τα πραγματικά. Γράφει ο Θεσσαλός Πολίτης Βάιος Φασούλας Στην παρέλαση της 28η του Οκτώβρη ο κόσμος κατέκλεισε τα πεζοδρόμια του κεντρικού δρόμου της πόλης και τα μπαλκόνια των σπιτιών. Κόσμος, πολύς κόσμος, χιλιάδες, δεκάδες χιλιάδες, ολόκληρη η πόλη στο δρόμο του Οκτώβρη να τιμήσει με την παρουσία του τη μεγάλη μέρα του έθνους και να καμαρώσει τα σχολοπαίδια, τα ντυμένα στο μπλε και στο άσπρο, όπως η μέρα προστάζει. Οι μαγνητοφωνημένες μπάντες με τα εμβατήρια διαπασών, δίνανε τις διστάσεις του φασιστικού Πολέμου και παράλληλα της αυτοθυσίας των ηρώων για τη λευτεριά, που χάρη στον ηρωισμό και στη θυσία τους, είμαστε σήμερα εμείς, οι μεταγενέστεροι, που κατακλείσαμε το δρόμο από μωρά μέχρι παππούδες, απονέμοντας φόρο τιμής. Μια ανθρωποθάλασσα, ένας χείμαρρος που κατέβηκε να καμαρώσει τα μαθητούδια, τα οποία βάλλονται στο χώρο τους, στα σχολειά τους, στη γλώσσα τους, στον πολιτισμό μας βάρβαρα, ανελέητα, ξεδιάντροπα, ανθελληνικά. Άξιο απορίας παραμένει η αδιαφορία αυτού του χειμάρρου δείχνοντας το κούφιο του μυαλού του ή της ολοκληρωτικής ηθελημένης ή μη αρπαγή της νοημοσύνης του, όσο από αυτόν το χείμαρρο, ένα ελάχιστο παραποταμάκι δεν καταφέρνει να ξεκόψει από τον κύριο όγκο του, να ορμήσει στους τροικανούς κέρβερους, να τους πνίξει με τη λάσπη που τους αναλογεί και να τους ξεβράσει στη θάλασσα. Αυτή η λαοθάλασσα που στις 28 του Οκτώβρη του 2013 κατέκλισε τα στολισμένα πεζοδρόμια από σημαίες, από «επισήμους» που εκ μέρους των ειρώνων και θεατρίνων του παράλογου θεάτρου των πραιτοριανών παραβρέθηκαν να … τιμήσουν τη μεγάλη μέρα, μια μεγάλη γιορταστική μέρα γιομάτη από πατριωτικό δέος και μίμηση και πλαισιωμένη από εμβατήρια, φωτογράφους, κάμερες και βεβαίως δε θα μπορούσε να λείψουν τα κάγκελα και η αστυνομία, σ’ αυτή λοιπόν τη μέρα ο ανθρώπινος όγκος που κατέκλυσε την πόλη, τι μήνυμα στέλνει; Κι αυτός ο σημερινός Οκτωβριανός ανθρώπινος όγκος, έλαχε να είναι απόγονοι του Ομήρου. Και ρωτάμε: ….. «Ε, εσείς απόγονοι του Ομήρου τι κάνετε; Κι είμαστε κάμποσοι, γυναίκες και άντρες ξεχασμένοι, άγονοι και θαμμένοι με χώμα ξερό Είμαστε κάμποσοι, που αδιάκοπα υφαίνουμε το νήμα της ζωής Κι ας μένουνε στη λησμονιά, γυμνοί και διψασμένοι… Κι έχουμε χρέος ως Πολίτες του Ομήρου και του Κόσμου Ως Εραστές και Οπλίτες των Μουσών μας να το πράττουμε Να μένουμε Δραγάτες και να φυλάμε τα αιωνόβια Δέντρα μας Από σκιές και άγρια πουλιά, που θρέφονται με κορυφές και ρίζες….. Στους αργαλειούς μας συντροφιά οι Μούσες μας κρατούν Αυτές ακούμε πα στα ξεσπάσματα τ’ αγέρα, αυτές θωρούμε μητέρες και αδερφές Αυτές μας φροντίζουν και μας αγαπούν Στ’ αχνάρια του Ομήρου μάς οδηγούν…» Ε.Ε. Ελλάδα, Τρίκαλα, Οκτώβριος 28 2013 pelasgos@fasoulas.de www.fasoulas.de

ΤΕΤΆΡΤΗ, 16 ΟΚΤΩΒΡΊΟΥ 2013 Καθοδόν προς τις κάλπες (5ο) 10:28 π.μ. karditsa-city Καθοδόν προς τις κάλπες (5ο) Τρέξτε Πολίτες και σήμανε η ώρα, -μια άγια ώρα, που ποτέ δε θα ξαναρθεί- σε πανελλαδικό προσκλητήριο τώρα μας καλεί… Προεκλογικό αφιέρωμα Γράφει ο Πολίτης Βάιος Φασούλας «Ο προσανατολισμός στο κέρδος σε συνδυασμό με τον ανταγωνισμό είναι η αιτία της αστάθειας στη συσσώρευση και τη χρησιμοποίηση του κεφαλαίου, που οδηγεί στην ύφεση». (Α. Αϊνστάιν) «Όταν ο λαός εξεγείρεται και παραδίνεται στην οργή του είναι μια φλόγα σφοδρή, που μάταια προσπαθεί κάποιος να σβήσει» (Ευριπίδης) Προς κάθε σκεφτόμενο Πολίτη και κάθε κατεύθυνση επιστρατεύω το Λόγο και κράζω: Τρέξτε αδέλφια μου κι εσήμανε η άγια ώρα, -μια άγια ώρα, που ποτέ δε θα μας ξαναρθεί- σε οικουμενικό προσκλητήριο, τώρα μας καλεί με πρωταγωνιστάδες, εμάς, τους απογόνους του Ομήρου, του Πίνδαρου, των Αθανάτων και του Πνεύματος, που φτάνουν πλέον σε σημείο να χαθούν... Ένα προεκλογικό ρηξικέλευθο αφιέρωμα για τις νέες και νέους μας πτυχιούχους και μη, αριστερούς και δεξιούς, «ακραίους» και «μεσαίους» και πάνω απ’ όλα άνεργους, με γκρεμισμένα τα όνειρα και κατεστραμμένο το μέλλον τους, στις νέες μητέρες που θέλουν να κάνουν οικογένεια - αλλά τόσο οι ίδιες όσο και οι σύζυγοι η «θεά» της ανεργίας δε το επιτρέπει-, στα μεσαία και κατώτερα στρώματα της ελληνικής κοινωνίας, στους νέους εμποράκους και μικροεπιχειρηματίες που πλέον ΚΑΙ αυτοί δεν μπορούν να πληρώσουν τα φασιστικά χαράτσια…, ναι! Καλά τα λέμε! Φασιστικά ή μοντέρνα χουντικά είναι αυτά τα χαράτσια που μας τα επιβάλλουν οι υπηρέτες των τριών «ευλογημένων» από το διάολο κομμάτων της τρόικας και του ΔΝΤ…, στους άνεργους, δημόσιους και ιδιωτικούς υπαλλήλους, άντε να το αφιερώσουμε, για να δουν το γκρέμισμά τους, και στους καρεκλοκένταυρους υψηλόμισθους «ταγούς» και τσιράκια, βουλευτές, διευθυντές, διοικητές, οι μόνοι που εξαιρούνται απ’ τον κανόνα των περικοπών (χαμηλών μισθών και λοιπών απολαβών), στους συνταξιούχους πείνας, στους αρρώστους που θέλουν φάρμακα, που πλέον δε τους φτάνουν τα λεφτά να τα αγοράσουν και τους ταλαιπωρούν, ακόμα και στους εξαναγκασμένους από σύστημα κλέφτες, αυτούς που πραγματικά πεινούν, που κρυώνουν και πολλαπλασιάζονται, και στους άστεγους, πολλοί ως χτες νοικοκυραίοι, στους μαθητές όλων των βαθμίδων και εκπαιδευτικούς, αυτούς που μοιάζουν τους δασκάλους του 21, όλους της ελληνικής κοινωνίας που ο «σύγχρονος» ολοκληρωτικός καπιταλισμός δολοφονεί, οικονομικά, πολιτιστικά, ιστορικά, γεωγραφικά όσο μας αφορά σαν Ελλάδα και σαν λαός. Τέλος αφιερώνεται στο άλλο μισό της ψυχής μου Απόδημο Ελληνισμό που αγωνιά για το μέλλον της Πατρίδας. ΒΦ. Στον ρου του προεκλογικού περιπάτου θα καλέσω το λόγο, λεύτερος, όπως τάχτηκε να είναι, επαναστάτης και αφέντης, προς κάθε σκεφτόμενο Πολίτη και κατεύθυνση, να τρέξει, να προλάβει, να ουρλιάξει και να προγκήξει τους θηριοδαμαστές και αδηφάγους, που κατάφεραν, μέσα από τους νόμους της κοινωνικής ζούγκλας, να μας καθυποτάξουν και να μας δαμάσουν. Άριστοι κατασκευαστές της ανομίας, της διαφθοράς, ρήτορες-βερμαλιστές μεγάλων μεγεθών του ψεύδους, αλαζόνες και ένθερμοι υποστηριχτές του προσωπικού συμφέροντος και ακόμα πιο άριστοι στην αρπαγή της νοημοσύνης. Μεγάλες γραβάτες, παχουλοί μισθοί και μεριά, υπερόπτες στα γραφεία τους, μυγιάγγιχτοι και βλοσυροί -ο καταδυναστευόμενος Πολίτης πληρώνει-, οι δημόσιες υπηρεσίες σφύζουν από το εγώ του ατόμου, άσχετοι οι πιότεροι και προερχόμενοι από τις κομματικές επετηρίδες και ο λειτουργικός και ανθρώπινος Υ π ά λ λ η λ ο ς αποτελεί πλέον σπάνιο φαινόμενο. Δρόμοι, πλατείες, πάρκα, πεζοδρόμια, φυσικό περιβάλλον κατεστραμμένο και για όλα αυτά συμβάλλανε και οι κομματικοποιημένοι Πολίτες. Από κει και μετά η καταδικασμένη Κοινωνία των «Πολιτών» μέσα από μια αδιαπέραστη χαβούζα εκπέμπει σήματα s o s ζητώντας σανίδα σωτηρίας. Πού θα τη βρει; Οι «πολιτικοί», καλά να είναι, πάντα προσφέρονται. Έτσι και τώρα. Γνωρίζοντας και οι ίδιοι την αθλιότητα των πραγμάτων ζητούν να τους επιτρέψουμε να συνεχίσουν να μας πατούν το σβέρκο… Λοιπόν, στον ρυθμό του προεκλογικού περιπάτου προς κάθε σκεφτόμενο Πολίτη και κάθε κατεύθυνση επιστρατεύω το Λόγο και κράζω: Τρέξτε Πολίτες και σήμανε η ώρα, -μια άγια ώρα, που ποτέ δε θα ξαναρθεί- σε πανελλαδικό προσκλητήριο τώρα μας καλεί με πρωταγωνιστάδες, όλους τους βολεμένους, τους αρπάχτρες, τους ψευταράδες και τους διεφθαρμένους. Οραματιστές του μηδέν, του πίσω, του χάους, αλχημιστές αποτυχημένοι και άλλοι «επιτυχημένοι» βουτηγμένοι ως στ’ αφτιά στο καζάνι των σκανδάλων αρχιτέκτονες, κάθε λογής μασόνοι ή αλλιώς μιάσματα ή αλλιώς οδηγοί ερπυστριών μεγάλων τόνων βάρους -ίσαμε τους Έλληνες Πολίτες- που μοιάζουν ή θυμίζουν ή γίνανε σαν ξερασμένα βότσαλα βυθισμένα στις βαριές σκιές των βράχων, σκιές που κι ο ήλιος δεν μπορεί να διαπεράσει αφήνοντας τα βότσαλα να τα πνίγουν οι σκιές, τα λυσσώδη κύματα, τ’ άγρια σκουξίματα του αγέρα και οι οδηγοί των ερπυστριών να αλωνίζουν. Είχαμε και τις φωτιές, τα κάψανε όλα και οι βροχές θα ορμήσουν στους δρόμους, στις πλατείες, στα σπίτια και τα ανθρωπάκια θα πιλαλούν να σώσουν τα υπάρχοντά τους που η λάσπη θα σβαρνίζει ανεξέλεγκτα μεταβάλλοντας την απόγνωση σε οργή και κατάρα, μέχρι να ’ρθει η επόμενη εκλογική αναμέτρηση για να τα ξεχάσουν όλα. Και περάσαμε στο χινόπωρο, θα ’ρθει και ο χειμώνας, θα φρυάζει με μανία ο άνεμος στις μικρές μέρες, κρύες και μαύρες, θα ρίχνει ο ουρανός τα ασημένια καρφιά του στους πυρόπληκτους, στους σεισμόπληκτους, στους παλιννοστούντες, στους επαναπατριζόμενους, στους μετανάστες- λαθραίους και μη, οι συνταξιούχοι θα αγγελοκρούονται με το χάσμα της ακρίβειας και οι αγρότες περιμένουν να πάρουν κάποια βοήθεια. Τρέξτε Πολίτες και σήμανε η ώρα, Να, κοιτάξτε, μας έρχονται πάλι. Καθοδόν μπροστά κι ολοταχώς, με κομμένα πόδια κι ανάσα απ’ την αγωνία της αρπαγής των ψήφων για την κατάχρηση της εξουσίας. Στην όψη, στα μάτια, να ζει…, ζει ο ξύλινος λόγος -που κι αυτός με το πέρασμα των δεκαετιών σάπισε· ατόνησε- μα και σ’ άλλα σημεία αφώτιστα, μακιγιαρισμένα με άρωμα πόρνης και καμουφλαρισμένα με στολίδια… δημοκρατικά! Αμ! πώς αλλιώς θα εξαπατήσουν τους Πολίτες; Η πόρνη δείχνει το βρακί της για να προσελκύσει. Αυτοί, οι «πολιτικοί», έχουν για ελκυστικό δόλωμα τη δημοκρατία κολλημένη σε ξεσχισμένα πανό, άθλια απ’ την πολυχρησία, υπόδουλη, ειμαρμένη και καρφωμένη στο σταυρό των συμφερόντων με «γύφτικα» σκουριασμένα καρφιά, τα φτιαγμένα στα καμίνια των τζακιών, που τα ονόματά τους, οι Έλληνες, απαξιούν να προσφωνήσουν. …Τρέξτε Πολίτες και σήμανε η ώρα, Να, κοιτάξτε, έρχονται πάλι. Με τα τριτοκοσμικά τροπάρια, τα κομματικά τους ευαγγέλια και με παρατεταμένες τις «σύγχρονες» λόγχες, στοχεύουν στη νοημοσύνη, την ελάχιστη που απόμεινε των Πολιτών. Και απλώνουν τα χέρια ψηλά, να πιάσουν ήλιους, αστέρια Να πιάσουν εμάς! Και τη σκόνη που πίσω σηκώνουν, δεν τη βλέπει κανείς Δεν τη βλέπει κανείς τους, δε φτάνει το μυαλό ως εκεί Έχει πιάσει κι αυτό το δικό του αλάτι ή σκουριά, μαύρη, βαριά ή μια πλάνη; Κι εμείς…; Ποιοι εμείς; Εμείς που τους δώσαμε τα ηνία της εξουσίας για να εφαρμόσουν σε βάρος μας μια «μοντέρνα» δικτατορία πλαισιωμένη με όλα τα κακά στοιχεία του αμοραλισμού, της ανελέητης δήωσης, του ονάγρου εκφαυλισμού μετατρέποντάς μας κατά κράτος σε βορά κερδοσκόπων και κομπιναδόρων, με αποτέλεσμα να βρισκόμαστε πάντα στο χρόνο μηδέν, να βρισκόμαστε πάντα σε απυρόβλητες διελκυστίνδες να σφυρηλατούμε στα καμίνια μας τη δική τους αναλγησία που προβάλλεται μεγαλοπρεπώς ως κομματική ελίτ που δεν είναι παρά μόνο ανδράποδα made in USA, NATO, EU, και άλλων διεθνών οργανισμών και της Παγκόσμιας αισχροκερδείας του μεγάλο κεφαλαίου. Μια γκρουπούσκουλα με πολλά κεφάλια και κοφτερά δόντια, που δεκαετίες τώρα τα μπήγει στο λαό, ο οποίος, καλείται τώρα να τους εμπιστευτεί και να τους ψηφίσει, περνώντας και πάλι στο περιθώριο – στρατόπεδο των μη προνομιούχων και κατόχων του καπιταλιστικού εκτρώματος, -προπαρασκευαστικό στάδιο ανυπαρξίας… Πολίτη θέλεις να γίνεις πλούσιος; Γίνε βουλευτής. Θα αποκτήσεις και λεφτά και μεριά αλλά θα είσαι και ισόβια καταραμένος· αναξιοπρεπής, ζώντας σε αιώνια στάνη, άγνωστη για τον σκεπτόμενο άνθρωπο. Ακούστε Πολίτες και σήμανε η ώρα, μια πανσπερμία ανάλγητων ανθρώπων χτυπά την πόρτα μας οι σαγηνευτικές σειρήνες τους, έχουν ήδη αρχίσει και λένε, τι λένε, ότι λένε κάθε φορά μόνο που τώρα τα παραλένε, ποιοι; Οι γλυκαμένοι από τη μέθη της εξουσίας και οι κουρασμένοι που προσδοκούν την αλλαγή. Αλλά και άλλοι κομπαρσοκομματάδες μικρών κομμάτων, «δεξιών» και «αριστερών». Στην πίτα των 300 βουλευτών, συμμετέχουν κι αυτοί. Αμ πώς; Μεγάλη δουλειά το έδρανο που απομακρύνει τον άνθρωπο απ’ την πραγματικότητα δίνοντάς του άλλα χαρακτηριστικά. Και να οι αντιπαραθέσεις των «μονομάχων!» Και να τα μέσα μαζικής αποβλάκωσης βάναυσα επιδίδονται στην απόκτηση του «μεροκάματου. Μηνύματα, προγράμματα, δεσμεύσεις όσο ποτέ. Τι να κάνουν οι άμοιροι! Ο Παγκόσμιος καπιταλισμός έχει απαιτήσεις. Κάνει τον «πολιτικό» εργαλείο του. Βέβαια, αραιά και πού υπάρχουν και κάτι αναλαμπές όπως αυτή που κρατά το κύρος της πατρίδας μας κάπως ψηλά. Αλλά αυτές οι ελάχιστες αναλαμπές, δεν πηγάζουν από τις σημερινές προεκλογικές υποσχέσεις που προσπαθούν να δώσουν έμφαση μέσω αλχημιστικών προγραμμάτων και μεθόδων κι ούτε μέσω κυβερνήσεων που μετέτρεψαν την Ελλάδα, αν όχι σε τσιφλίκι τους, σε «σύγχρονο» ευρωκαντόνι. Αυτές οι αναλαμπές είναι πολιτιστική κληρονομιά, που χάρη στον Αρχαίο Ελληνικό Πολιτισμό και στον Παγκόσμιο Έλληνα μετανάστη μας επιτρέπεται να μας ξέρουν σαν Έλληνες… Αλλιώς θα ψαχνόμασταν, όπως άλλωστε ψαχνόμαστε και τώρα. Μας έχει μείνει το όνομα, το χρωστάμε στους προγόνους μας, μα κι αυτό έχει περάσει στα μεγάλα παζάρια των κούρων. Το ακόνισμα των ψαλιδιών τους ακούγεται. Εθνικά θέματα, τα λένε. Κατά τ’ άλλα, είμαστε κούφιοι! Είμαστε άτομα της ύλης! Και καλά οι αγράμματοι, τους κάνανε αγράμματους και ανάλογη η συμπεριφορά τους σαν Πολίτες. Οι σημερινές καθεστηκυίες τάξεις, αγράμματους θέλουν. Σ’ αυτούς χρωστάν τους «θριάμβους» τους. Κι έναν ακόμα εκλογικό θρίαμβο που θα τους ανεβάσει στο σβέρκο του λαού διεκδικούν και τώρα. Κάτι δεν πήγε καλά με το κυβερνών κόμμα. Όχι από σκάνδαλα… σκάνδαλο σημαίνει κλεψιά, αρπαγή, βίλες, κότερα και αστρονομικές κονόμες. Αυτά τα έχουν οι …έλληνες (με μικρό έψιλον). Δε μοιάσανε τους ήρωες του 21! Ούτε της Εθνικής Αντίστασης! Τα «ΘΑ» τους κολλούν σαν πρησμένες βδέλλες στα στόματά τους. Κι εμείς φτάσαμε στον ανοιγμένο από μας πάτο. Να πάει άραγε ακόμα πιο κάτω; Ξυπνήστε Πολίτες από τον μακάβριο ύπνο. Κοιταχτείτε μεταξύ σας και αφουγκραστείτε τα μηνύματα των καιρών. Οι στρωματοποιημένες πανστρατιές –πλέμπα στα μάτια των αετονύχηδων- σας φωνάζουν. Ανθρωποκύματα από νέους ανέργους, εργάτες, αγρότες. Συνταξιούχοι, μικρομεσαίοι, βιοτέχνες, επιχειρηματίες και άλλα κοινωνικά στρώματα πατημένα από τους οδοστρωτήρες των κομματικών νομενκλατούρων… Ε.Ε. Ελλάδα, Τρίκαλα, Ιανουάριος 24 2012 pelasgos@fasoulas.de www.fasoulas.de Ε.Ε. Ελλάδα, Τρίκαλα, Οκτώβριος 16 2013 pelasgos@fasoulas.de www.fasoulas.de

ΑΠΟΛΥΤΗ ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΗ ΜΑΖΩΝ

Ο Αμερικανός ακαδημαϊκός και στοχαστής, Νόαμ Τσόμσκι, αναλύει τις δέκα τεχνικές για τη χειραγώγηση της κοινής γνώμης. Το κείμενο αποτελεί μέρος μιας συλλογής συνεντεύξεων του Ν.Τσόμσκι, όπου ο κορυφαίος διανοητής διαπιστώνει διεισδυτικές παρατηρήσεις για τους θεσμούς που διαμορφώνουν τη σκέψη του κοινού και οι οποίοι βρίσκονται στην υπηρεσία της ισχύος και του κέρδους.

1. Η τεχνική της διασκέδασης
Πρωταρχικό στοιχείο του κοινωνικού ελέγχου, η τεχνική της διασκέδασης συνίσταται στη στροφή της προσοχής του κοινού από τα σημαντικά προβλήματα και από τις μεταλλαγές που αποφασίστηκαν από τις πολιτικές και οικονομικές ελίτ, με ένα αδιάκοπο καταιγισμό διασκεδαστικών και ασήμαντων λεπτομερειών.
Η τεχνική της διασκέδασης είναι επίσης απαραίτητη για να αποτραπεί το κοινό από το να ενδιαφερθεί για ουσιαστικές πληροφορίες στους τομείς της επιστήμης, της οικονομίας, της Ψυχολογίας, της Νευροβιολογίας και της Κυβερνητικής. «Κρατήστε αποπροσανατολισμένη την προσοχή του κοινού, μακριά από τα αληθινά κοινωνικά προβλήματα, αιχμαλωτισμένη σε θέματα χωρίς καμιά πραγματική σημασία.
Κρατήστε το κοινό απασχολημένο, απασχολημένο, απασχολημένο, χωρίς χρόνο για να σκέφτεται· να επιστρέφει κανονικά στη φάρμα με τα άλλα ζώα». Απόσπασμα από το Όπλα με σιγαστήρα για ήσυχους πολέμους.
2 . Η τεχνική της δημιουργίας προβλημάτων, και στη συνέχεια παροχής των λύσεων
Αυτή η τεχνική ονομάζεται επίσης «πρόβλημα-αντίδραση-λύση». Πρώτα δημιουργείτε ένα πρόβλημα, μια «έκτακτη κατάσταση» για την οποία μπορείτε να προβλέψετε ότι θα προκαλέσει μια συγκεκριμένη αντίδραση του κοινού, ώστε το ίδιο να ζητήσει εκείνα τα μέτρα που εύχεστε να το κάνετε να αποδεχτεί.
Για παράδειγμα: αφήστε να κλιμακωθεί η αστική βία, ή οργανώστε αιματηρές συμπλοκές, ώστε το κοινό να ζητήσει τη λήψη μέτρων ασφαλείας που θα περιορίζουν τις ελευθερίες του.
Ή, ακόμη: δημιουργήστε μια οικονομική κρίση για να κάνετε το κοινό να δεχτεί ως αναγκαίο κακό τον περιορισμό των κοινωνικών δικαιωμάτων και την αποδόμηση των δημοσίων υπηρεσιών.
3. Η τεχνική της υποβάθμισης
Για να κάνει κάποιος αποδεκτό ένα απαράδεκτο μέτρο, αρκεί να το εφαρμόσει σταδιακά κατά «φθίνουσα κλίμακα» για μια διάρκεια 10 ετών. Μ’ αυτόν τον τρόπο επιβλήθηκαν ριζικά νέες κοινωνικο-οικονομικές συνθήκες (νεοφιλελευθερισμός) στις δεκαετίες του 1980 και 1990.
Μαζική ανεργία, αβεβαιότητα, «ευελιξία», μετακινήσεις, μισθοί που δεν διασφαλίζουν πια ένα αξιοπρεπές εισόδημα· τόσες αλλαγές, που θα είχαν προκαλέσει επανάσταση, αν είχαν εφαρμοστεί αιφνιδίως και βίαια.
4. Η στρατηγική της αναβολής (Σαλαμοποιήση)
Ένας άλλος τρόπος για να γίνει αποδεκτή μια αντιλαϊκή απόφαση είναι να την παρουσιάσετε ως «οδυνηρή αλλά αναγκαία», αποσπώντας την συναίνεση του κοινού στο παρόν, για την εφαρμογή της στο μέλλον. Είναι πάντοτε πιο εύκολο να αποδεχτεί κάποιος αντί μιας άμεσης θυσίας μια μελλοντική. Πρώτα απ’όλα, επειδή η προσπάθεια δεν πρέπει να καταβληθεί άμεσα.
Στη συνέχεια, επειδή το κοινό έχει πάντα την τάση να ελπίζει αφελώς ότι «όλα θα πάνε καλύτερα αύριο» και ότι μπορεί, εντέλει, να αποφύγει τη θυσία που του ζήτησαν. Τέλος, μια τέτοια τεχνική αφήνει στο κοινό ένα κάποιο χρονικό διάστημα, ώστε να συνηθίσει στην ιδέα της αλλαγής, και να την αποδεχτεί μοιρολατρικά, όταν κριθεί ότι έφθασε το πλήρωμα του χρόνου για την τέλεσή της.
5 . Η στρατηγική του να απευθύνεσαι στο κοινό σαν να είναι μωρά παιδιά
Η πλειονότητα των διαφημίσεων που απευθύντονται στο ευρύ κοινό χρησιμοποιούν έναν αφηγηματικό λόγο, επιχειρήματα, πρόσωπα και έναν τόνο ιδιαιτέρως παιδικό, εξουθενωτικά παιδιάστικο, σαν να ήταν ο θεατής ένα πολύ μικρ ό παιδί ή σαν να ήταν διανοητικώς ανάπηρος.
Όσο μεγαλύτερη προσπάθεια καταβάλλεται να εξαπατηθεί ο θεατής, τόσο πιο παιδιάστικος τόνος υιοθετείται από τον διαφημιστή. Γιατί; «Αν [ο διαφημιστής] απευθυνθεί σε κάποιον σαν να ήταν παιδί δώδεκα ετών, τότε είναι πολύ πιθανόν να εισπράξει, εξαιτίας του έμμεσου και υπαινικτικού τόνου, μιαν απάντηση ή μιαν αντίδραση τόσο απογυμνωμένη από κριτική σκέψη, όσο η απάντηση ενός δωδεκάχρονου παιδιού». Απόσπασμα από το «Όπλα με σιγαστήρα για ήσυχους πολέμους».
6 . Η τεχνική του να απευθύνεστε στο συναίσθημα μάλλον παρά στη λογική
Η επίκληση στο συναίσθημα είναι μια κλασική τεχνική για να βραχυκυκλωθεί η ορθολογιστική ανάλυση, επομένως η κριτική αντίληψη των ατόμων. Επιπλέον, η χρησιμοποίηση του φάσματος των αισθημάτων επιτρέπει να ανοίξετε τη θύρα του ασυνείδητου για να εμφυτεύσετε ιδέες, επιθυμίες, φόβους, παρορμήσεις ή συμπεριφορές…
7. Η τεχνική του να κρατάτε το κοινό σε άγνοια και ανοησία
Συνίσταται στο να κάνετε το κοινό να είναι ανίκανο να αντιληφθεί τις τεχνολογίες και τις μεθοδολογίες που χρησιμοποιείτε για την υποδούλωσή του. «Η ποιότητα της εκπαίδευσης που παρέχεται στις κατώτερες κοινωνικές τάξεις πρέπει να είναι πιο φτωχή, ώστε η τάφρος της άγνοιας που χωρίζει τις κατώτερες τάξεις από τις ανώτερες τάξεις να μη γίνεται αντιληπτή από τις κατώτερες». Απόσπασμα από το «Ὀπλα με σιγαστήρα για ήσυχους πολέμους».
8. Η τεχνική του να ενθαρρύνεις το κοινό να αρέσκεται στη μετριότητα
Συνίσταται στο να παρακινείς το κοινό να βρίσκει «cool» ό,τι είναι ανόητο, φτηνιάρικο και ακαλλιέργητο.
9. Η τεχνική του να αντικαθιστάς την εξέγερση με την ενοχή
Συνίσταται στο να κάνεις ένα άτομο να πιστεύει ότι είναι το μόνο υπεύθυνο για την συμφορά του, εξαιτίας της διανοητικής ανεπάρκειάς του, της ανεπάρκειας των ικανοτήτων του ή των προσπαθειών του. Έτσι, αντί να εξεγείρεται εναντίον του οικονομικού συστήματος, απαξιώνει τον ίδιο τον εαυτό του και αυτο-ενοχοποιείται, κατάσταση που περιέχει τα σπέρματα της νευρικής κατάπτωσης, η οποία έχει μεταξύ άλλων και το αποτέλεσμα της αποχής από οποιασδήποτε δράση. Και χωρίς τη δράση, γλιτώνετε την επανάσταση!
10. Η τεχνική του να γνωρίζεις τα άτομα καλύτερα από όσο γνωρίζουν τα ίδια τον εαυτό τους
Στη διάρκεια των τελευταίων πενήντα ετών, οι κατακλυσμιαία πρόοδος της επιστήμης άνοιξε μια ολοένα και πιο βαθειά τάφρο ανάμεσα στις γνώσει του ευρέως κοινού και στις γνώσεις που κατέχουν και χρησιμοποιούν οι ιθύνουσες ελίτ.
Χάρη στη Βιολογία, τη Νευροβιολογία και την εφαρμοσμένη ψυχολογία, το «σύστημα» έφτασε σε μια εξελιγμένη γνώση του ανθρώπινου όντος, και από την άποψη της φυσιολογίας και από την άποψη της ψυχολογίας.
Το σύστημα έφτασε να γνωρίζει τον μέσο άνθρωπο καλύτερα απ’ όσο γνωρίζει ο ίδιος τον εαυτό του. Αυτό σημαίνει ότι στην πλειονότητα των περιπτώσεων, το σύστημα ασκεί έναν πολύ πιο αυξημένο έλεγχο και επιβάλλεται με μια μεγαλύτερη ισχύ επάνω στα άτομα απ’ όσο τα άτομα στον ίδιο τον εαυτό τους.
Και όμως για να καταρρεύσουν όλα αυτά αρκεί μια στιγμή αφύπνισης. Το “κόκκινο χάπι” που έλεγε ο Μορφέας στόν Νέο στην ταινία Μatrix. Αν υπάρξει έστω μια φευγαλέα στιγμή αφύπνισης όλο το οικοδόμημα καταστρέφεται και πέφτει όπως μια κουρτίνα, και το κυριότερο η κουρτίνα αυτή δεν μπορεί να αναρτηθεί ξανά. Για αυτό σας παρουσιάζουμε τις 10 τεχνικές, μόλις τις παρατηρήσετε ότι συμβαίνουν γύρω σας και εφαρμόζονται κάθε μέρα, η αφύπνιση έρχεται νομοτελειακά. Για όποιον θέλει περισσότερη αφύπνιση ας διαβάσει το “σπήλαιο του Πλάτωνα” και θα ξημερώσει ένας καινούριος κόσμος.
http://www.defencenet.gr